طالع‌بینی

طالع‌بینی به روشهایی گفته می‌شود که برخی باور دارند به یاری آنها می‌توان از آینده و سرنوشت هر کس آگاه شد.

تاریخچه

هزاران سال پیش آسمان شب برای مردم نسبت به امروز اهمیت بسیار بیشتری داشت. آنها نقوش درهم و برهم ستارگان را به عنوان تصویری از جهان زمینی می پنداشتند و نام اشیا، قهرمانان افسانه‌ای و بیش از هر چیز جانوران مورد علاقه و احترام خود را به این نقوش آسمانی می‌دادند. آنها در گروه معینی از ستارگان درخشان نقش ثور (گاو)، حمل (بره)، حوت (ماهی) و جدی (بز) و بسیاری از صورتهای دیگر را می‌دیدند.

علاوه بر آنها به فرآیندهایی که در آسمان نقش می گرفتند، قبل از هر چیز توجه می‌کردند: آنها مشاهده می‌کردند که چگونه ماه به طور منظم و به تناوب تغییر شکل می‌دهد. آنها این نکته را دریافتند که تعدادی از ستاره‌های درخشان متفاوت از اغلب ستارگان دیگر حرکت می‌کنند و آنها را ستاره‌های مهاجر یا سیاره‌ها نامیدند. و آنها با اشتیاق می‌خواستند بدانند که این بازیهای آسمانی منحصر به فرد چه معنا و مفهومی برای آنها می‌تواند داشته باشد. آیا خورشید، ماه و سیاره‌ها شاید خدایانی بودند، که در ارتفاعی غیر قابل دسترس و بالاتر از همه چیز این سو و آن سو می‌رفتند؟ یا این که خدایان به این طریق خواسته‌ها و اخطارهای خود را به آدمیان منتقل می‌کردند؟ به عنوان مثال، مصریان از خیلی خیلی قدیم رابطه قابل اعتمادی میان پدیده‌های آسمانی و فرایندهای زمینی یافته بودند: هنگامی که در تابستان ستاره نورانی سیروس (شعرای یمانی) برای نخستین بار در آسمان غروب ظاهر می‌شد، خیلی زود پس از آن رود نیل از بستر خود طغیان می‌کرد.

بنابراین کم و بیش به این ترتیب بود که طالع بینی (اخترگویی یا تنجیم) به وجود آمد، علمی که در آن انسان بر اساس وضعیت ستارگان به ظاهر می‌تواند آینده را پیشگویی کند. تمام تمدنهای بزرگ قدیمی در آسیا، آفریقا، آمریکا منجمهایی، اغلب از فرقه راهبان و عالمان، در دربار و بارگاه خود داشتند که به طور مرتب فرآیندهای آسمانی را مشاهده و نظاره می‌کردند، مشاهدات خود را در دفاتری ثبت می کردند و تلاش می کردند این فرآیندها را تعبیر و تفسیر کنند. آنچه ما امروز به عنوان طال بینی (اختر گویی) یا علم ستاره خوانی می شناسیم و بر حسب آن عمل می کنیم ریشه تاریخی اش به راهبان بابلی در دوران باستان بر می گردد. یونانیان و سپس رومیان دانش و آگاهی خود را در این باره از بابلی‌ها بدست آوردند و آن را توسعه دادند. ما امروزه هم سیاره‌های دستگاه خورشیدی را به نام خدایان روم باستان روم می نامیم (نام لاتین). اغلب خصوصیات سیاره‌ها برای نام گذاری آنها تعیین کننده بود. رنگ قرمز، رنگ خون است. بنابراین سیاره سرخ‌فام مریخ (Mars) به نام خدای جنگ نامیده شد. سیاره چالاک و سریع مهاجر آسمان، به نام سفیر خدایان، تیر (Mercury)، سیاره درخشان و زیبای زهره (Venus) به نام الهه عشق و باروری، سیاره درخشان آرام و موقر مشتری (Jupiter) به نام خدای خدایان روم، ژوپیتر نام گرفت.

به هر حال در دوران باستان طالع بینان یا منجمان تنها به پیشگویی سرنوشت شاهان یا قلمرو پادشاهی آنان می پرداختند. در همه جا، حکمرانان تصمیم‌های خود را با توجه به رای و نظر منجمان دربار خود اتخاذ می کردند. برای نمونه آنهای مسایلی را از قبیل این که چه موقع باید ازدواج کنند، یا به لشکرکشی و جنگ بپردازند و یا به ساخت یک کشتی اقدام کنند، همیشه از منجمان خود می پرسیدند.

از حدود دو هزار سال پیش ستاره خوانها یا طالع گویان به تعبیر و تفسیر آینده مردم عادی نیز پرداختند.آنها برای این کار آنچه را که اصطلاح ((طالع نما)) نامیده می شود، و در آن وضعیت سیاره‌ها در لحظه تولد شخص کشیده شده است، تهیه می کنند.یکی از طالع بینان معروف قدیمی ((کلادیوس بطلمیوس)) (تولد ۸۷، وفات ۱۶۸ میلادی) که در شهر اسکندریه (در مصر) زندگی می کرد، در سال ۱۵۰ میلادی آگاهیهای طالع‌شناسی آن زمان خود را در کتابش به نام ((تترابیبلوس)) گردآوری کرد و انتشار داد که طالع بینی یا اختر گویی یا ستاره خوانی امروز هنوز هم بر اساس و مبنای این کتاب قرار دارد.

علم اختر گویی یا طالع‌بینی یعنی تعبیر و تفسیر آینده با توجه به وضعیت ستارگان-، و علم اخترشناسی-یعنی پژوهش علمی ستارگان و علم کائنات، نخست از سده هفدهم میلادی از یکدیگر جدا شدند.امروز طالع بینی یا ستاره خوانی مورد تایید مجامع علمی نیست، و بسیاری مردم آن را خرافات و موهوم پرستی می دانند.

منابع

برگرفته از کتاب رازهای ناشناخته اثر دکتر راینر کوته (مترجم بهروز بیضایی)

پیوند به بیرون

طالع بینی

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ طالع‌بینی موجود است.