عمر بن سعد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عمر بن سعد (نام کامل وی: عمر بن سعد بن ابی وقاص بن حفص بن عبید زهری مدنی) از تابعین محمد پیامبر اسلام است که در کوفه می‌زیست.

پدرش سعد بن ابی وقاص در نبرد قادسیه فرمانده سپاه اسلام بود. در زمان خلافت یزید بن معاویه، عبیدالله بن زیاد او را به حکومت ری برگزید.
عمر بن سعد از طرف ابن زیاد مأموریت یافت که حسین بن علی و همراهانش را به قتل برساند. عمر پسر سعد، کاروان حسین را از آب رودخانه محروم کرد. مذاکرات عمر پسر سعد با حسین به نتیجه نرسید و وی حاضر به بیعت با یزید نشد. لشکر عمر سعد در ۱۰ محرم ۶۱ هجری به حسین و خانواده‌اش حمله کرد و بیش از هفتاد تن از یارانش را کشت. پس از آن با وجود اصرار ابن زیاد ولی یزید حکومت ری را به او نداد و عمر بن سعد از کار خویش پشیمان شد. این در حالی است که گفته شده حسین بن علی در کربلا این موضوع را به عمر بن سعد گفته بود. وی تا زمان قیام مختار خانه نشین شد.

وی سرانجام درسال ۶۶ هجری در کوفه به دست مختار ثقفی کشته شد . "عمر سعد" از جمله نامهایی است که در زیارت عاشورا مورد لعن شیعیان قرار گرفته است.گفته می شود مراسم عمر کشان یا عید الزهرا نیز در واکنش به کشته شدن عمر سعد برگزار می شود.

منابع[ویرایش]

  • امام حسین و ایران، کورت فریشلر، ذبیح الله منصوری، تهران:امیرکبیر، ۱۳۷۱.