مرگ زبان (زبان‌شناسی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
واپسین گویشورِ زبان کورنی در یک پرتره.
واپسین گویشورانِ زبانِ ماگاتی که.

مرگِ زبان یا انقراضِ گویش در زبان‌شناسی(linguicide,[۱] یا glottophagy[۲])؛ هنگامی رخ می‌دهد که یک زبان، واپسین گویشورِ بومیِ خود را از دست می‌دهد و دیگر کسی باقی نمی‌ماند تا به آن زبان گویش کند.

مرگِ زبان در جمعیت‌های جغرافیاییِ دور افتاده با گویشورانِ اندک و نیز با مرگِ آنها بدستِ عواملی همچون نسل کُشی، بیماری یا بلایای طبیعی رُخ می‌دهد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Zuckermann, Ghil'ad, "Stop, revive and survive", The Australian Higher Education, June 6, 2012.
  2. Calvet, Jean-Louis. 1974. Langue et colonialisme: petit traité de glottophagie. Paris.

خوانشِ بیشتر[ویرایش]

  • Abley, Mark. (2003). Spoken here: Travels among threatened languages. London: Heinemann.
  • Aitchinson, Jean. (1991). Language change: progress or decay? Cambridge: Cambridge University Press.
  • Bastardas-Boada, Albert (2007). "Linguistic sustainability for a multilingual humanity", Glossa. An Interdisciplinary Journal, vol. 2, num. 2.
  • Batibo, Herman M. (2005). Language decline and death in Africa: Causes, consequences, and challenges. Multilingual Matters.
  • Brenzinger, Matthias (Ed.). (1992). Language death: Factual and theoretical explorations with special reference to East Africa. Berlin/New York: Mouton de Gruyter.

پیوند به بیرون[ویرایش]