اعتراف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

اعتراف عملی است که مسیحیان در مقابل پدر روحانی یا شمایل عیسی مسیح و یهودیان در برابر خدا به گناهان مرتکب شده خود اعتراف می‌کنند.[۱]

پیشینه[ویرایش]

چنین مکانی از همان ابتدای پیدایش مکان‌های مذهبی مسیحیان وجود داشته است. اماقبل از اینکه مسیحیان به‌طور رسمی معابدی برای خود ایجاد کنند به‌طور غیر رسمی پیش مراجع روحانی خود اعتراف می‌کردند.[۱]

ریشه[ویرایش]

این مکان‌ها ریشه در اعتقادات مسیحیان به ویژه کاتولیک‌ها دارد مبنی بر اینکه اعتراف نزد پدر روحانی باعث بخشش گناهان می‌شود دارد. البته پروتستان‌ها به این شیوه اعتقاد ندارد و معتقدند که اعتراف نیازی به پدر روحانی یا مکان خاص ندارد وهر انسان با دعا کردن مستقیم به پیشگاه خداوند پسر یا پدر می‌تواند مشمول رحمت الهی شود.[۱]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ تاریخ جامع ادیان / جان بایر ناس؛ مترجم علی اصغر حکمت؛ ویراستار پرویز تابکی/تهران: شرکت انتشارات علمی وفرهنگی، 1381/