عربی شامی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
عربی شامی
اللَّهْجَةُ الشَّامِیَّة
زبان بومی درشام
شمار گویشوران
۳۶٫۲ میلیون  (۲۰۱۶)e19
گویش‌ها
الفبای عربی
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۳Either:
apc – شامی شمالی
ajp – شامی جنوبی
گلاتولوگleva1239[۱]
{{{mapalt}}}
این نوشتار شامل نمادهای آوایی آی‌پی‌ای است. بدون پشتیبانی مناسب تفسیر، ممکن است علامت‌های سوال، جعبه یا دیگر نمادها را جای نویسه‌های یونی‌کد ببینید.

عربی شامی (اللَّهْجَةُ الشَّامِیَّة) یک ناحیه همگرایی زبانی عربی است که در سرزمین شام رایج است. این گویش با دارا بودن بیش از ۳۰ میلیون سخنور، یکی از ۵ گویش اصلی زبان عربی به‌شمار می‌رود.

از عربی شامی در قالب دوزبان‌گونگی جهان عرب، برای مصارف روزمره استفاده می‌شود، در حالی که بیشتر اسناد و رسانه‌های مکتوب و رسمی از عربی نوین معیار استفاده می‌کنند.

دسته‌بندی[ویرایش]

عربی شامی بسیار به عربی موصلی، عربی آناتولیایی و عربی قبرسی نزدیک است.[۲][۳][۴]

شامی شمالی[ویرایش]

گویش‌های عربی شامی شمالی عبارتند از:

  • سوری: همچون لهجه‌های دمشقی و حلبی.
  • لبنانی: لهجه‌های لبنانی شمالی، لبنانی جنوبی، لبنانی کوهی، عربی دروزی، لبنانی معیار، بقاعی، سنی بیروتی، سنی صیدایی، سنی اقلیم‌الخروبی، جدیده‌ای
  • چوکوروا، ترکیه: کیلیکیایی/چوکوروایی

شامی جنوبی[ویرایش]

گویش‌های عربی شامی جنوبی عبارتند از:

منابع[ویرایش]

  1. Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "Levantine Arabic". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.
  2. Versteegh, Kees (2001). The Arabic Language. Edinburgh University Press. p. 212. ISBN 0-7486-1436-2.
  3. Jastrow, Otto O. (2011). "Anatolian Arabic". Encyclopedia of Arabic Language and Linguistics. ISBN 9789004177024.
  4. Borg, Alexander (2004). Handbook of Oriental Studies. Section 1 The Near and Middle East. ISBN 978-90-04-13198-9.

پیوند به بیرون[ویرایش]