عربی خلیجی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
زبان عربی خلیجی
زبان بومی در: کویت، عربستان سعودی، بحرین، قطر، امارات متحدهٔ عربی و عمان
الفبای عربی
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۳ afb

عربی خلیجی گویشی از عربی است که بیشینهٔ مردم کرانه‌های جنوبی خلیج فارس به آن سخن می‌گویند. این نوع عربی، لهجهٔ بومی کشورهای امارات متحدهٔ عربی، کویت، قطر، عمدهٔ بخش‌های کرانۀ خاوری عربستان سعودی، بخش کوچکی از شمال عمان، زبان بومی مناطق ساحلی غرب هرمزگان و شرق بوشهر و تا اندازۀ کمی بحرین است. ویژگی اصلی این لهجه نسبت به سایر لهجه‌های شبه‌جزیره عربستان وجود وام‌واژه‌های فارسی و تلفظ «چ» به‌جای «ک»، و «گ» به‌جای «ق» است.

منابع[ویرایش]