تعصب مذهبی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
رویدادی در تاریخ جنگ های مذهبی فرانسه بود که در سال ۱۵۷۲ پروتستان‌های فرانسوی در سنت بارتولومیو قتل عام شدند

تعصب مذهبی (انگلیسی: Religious fanaticism) یک شور وطن‌پرستی عادی است، یا با یک وسواس توأم با اشتیاق نشأت گرفته از خود فرد است یا از یک گروه، که آن‌ها را وقف مذهب می‌کنند ـ یک نوع تعصب انسانی که می‌تواند به شیوه دیگری در گرفتاری‌ها و مشارکت افراد بیان شود که شامل شغل، نقش و تمایلات وطن پرستانه است.

ویژگی‌ها[ویرایش]

  • «نیازهای معنوی»... انسان‌ها میل معنوی به درک و معنا دارند و با توجه به رمز و راز وجود، تلاش‌های معنوی تنها می‌توانند از طریق نوعی رابطه[۱] با مطلوب غایی هستی انجام شوند. در هر حال، آن قالب، برتر از دیگری است.
  • «جذابیت» … آن را به گونه ای ارائه می‌دهد که کسانی که راه خود را پیدا می‌کنند، خود را به شیوه ای سازگار با چشم‌انداز خاص نهایی بودن در مرکز این شکل مذهبی بیان می‌کنند.[۲]
  • «گزینه زنده» … این گزینه در آگاهی اخلاقی، به عنوان یک گزینه زنده وجود دارد که نیازهای معنوی را مخاطب قرار می‌دهد و آرزوهای انسانی را برای مقصود، قدرت و تعلق خاطر برآورده می‌کند.[۳]

نمونه‌هایی از تعصب مذهبی[ویرایش]

خوش‌آمد گویی در مراسم اعضای فرقه یانسنیست که بر اثر تعصب مذهبی افراد متشنج و اسپاسم می‌شوند. نقاشی توسط (برنارد پیکارت)

مسیحیت[ویرایش]

از زمانی که مسیحیت به وجود آمد، برخی از کسانی که در قدرت بودند، اغلب از طریق سوء استفاده متعصبانه از قدرت، به دنبال گسترش و کنترل کلیسا رفته بوده‌اند. گرانت شفر می‌گوید: «عیسی ناصری به عنوان یک مبلغ عاری از خشونت مشهور شده‌است».[۴] آغاز حکومت متعصبان مسیحی با کنستانتین یکم امپراتور روم به عنوان اصول مذهب کاتولیکی همزمان شد. النس می‌گوید: «هنگامی که مسیحیت در امپراتوری کنستانتین به قدرت رسید، تقریباً به‌طور ظالمانه ای تمامی غیر مسیحیان و تمامی مسیحیان ارتدوکس که با ایدئولوژی دوناتیست رسمی، سیاست و عمل آنها همسو نبودند سرکوب کردند». نمونه ای از مسیحیانی که با ایدئولوژی ارتدوکس همسویی نکردند،[۵] دوناتیست‌ها، که «از قبول روحانیان توبه مادامیکه به ارتداد محکوم می‌شدند راه کار می‌دادند اجتناب کردند».[۶] فعالیت مسیحیان متعصب، به عنوان کاتولیک، تا قرون وسطی با جنگ‌های صلیبی ادامه یافت. این جنگ‌ها توسط کاتولیک‌ها براه افتاد، پاپ این جنگ را به عنوان بازپس گرفتن سرزمین مقدس از مسلمانان تحریم کرد. با این حال، بسیاری از کاتولیک‌ها جنگ‌های صلیبی را به عنوان یک جنگ واقعی در دفاع از خود می‌بینند. چارلز سلنگوت، در کتاب «خشم مقدس: درک خشونت مذهبی»، گفت:
جنگ‌های صلیبی جنگ‌های بسیار مقدس برای حفظ نظم اجتماعی و مذهبی مسیحی بود. جنگجویان صلیبی در راه رسیدن به سرزمین مقدس از مسلمانان با استفاده از زور، ده‌ها جوامع یهودی را نابود کردند و هزاران نفر را کشتند؛ زیرا یهودیان ایمان مسیحی را قبول نمی‌کردند. یهودیان باید در کمپین مذهبی کشته می‌شدند؛ زیرا وجود آن‌ها تنها حقیقت را که توسط کلیسای مسیحی حمایت می‌شود، به چالش کشیده‌است.[۷]

شافر می‌افزاید: «هنگامی که صلیبیون در سال ۱۰۹۹ اورشلیم را تصرف کردند، مسلمانان، یهودیان و مسیحیان بومی را بدون هیچ گونه تبعیضی کشتند».[۸] به گفته برخی‌ها، یکی دیگر از اشکال برجسته تعصب، چند قرن بعد با تفتیش عقاید اسپانیایی‌ها ظهور پیدا کرد.
تفتیش عقاید راه کار حکومت سلطنتی بود تا اطمینان حاصل کند که مردم از مسیحیت کاتولیک پیروی می‌کنند. سلنگوت گفت: «تفتیش عقاید پاسخی به دفاع از خود در درون مسیحیت کاتولیک بود و ابتدا دشمنان داخلی کلیسا را مورد هدف قرار داد».[۹] نیروی محرک تفتیش عقاید، مأمورین تحقیق بودند که مسئولیت داشتند تا حقیقت مسیحیت را ترویج کنند. سلنگوت در ادامه می‌گوید:
مأمورین تحقیق معمولاً خود را به مثابه مربیان به حساب می‌آوردند و با معطوف کردن توجهات مردم به اشتباهاتشان در علم و قضاوت به آن‌ها کمک می‌کردند تا عقاید صحیحی داشته باشند… مجازات و مرگ تنها برای کسانی بود که از پذیرش اشتباهات خودشان امتناع می‌کردند… در دوران تفتیش عقاید اسپانیایی‌ها در قرن پانزدهم، وجه افتراق روشن بین اعتراف و بیگناهی و باقی ماندن در اشتباه به صورت نامبهم بود. بازجویان می‌بایست انواع تکنیک‌ها را از جمله شکنجه اختراع می‌کردند تا مشخص شود که اعتقادات جدید اصیل هستند یا نه.[۹]

اسلام[ویرایش]

افراط گرایی درون اسلام به قرن هفتم و به خوارج برمیگردد. آن‌ها از موضع اساساً سیاسی خود، آموزه‌های افراطی را توسعه دادند و بین دو جریان اصلی آن یعنی سنی و شیعه جدایی ایجاد کردند. خوارج به‌طور خاص به در پیش گرفتن یک روند رادیکال بنام تکفیر شناخته می‌شوند، که به موجب آن، سایر مسلمانان را کافر پنداشته و آن‌ها را مستوجب مرگ می‌دانند.[۱۰][۱۱][۱۲]

سید قطب، رهبر اخوان المسلمین در مصر، در دهه ۱۹۶۰ در ارتقای یک ایدئولوژی پان اسلامیسم تأثیرگذار بود. ایمن الظواهری، زمانی که قطب توسط دولت مصر اعدام شد، ایمن الظواهری سازمان جهاد اسلامی مصر را تشکیل داد تا دولت را با یک حکومت اسلامی جایگزین کند که منعکس‌کننده عقاید قطب برای احیاء اسلامی باشد.[۱۳] ایدئولوژی قطبی بر روی جنبش‌های جهادی که خواهان سرنگونی دولت‌های سکولار بودند تأثیر زیادی داشت. کتاب قطب بارها توسط اسامه بن لادن و انور العولقی مورد استناد قرار گرفت.[۱۴][۱۵][۱۶][۱۷][۱۸][۱۹]

از زمان فتوای اسامه بن لادن در سال ۱۹۹۸، جهاد رادیکال به‌طور فزاینده به یک ترم شناخته شده بین‌المللی تبدیل شد. در زمینه مذهبی، جهاد بیشتر به معنی "فوریت کار برای یک هدف خدایی خاص و برای یک امر مثبت است ".[۲۰] کلمه جهاد به زبان عربی به معنی «مبارزه» است. مبارزه می‌تواند مبارزه برای ایفاء کردن ارزش‌های اسلامی در فعالیت‌های روزمره باشد، مبارزه با دیگران برای مقابله با عقایدی که علیه اسلام است، یا به عنوان یک وسیله دفاع شخصی مادامیکه فرد به دلیل اعتقادش به اسلام مورد تهاجم فیزیکی قرار می‌گیرد. بنا به گفته‌استفان، در بخش‌هایی از قرآن جهاد نظامی آورده شده‌است. همان‌طور که استفان می‌گوید، ”جهاد در این نوع استفاده‌ها، بهرحال همواره جنبه دفاعی دارد. جهاد نه تنها عمل تهاجم نظامی را تأیید نمی‌کند بلکه جهاد در عبارات قرآنی نشان می‌دهد که چگونه استفاده از توانایی‌ها همیشه تابع مقید بودن و شایستگی است.[۲۱] این نوع جهاد بسیار متفاوت از نوعی است که امروزه مورد بحث قرار گرفته‌است.

توماس فر در مقاله ای با عنوان "راه اسلام برای آزادی" می‌گوید: "با وجودی که اکثر مسلمانان خشونت را رد می‌کنند، استفاده افراطی از متون مقدس به بکارگیری اعتبار و توان استخدام نیروی جدید معطوف شده‌است“. (آزادی ۲۴) او در ادامه می‌گوید: "رادیکال‌ها بر این باورند که ادعای اصلی آنها - تمایل خدا به پیروزی اسلام - نیازی به تفسیر ندارد. به گفته آنها، مسلمانان واقعی به هر شیوه ای که ضرورت داشته باشد این هدف را دنبال می‌کنند که شامل تقیه و فریب، اجبار شهروندی و کشتن بیگناهان است دنبال می‌کنند (آزادی ۲۴)

با توجه به مشاهدات معین، این بی اعتنایی برای دیگران و استفاده گسترده از خشونت، به‌طور قابل ملاحظه ای از پیام صلح آمیزی که جهاد بدنبال استفاده آن بود متفاوت است. اگرچه جهادی‌های متعصب مرتکب اقدامات تروریستی زیادی در سراسر جهان شده‌اند، شاید شناخته شده‌ترین آنها حملات ۱۱ سپتامبر باشد. به گفته النس، اعضای القاعده که در حملات تروریستی شرکت داشتند، به این باور نرسیدند که با انجام این کار، "یک ضربه ویرانگر علیه آمریکایی‌های سکولار و غیرمسلمان را به‌صورت قانون وضع کرده‌اند“.[۲۲]

منابع[ویرایش]

  1. Steffen, Lloyd. p. 119.
  2. Steffen, Lloyd. p. 120.
  3. Steffen, Lloyd. p. 121.
  4. Shafer, Grant. p. 193.
  5. Ellens, J. Harold. pp. 42–43.
  6. Shafer, Grant. p. 236.
  7. Selengut, Charles. "Sacred Fury: Understanding Religious Violence." p. 22.
  8. Shafer, Grant. p. 239.
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ Selengut, Charles. p. 70.
  10. "Another battle with Islam's 'true believers'". The Globe and Mail.
  11. «نسخه آرشیو شده» (PDF). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲ اوت ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۲۵ فوریه ۲۰۱۸.
  12. Mohamad Jebara More Mohamad Jebara. "Imam Mohamad Jebara: Fruits of the tree of extremism". Ottawa Citizen.
  13. Lawrence Wright (2006). "2". The Looming Tower. Knopf. ISBN 0-375-41486-X.
  14. Scott Shane; Souad Mekhennet & Robert F. Worth (8 May 2010). "Imam's Path From Condemning Terror to Preaching Jihad". The New York Times. Retrieved 13 May 2010.
  15. Robert Irwin, "Is this the man who inspired Bin Laden?" The Guardian (1 November 2001).
  16. Paul Berman, "The Philosopher of Islamic Terror", New York Times Magazine (23 March 2003).
  17. Out of the Shadows: Getting ahead of prisoner radicalization
  18. Trevor Stanley. "The Evolution of Al-Qaeda: Osama bin Laden and Abu Musab al-Zarqawi". Retrieved 26 February 2015.
  19. Qutbism: An Ideology of Islamic-Fascism بایگانی‌شده در ۹ ژوئن ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine by Dale C. Eikmeier. From Parameters, Spring 2007, pp. 85–98.
  20. Ellens, J. Harold. p. 45.
  21. Steffen, Lloyd. p. 224.
  22. Ellens, J. Harold. p. 35.

Religious fanaticism is uncritical zeal or with an obsessive enthusiasm related to one's own, or one's group's, devotion to a religion – a form of human fanaticism which could otherwise be expressed in one's other involvements and participation, including employment, role, and partisan affinities.

Features

Steffen gives several features associated with religious fanaticism or extremism:

  • "Spiritual needs"... human beings have a spiritual longing for understanding and meaning, and given the mystery of existence, that spiritual quest can only be fulfilled through some kind of relationship with ultimacy, whether or not that takes the form as a "transcendent other." Religion has power to meet this need for meaning and transcendent relationship.[1]
  • "Attractiveness"... it presents itself in such a way that those who find their way into it come to express themselves in ways consistent with the particular vision of ultimacy at the heart of this religious form.[2]
  • A "live option"... it is present to the moral consciousness as a live option that addresses spiritual need and satisfies human longing for meaning, power, and belonging.[3]

Examples of religious fanaticism

Members of the Jansenist sect having convulsions and spasms as a result of religious fanaticism. Engraving by Bernard Picart

Christianity

Ever since Christianity was established, some of those in authority have sought to expand and control the church, often through the fanatical use of force. Grant Shafer says, "Jesus of Nazareth is best known as a preacher of nonviolence" [4], although in Matthew 10:34 he says, "Think not that I am come to send peace on earth; I came not to send peace, but a sword." The start of Christian fanatic rule came with the Roman Emperor Constantine I. Ellens says, "When Christianity came to power in the empire of Constantine, it proceeded almost to viciously repress all non-Christians and all Christians who did not line up with official Orthodox ideology, policy, and practice".[5] An example of Christians who didn't line up with Orthodox ideology is the Donatists, who "refused to accept repentant clergy who had formerly given way to apostasy when persecuted".[6] Fanatic Christian activity, continued into the Middle Ages with the Crusades. These wars were attempts by the Catholics, sanctioned by the Pope, to reclaim the Holy Land from the Muslims. However many Catholics see the crusades as a just war in self-defense. Charles Selengut, in his book Sacred Fury: Understanding Religious Violence, said:

The Crusades were very much holy wars waged to maintain Christianity's theological and social control. On their way to conquering the Holy Land from the Muslims by force of arms, the crusaders destroyed dozens of Jewish communities and killed thousands because the Jews would not accept the Christian faith. Jews had to be killed in the religious campaign because their very existence challenged the sole truth espoused by the Christian Church.[7]

Shafer adds that, "When the crusaders captured Jerusalem in 1099, they killed Muslims, Jews, and native Christians indiscriminately".[8] Another prominent form of fanaticism according to some came a few centuries later with the Spanish Inquisition. The Inquisition was the monarchy's way of making sure their people stayed within Catholic Christianity. Selengut said, "The inquisitions were attempts at self-protection and targeted primarily "internal enemies" of the church".[9] The driving force of the Inquisition was the Inquisitors, who were responsible for spreading the truth of Christianity. Selengut continues, saying:

The inquisitors generally saw themselves as educators helping people maintain correct beliefs by pointing out errors in knowledge and judgment... Punishment and death came only to those who refused to admit their errors ... during the Spanish Inquisitions of the fifteenth century, the clear distinction between confession and innocence and remaining in error became muddled.... The investigators had to invent all sorts of techniques, including torture, to ascertain whether ... new converts' beliefs were genuine.[9]

During the reformation Christian fanaticism increased between Catholics and the recently formed protestants, many Christians were killed for having rival view point. The reformation set of a chain of sectarian wars between the Catholics and the sectarian protestant culminating in the wars of religions.

Islam

Extremism within Islam goes back to the 7th century to the Kharijites. From their essentially political position, they developed extreme doctrines that set them apart from both mainstream Sunni and Shiʿa Muslims. The Kharijites were particularly noted for adopting a radical approach to Takfir, whereby they declared other Muslims to be unbelievers and therefore deemed them worthy of death.[10][11][12]

Osama bin Laden and Ayman al-Zawahiri have promoted the overthrow of secular governments.

Sayyid Qutb, a figurehead of the Muslim Brotherhood in Egypt, was influential in promoting a Pan-Islamist ideology in the 1960s. When Qutb was executed by the Egyptian government, Ayman al-Zawahiri formed the organization Egyptian Islamic Jihad to replace the government with an Islamic state that would reflect Qutb's ideas for Islamic revival.[13] The Qutbist ideology has been influential in jihadist movements that seek to overthrow secular governments, and Qutb's books have been frequently been cited by Osama bin Laden and Anwar al-Awlaki.[14][15][16][17][18][19]

Since Osama bin Laden's fatwa in 1998, radical jihad has increasingly become an internationally recognized term. Bin Laden's concept, though, is very different from the actual meaning of the term. In the religious context, jihad most nearly means "working urgently for a certain godly objective, generally an imperialist one".[20] The word jihad in Arabic means 'struggle'. The struggle can be a struggle of implementing the Islamic values in daily activities, a struggle with others to counter arguments against Islam, or self-defense when physically attacked because of belief in Islam. According to Steffen, there are portions of the Qur'an where military jihad is used. As Steffen says, though, "Jihad in these uses is always defensive. Not only does ‘jihad' not endorse acts of military aggression, but ‘jihad' is invoked in Qur'anic passages to indicate how uses of force are always subject to restraint and qualification".[21] This kind of jihad differs greatly from the kind most commonly discussed today.

Thomas Farr, in an essay titled "Islam's Way to Freedom", says that, "Even though most Muslims reject violence, the extremists' use of sacred texts lends their actions authenticity and recruiting power". (Freedom 24) He goes on to say, "The radicals insist that their central claim – God's desire for Islam's triumph – requires no interpretation. According to them, true Muslims will pursue it by any means necessary, including dissimulation, civil coercion, and the killing of innocents". (Freedom 24)

According to certain observers this disregard for others and rampant use of violence is markedly different from the peaceful message that jihad is meant to employ. Although fanatic jihadists have committed many terroristic acts throughout the world, perhaps the best known is the September 11 attacks. According to Ellens, the al-Qaeda members who took part in the terrorist attacks did so out of their belief that, by doing it, they would "enact a devastating blow against the evil of secularized and non-Muslim America. They were cleansing this world, God's temple".[22]

See also

Citations

  1. ^ Steffen, Lloyd. p. 119.
  2. ^ Steffen, Lloyd. p. 120.
  3. ^ Steffen, Lloyd. p. 121.
  4. ^ Shafer, Grant. p. 193.
  5. ^ Ellens, J. Harold. pp. 42–43.
  6. ^ Shafer, Grant. p. 236.
  7. ^ Selengut, Charles. "Sacred Fury: Understanding Religious Violence." p. 22.
  8. ^ Shafer, Grant. p. 239.
  9. ^ a b Selengut, Charles. p. 70.
  10. ^ "Another battle with Islam's 'true believers'". The Globe and Mail.
  11. ^ "Archived copy" (PDF). Archived from the original (PDF) on 2013-08-19. Retrieved 2018-01-21.CS1 maint: archived copy as title (link)
  12. ^ Mohamad Jebara More Mohamad Jebara. "Imam Mohamad Jebara: Fruits of the tree of extremism". Ottawa Citizen.
  13. ^ Lawrence Wright (2006). "2". The Looming Tower. Knopf. ISBN 0-375-41486-X.
  14. ^ Scott Shane; Souad Mekhennet & Robert F. Worth (8 May 2010). "Imam's Path From Condemning Terror to Preaching Jihad". The New York Times. Retrieved 13 May 2010.
  15. ^ Robert Irwin, "Is this the man who inspired Bin Laden?" The Guardian (1 November 2001).
  16. ^ Paul Berman, "The Philosopher of Islamic Terror", New York Times Magazine (23 March 2003).
  17. ^ Out of the Shadows: Getting ahead of prisoner radicalization
  18. ^ Trevor Stanley. "The Evolution of Al-Qaeda: Osama bin Laden and Abu Musab al-Zarqawi". Retrieved 26 February 2015.
  19. ^ Qutbism: An Ideology of Islamic-Fascism Archived 2007-06-09 at the Wayback Machine by Dale C. Eikmeier. From Parameters, Spring 2007, pp. 85–98.
  20. ^ Ellens, J. Harold. p. 45.
  21. ^ Steffen, Lloyd. p. 224.
  22. ^ Ellens, J. Harold. p. 35.

Further reading

  • Anderson, Paul. "Genocide or Jesus: A God of Conquest or Pacifism?" Destructive Power of Religion: Violence in Judaism, Christianity, and Islam Vol 4. Ed. J. Harold Ellens. Westport: Praegers, 2004.
  • Edwards, John. "Review: Was the Spanish Inquisition Truthful?" The Jewish Quarterly Review 87 (1997): 351-66.
  • Ellens, J. Harold, ed. The Destructive Power of Religion: Violence in Judaism, Christianity, and Islam Vol. 3. Westport: Praegers, 2004.
  • Ellens, J. Harold, ed. Destructive Power of Religion: Violence in Judaism, Christianity, and Islam Vol 4. Westport: Praegers, 2004.
  • Farr, Thomas. "Islam's Way to Freedom." First Things 187 (2008): 24-28.
  • Johnson, J. T. "Opinion, Jihad and Just War." First Things (2002):12-14.
  • Moran, Seán Farrell, "Patrick Pearse and Patriotic Soteriology," in Yonah Alexander and Alan O'Day, The Irish Terrorism Experience, Aldershot: Dartmouth, 17-30.
  • Selengut, Charles. Sacred Fury: Understanding Religious Violence. Lanham: Rowman & Littlefield, 2008.
  • Shafer, Grant. "Hell, Martyrdom, and War: Violence in Early Christianity." The Destructive Power of Religion: Violence in Judaism, Christianity, and Islam Vol. 3. Ed. J. Harold Ellens. Westport: Praegers, 2004.
  • Steffen, Lloyd. Holy War, Just War: Exploring the Moral Meaning of Religious Violence. Lanham: Rowman & Littlefield, 2007.
  • Беляев, И.А. Религиозный фанатизм как иллюзорная компенсация недостаточности духовно-душевных составляющих целостного мироотношения / И.А. Беляев // Вестник Челябинской государственной академии культуры и искусств. — 2011. — № 4 (28). — С. 68-71.