بندر سیراف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۲۷°۴۰′۰۱″ شمالی ۵۲°۲۰′۴۶″ شرقی / ۲۷.۶۶۷۰۵° شمالی ۵۲.۳۴۶۱۳۱° شرقی / 27.66705; 52.346131

بندر سیراف
Siraf beach01.JPG
کشور  ایران
استان بوشهر
شهرستان کنگان
بخش مرکزی
نام(های) دیگر طاهری
مردم
جمعیت ۷۱۳۷ نفر
اطلاعات شهری
وبگاه شهرداری سیراف

بندر سیراف یا (طاهری) از توابع بخش مرکزی شهرستان کنگان در شهرستان کنگان استان بوشهر در جنوب ایران واقع است. این بندر مرکز دهستان طاهری می باشد. جمعیت این شهردر سال ۱۳۹۰ برابر با ۷۱۳۷ نفر بوده است [۱]. بندر سیراف -که تا سال ۸۷ بندر طاهری نامیده می شد- یکی از قدیمیترین بنادر ایران است که زمانی دارای رونق فراوانی بوده‌است.

تاریخچه[ویرایش]

در زمان تجارت جاده ابریشم این بندر نقش به سزایی در تجارت بین المللی داشته است. این شهر در زمان باستان شهری کاملا یهودی بوده است و فرمانداری یهودی به نام روزبه داشته است. در آن زمان تقریبا تمامی سکنه بندر سیراف یهودی بودند. بعد از حمله اعراب به ایران نام این بندر به بندر طاهری تغییر میابد. علت این مساله در متون باستانی چنین ذکر شده است که چون یهودیان نجس بودند و مسلمان شده و طاهر شدند نام بندر به طاهری تغییر یافته است.

اورل اشتاین در کتاب بررسیهای تاریخی در شمال غربی هندوستان در سال ۱۹۳۷ نیز این روایت را تایید میکند. لویی وایدربرگ باستانشناس فرانسوی بندر سیراف را شهری کاملا یهودی میداند که کار ساکنانش تجارت ابریشم بوده است.[۲]

موقعیت جغرافیایی[ویرایش]

این بندر مابین بندر کنگان و بندر عسلویه واقع شده‌است و دارای معماری خاصی می‌باشد. این بندر بین دریا و کوه قرار گرفته و دارای تنها یک خیابان است. در بعضی جاها فاصله کوه تا دریا به ۳۰ متر هم نمی‌رسد به همین دلیل برخی خانه‌های مردم روی کوه بنا شده‌است. از آثار تاریخی آن می‌شود به قلعه نصوری و آثار باستانی بنای مسجد جامع (که بر روی پی یک عمارت ساسانی ساخته شده)، بازار باستانی سیراف و گور دخمه‌ها و سیستم آبرسانی دوره ساسانی اشاره کرد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • محمد صدیق، عبدالرزاق، «صهوة الفارس فی تاریخ عرب فارس» ، چاپ اول، شارجه: چاپ خانه المعارف، ۱۹۹۳ میلادی به (عربی).
  • رضا طاهری، از مروارید تا نفت ، چاپ اول، انتشارات داستانسرا
  1. «نتایج سرشماری ۱۳۹۰» (اکسل). درگاه ملی آمار. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۱ آبان ۱۳۹۲. 
  2. تروعا، یهودیان ایرانی در تاریخ معاصر، هما سرشار، انتشارات مرکز تاریخ شفاهی یهودیان، پاییز ۱۹۹۶، صفحه 223