نَخْل یا در گویش بندریمُغ، نام گروهی از گیاهان از خانوادهٔ نخلیان است. مشهورترین عضو این خانواده درخت خرما (Phoenix dactylifera) است که در ایران و خاورمیانه به فراوانی کاشته میشود.
تیرهٔ نخلیان (Arecaceae) دارای بیش از ۲۶۰۰گونه و در حدود ۱۸۰سرده است و یکی از کهنترین تیرههای گیاهان گلدار بهشمار میرود. این گیاهان بهطورعمده در مناطق گرمسیری و نیمهگرمسیری رشد میکنند و نماد پایداری، زندگی و گرما هستند.
نخلها دارای تنهای مستقیم و بدون انشعاب، برگهای بزرگ پنکهای یا پریشکل و میوههای ستهای (مانند خرما و نارگیل) هستند. ریشههایشان سطحی و گستردهاند تا بتوانند آب را از سطح خاک جذب کنند.
گیاهان این تیره، درختی، درختچهای یا بالارونده هستند و اغلب برگهایی بزرگ و چینخورده دارند که بهصورت دستهای در بالای تنه جمع میشوند.
گلها بهطورمعمول کوچک و زردرنگاند و بهصورت خوشهای یا پانیکول (آزاد و منشعب) ظاهر میشوند.
میوهها از نوع ستهاند و بهطورمعمول گوشتی و دارای یک دانه هستند.
در برخی گونهها، مانند نخل خرما، این میوه خوراکی و بسیار باارزش اقتصادی است.[۱]
کشت نخل در ایران سابقهای کهن دارد و از دوران هخامنشیان رواج داشته است. شمالیترین نقاط کاشت نخل در ایران، قصر شیرین در کرمانشاه و درهٔ فرخی در نزدیکی خور و بیابانک است.[۳]
