محمد بن اسماعیل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو


محمد بن اسماعیل(نام کامل وی: محمد بن اسماعیل بن جعفر الصادق) هفتمین امام در مذهب شیعه اسماعیلی است.

وی در سال ۱۲۸ هجری قمری زاده شد. دوران امامتش (بنا به اعتقاد اسماعیلیان) ۴۵ سال بود. او در یازدهم شوال ۱۹۳ هجری در فرغانه درگذشت.

دوران کودکی او در دوران زندگی جعفر صادق بود. او مدت بسیاری را در خفا در مدینه زندگی کرد؛ چنان که تنها گروهی از داعیان او را می‌شناختند.

بنا به روایات اسماعیلی، خلیفه عباسی هارون الرشید در جستجوی او در مدینه بود؛ اما زبیده همسر هارون از پیروان امام بود و او را آگاه می‌ساخت.(در روایات اسماعیلیان، زبیده به آسیه زن فرعون شبیه شده‌است). سرانجام، محمد بن اسماعیل مدینه را ترک کرده و به همراهی برادرش علی بن اسماعیل به کوفه رفت.

اسماعیلیان اعتقاد دارند که امامت پس از او به وفی احمد، انتقال یافته‌است. پس از وی، سه امام بعدی اسماعیلیه به دلیل تهدید از جانب خلافت عباسی، در خفا می‌زیستند. اسماعیلیان، این سه امام را ائمه مستورین می‌نامند.

کتابشناسی/ یادکردها[ویرایش]

  • ویلیام بوردهی. تحقیقی در آیین اسماعیلیه. ترجمهٔ زهرا سعیدی. مشهد: تابناک، ۱۳۶۴. 
  • محمد بن زین العابدین. تاریخ جماعت اسمعیلیه:هدایت المومنین الطالبین. ترجمهٔ هما خاقان زاده. الکساندر سیمونوف. تهران: اساطیر، ۱۳۶۲.