مرگ زبان (زبان‌شناسی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
واپسین گویشورِ زبان کورنی در یک پرتره.
واپسین گویشورانِ زبانِ ماگاتی که.

مرگِ زبان یا انقراضِ گویش در زبان‌شناسی(linguicide,[۱] یا glottophagy[۲])؛ هنگامی رخ می‌دهد که یک زبان، واپسین گویشورِ بومیِ خود را از دست می‌دهد و دیگر کسی باقی نمی‌ماند تا به آن زبان گویش کند.

مرگِ زبان در جمعیت‌های جغرافیاییِ دور افتاده با گویشورانِ اندک و نیز با مرگِ آنها بدستِ عواملی همچون نسل کُشی، بیماری یا بلایای طبیعی رُخ می‌دهد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Zuckermann, Ghil'ad, "Stop, revive and survive", The Australian Higher Education, June 6, 2012.
  2. Calvet, Jean-Louis. 1974. Langue et colonialisme: petit traité de glottophagie. Paris.

خوانشِ بیشتر[ویرایش]

  • Abley, Mark. (2003). Spoken here: Travels among threatened languages. London: Heinemann.
  • Aitchinson, Jean. (1991). Language change: progress or decay? Cambridge: Cambridge University Press.
  • Bastardas-Boada, Albert (2007). "Linguistic sustainability for a multilingual humanity", Glossa. An Interdisciplinary Journal, vol. 2, num. 2.
  • Batibo, Herman M. (2005). Language decline and death in Africa: Causes, consequences, and challenges. Multilingual Matters.
  • Brenzinger, Matthias (Ed.). (1992). Language death: Factual and theoretical explorations with special reference to East Africa. Berlin/New York: Mouton de Gruyter.

پیوند به بیرون[ویرایش]