عربی چادی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
عربی چادی
شوآ
لهجة تشادیة
زبان بومی درچاد، کامرون، سودان، سودان جنوبی، نیجریه، نیجر
شمار گویشوران
۱٫۶ میلیون  (۲۰۱۵)e20
الفبای عربی
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۳shu
گلاتولوگchad1249[۱]
{{{mapalt}}}
این نوشتار شامل نمادهای آوایی آی‌پی‌ای است. بدون پشتیبانی مناسب تفسیر، ممکن است علامت‌های سوال، جعبه یا دیگر نمادها را جای نویسه‌های یونی‌کد ببینید.

عربی چادی (به عربی: لهجة تشادیة)، عربی بقاره یا عربی شوآ یکی از گویش‌های عربی و زبان عرب‌زبانان شهرنشین یا کوچ‌نشینان بقارهٔ چاد است. اگرچه چاد با دو کشور عربی در شمال و شرق هم‌مرز است، اما بیشتر سخنوران عربی آن در جنوب کشور زندگی می‌کنند.

این زبان در چاد و سودان و در مناطق مجاور دریاچه چاد در کشورهای کامرون، نیجریه و نیجر و همچنین در مناطقی از جمهوری آفریقای مرکزی و سودان جنوبی تکلم می‌شود. گرچه این زبان در این مناطق یکی از چندین زبان محلی است و جزو زبان‌های اصلی نیست، نقش زبان میانجی را در آنجا ایفا می‌کند.

تورکو[ویرایش]

در دوران استعماری، گونه‌ای از پیجین عربی به نام تورکو، به عنوان زبان میانجی در چاد کاربرد داشت. امروزه پیجین‌های عربی هنوز هم در چاد وجود دارند، اما از آنجا که تحقیقاتی در مورد آن‌ها انجام نشده‌است، مشخص نیست که آن‌ها تورکو هستند یا نه.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "Chadian Arabic". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.
  2. Thomason, Sarah Grey (January 1997). Contact Languages: A Wider Perspective. ISBN 9027252394.