فاطمه بنت حسن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
فاطمه
محل زندگیمدینه
نژادعرب
عنوانام عبدالله
دیناسلام
همسر(ها)علی بن الحسین
(امام چهارم شیعه)
فرزندان
والدینحسن بن علی (پدر)
خویشاوندانحسین بن علی (عمو و پدرشوهر)
شهربانو (زن عمو و مادرشوهر)

فاطمه یا ام عبدالله (به عربی: ام‌عبدالله فاطمه بنت الحسن بن علی بن أبی طالب)، دختر حسن مجتبی امام دوم شیعه، همسر علی بن الحسین (سجاد) امام چهارم شیعه و مادر محمد باقر امام پنجم شیعه است.[۱]

نام وی فاطمه و زینب، کنیه اش ام‌عبدالله و امّ عبده و مهمترین لقبش صدیقه است. مادر وی کنیز بوده است. فرزند بزرگ فاطمه بنت حسن، عبدالله و فرزند دومش محمد باقر امام پنجم شیعه بوده است. به وی محدثه هم گفته شده و دارای مراتب علمی و معنوی بوده است. در تاریخ مطلبی از درگذشت وی به ثبت نرسیده است.[۲]

ازدواج و فرزندان[ویرایش]

فاطمه با پسرعمویش علی بن الحسین (زین العابدین) ازدواج کرد و ثمره ازدواج ایشان با زین العابدین چهار فرزند بوده است؛ که نام های آنها عبارتنداز محمدباقر، حسن، حسین و عبدالله باهر بوده است. البته بعضی از منابع تاریخی مادر حسن و حسین و عبدالله باهر ام ولد ذکر شده است.[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Kohlberg, Ethan, "Zayn al-ʿĀbidīn" in Encyclopaedia of Islam, Second Edition, vol 11, pp 481-482, 2002
  2. فاطمه بنت الحسن(ع) مادر باقرالعلوم(ع) بایگانی‌شده در ۲۵ مه ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine حوزه نت
  3. دانشنامه امام سجاد علیه السلام، جلد: 1 ، صفحه : 309.