عمر بن سعد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عمر بن سعد (نام کامل وی: عمر بن سعد بن ابی وقاص بن حفص بن عبید زهری مدنی) از تابعین محمد پیامبر اسلام است که در کوفه می‌زیست.

پدرش سعد بن ابی وقاص در نبرد قادسیه فرمانده سپاه اسلام بود. در زمان خلافت یزید بن معاویه، عبیدالله بن زیاد او را به حکومت ری وعده داد.
عمر بن سعد از طرف ابن زیاد مأموریت یافت که حسین بن علی و همراهانش را به قتل برساند. مذاکرات عمر پسر سعد با حسین به نتیجه نرسید و وی حاضر به بیعت با یزید نشد. لشکر عمر سعد در ۱۰ محرم ۶۱ هجری به حسین و خانواده‌اش حمله کرد و بیش از هفتاد تن از یارانش را کشت. وی تا زمان قیام مختار خانه نشین شد.

وی سرانجام درسال ۶۶ هجری در کوفه به دست مختار ثقفی کشته شد . "عمر سعد" از جمله نامهایی است که در زیارت عاشورا مورد لعن شیعیان قرار گرفته است.

منابع[ویرایش]

  • امام حسین و ایران، کورت فریشلر، ذبیح الله منصوری، تهران:امیرکبیر، ۱۳۷۱.