الارشاد فی معرفة حجج الله علی العباد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

الارشاد فی معرفة حجج الله علی العباد کتابی است نوشته محمد بن محمد بن نعمان بن عبدالسلام معروف به ابن معلم و شیخ مفید که در ۱۱ ذیقعده سال ۳۳۶ یا۳۳۸ هجری در روستای «سویقه ابن بصری» که از توابع عکبرا بود به دنیا آمد.

این کتاب به شرح حال امامان شیعه دوازده امامی می‌پردازد و در زمره قدیمی‌ترین کتاب‌های امام‌شناسی شیعه و در ردیف کتاب الحجه الکافی شیخ محمدبن یعقوب کلینی (م۳۲۹ه.ق) به‌شمار می‌رود.[۱] این کتاب یکی از کتاب‌های معتبر شیعه در رابطه با تاریخ زندگانی امامان شیعه است[۲].

باب نخست این کتاب به زندگانی علی امام اول شیعه اختصاص دارد و بیشترین حجم کتاب را نیز در بردارد. باب سوم به زندگی حسین به علی و شرح ماجرای کربلا و یاران حسین در کربلا اختصاص دارد.[۱]

شیوه شیخ در کتاب، نقل مستند و مسند حوادث نمی‌باشد. شیخ مفید این کتاب کتاب به گونه‌ای منسجم و بدون نقل اسناد روایات نگارش نموده‌است. اما در برخی روایات او به ذکر اسناد پرداخته است. در بیشتر این موارد، شیخ روایات را از استادان خود مانند شیخ صدوق و محمد ثانی یا کسانی مانند ابوالقاسم جعفربن محمد بن قولویه روایت نموده‌است.[۱]

تلخیص[ویرایش]

المستجاد من کتاب الارشاد اثر علامه حلی تلخیصی از کتاب الارشاد شیخ مفید است.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ "مقتل‌شناسی (7) : الارشاد فی معرفه حجج الله علی العباد". Retrieved ۲۰۱۲-۰۱-۰۵.
  2. الارشاد بایگانی‌شده در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine - اندیشه قم
  3. تهرانی، الذریعه الی تصانیف الشیعه، ۲۱:‎ ۲–۳.

منابع[ویرایش]

  • تهرانی، آقابزرگ (۱۴۰۳). الذریعه الی تصانیف الشیعه. بیست و یکم. بیروت: دارالاضواء.