کاخ مرمر

کاخ مرمر
کاخ مرمر
نام	کاخ مرمر
کشور	ایران
استان	تهران
شهرستان	تهران
اطلاعات اثر
نام‌های دیگر	ساختمان قدس
نوع بنا	کاخ
سال‌های مرمت	۱۳۸۷
کاربری	کاخ سلطنتی، موزه، دفتر کمیته امداد دفتر مجمع تشخیص مصلحت نظام
کاربری کنونی	ساختمان قدس
دیرینگی	پهلوی اول
دورهٔ ساخت اثر	پهلوی
بانی اثر	رضا پهلوی
مالک اثر	دولت ایران
اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت	۱۶۰۶ (میلادی)
تاریخ ثبت ملی	۳۰۰/۳/۱۳۵۷
اطلاعات بازدید
امکان بازدید	وجود ندارد
	کاخ مرمر روی نقشه تهران; شرقی‌″۰۶ ′۲۴ °۵۱ شمالی‌″۲۱ ′۴۱ °۳۵ / °۵۱٫۴۰۱۷۸۹شرقی °۳۵٫۶۸۹۰۷۲شمالی

کاخ مرمر یکی از کاخ‌های تاریخی تهران است که بنای آن به دستور رضا شاه پهلوی و با معماری لئون تادوسیان به سرانجام رسید. این کاخ در ابتدا به عنوان محل کار رضاشاه مورد استفاده قرار می‌گرفت و تا پیش از تدوین قانون خزانه ملی، جواهرات ملی ایران از کاخ گلستان به این کاخ منتقل شده و در زیر زمین آن نگهداری می‌شد.

در سال‌های نخست سلطنت محمدرضا پهلوی، از این کاخ به عنوان دفتر رسمی شاه و محل برگزاری ملاقات‌ها و شرفیابی‌ها استفاده می‌شد. فوزیه و محمدرضا پهلوی در این کاخ با یکدیگر زندگی می‌کردند و نامزدی او با فرح پهلوی در این کاخ برگزار شده است. با وقوع حادثه ترور شاه در محوطه این کاخ، دفتر ویژه شاه به کاخ صاحبقرانیه منتقل شد، این کاخ در سال ۱۳۵۵ به موزه تبدیل شد و تا سال ۵۷ با عنوان «موزه پهلوی» برای عموم مردم قابل بازدید بود. از جمله موارد به نمایش آمده در این موزه، لباس افسری و کلاه گلوله خورده شاه در واقعه ترور ۱۵ بهمن ۱۳۲۷ بود.^[۱]

پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، «موزه پهلوی» تعطیل شد و از این کاخ مدتی به عنوان مقر کمیته انقلاب اسلامی استفاده می‌شد. پس از مدتی این کاخ متروک ماند تا در اواسط دهه ۱۳۷۰ خورشیدی، مجمع تشخیص مصلحت نظام به این کاخ نقل مکان کرد. امروزه از این بنا در مکاتبات دولتی به عنوان ساختمان قدس یاد می‌شود. بخش هایی از کاخ مرمر در سال ۱۳۸۷ مرمت و بازسازی شد.^[۲]

بهروز احمدی، معمار ایرانی، طراح بنایی ۵ طبقه زبرزمین و در زبر کاخ مرمر بود که اکنون از آن با نام «موزه قرآن» یاد می‌شود.^[۳]

زمین کاخ مرمر [ویرایش]

زمین این بنا در ابتدا متعلق به شاهزادگان قاجاری و از جمله خاندان فرمانفرمائیان بود.. گنبد این بنا برگرفته از گنبد مسجد شیخ لطف الله اصفهان است که به وسیله حسین لرزاده کاشی کاری شده است. ساختمان کاخ مرمر در سال ۱۳۱۶ به پایان رسید و در ساختن آن اساتید معماری و هنرهای تزیینی سنتی مانند استاد محمدکاظم صنیع‌خاتم و حسین طاهرزاده بهزاد مشارکت داشتند.^[۴]^[۵]

مساحت ساختمان آن ۲۸۷۰ متر مربع است و در زمینی به وسعت ۳۵۴۶۲ متر مربع ساخته شده است.^[۶]