پرش به محتوا

تصویربرداری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
مقایسه دو روش تصویربرداری:برش‌نگاری نوری (A, C) و سی‌تی اسکن (B, D) که بر روی یک مینی‌فیگور لگو اعمال شده است.

تصویربرداری (انگلیسی: Imaging) به بازنمایی یا بازتولید شکل یک شیء به ویژه بازنمایی بصری (یعنی تشکیل یک تصویر) گفته می‌شود.

فناوری تصویربرداری، کاربرد مواد و روش‌ها برای ایجاد، حفظ یا تکثیر تصاویر است.

علم تصویربرداری یک حوزه چند رشته‌ای است که با تولید، جمع‌آوری، تکثیر، تجزیه و تحلیل، اصلاح و تجسم تصاویر سروکار دارد[۱] و همچنین تصویربرداری از چیزهایی که چشم انسان نمی‌تواند تشخیص دهد را نیز در بر می‌گیرد. این علم به عنوان یک حوزه در حال تکامل، شامل پژوهش‌ها و پژوهشگرانی از رشته‌های فیزیک، ریاضیات، مهندسی برق، بینایی رایانه‌ای، علوم رایانه و روان‌شناسی ادراکی می‌شود.

تصویربردارها حسگرهای تصویر هستند.

زیرشاخه‌ها

[ویرایش]

زیرشاخه‌های علم تصویربرداری شامل موارد زیر است:: پردازش تصویر دیجیتال، بینایی رایانه‌ای، گرافیک کامپیوتری سه‌بعدی، پویانمایی، اپتیک اتمسفر، عکاسی نجومی، تصویربرداری زیست‌شناختی، بازیابی تصویر دیجیتال، تصویربرداری دیجیتال، رنگ، عکاسی دیجیتال، تمام‌نگاری، تصویربرداری تشدید مغناطیسی، تصویربرداری پزشکی، ریزچگالی‌سنجی، نورشناسی، عکاسی، سنجش از دور، تصویربرداری راداری، رادیومتری، هالیدهای نقره، سونوگرافی، تصویربرداری فتواکستیک، دمانگاری، بینایی و فناوری‌های مختلف چاپ.

نمونه‌ها

[ویرایش]
تصویر با رنگ کاذب از یک دوربین دمانگار.

مواد و روش‌های فناوری تصویربرداری شامل موارد زیر است:

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ Joseph P. Hornak, Encyclopedia of Imaging Science and Technology (John Wiley & Sons, 2002) شابک ‎۹۷۸۰۴۷۱۳۳۲۷۶۳
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=تصویربرداری&oldid=42273110»