عکاسی خیابانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

عکاسی خیابانی (به انگلیسی: Street Photography) به عنوان بدنه هنر عکاسی، صحنه‌هایی از زندگی روزمره مردم را سوژه اصلی خود قرار می‌دهد. خیابان‌ها، پارک‌ها، مساجد، محل‌های خرید و مراکزی که مردم گرد هم می‌آیند، محل اصلی تهیه عکس‌های خیابانی است. هر چند این عکاسی شاخه‌ای از عکاسی مستند به شمار می‌آید اما از بعضی لحاظ با هم متفاوت هستند از جمله اینکه هدف اصلی عکاسی خیابانی به تصویر کشیدن مردم است و نه پوشش یک اتفاق. در واقع این شاخه از عکاسی آیینه‌ای است در برابر مردم که گاهی نیز با شوخ طبعی یا لحنی طعنه‌آمیز پیام‌های سیاسی یا اجتماعی را منتقل می‌کند که در چنین شرایطی به عکاسی مستند نزدیک می‌شود. سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۰ نقطه اوج و شکوفایی [[تاریخ عکاسی]] خیابانی است.

به عنوان ابتدایی ترین تعریف, عکاسی خیابانی یک عکاسی بی پرده از موقعیت های عمومی است. در اصطلاح عکاسی, بر عکس ظاهر کلمه, "خیابانی" به معابر محدود نمی شود. این کلمه و نوع برای هر مکان عمومی به کار می رود. عکاسانی مانند هلن لویت, گری وینوگرند, تونی ری جونز, رکوبیر سینک, دائیدو موریاما و جوئل میروویتز روش های مختلفی در عکاسی خیابانی دارند, و در چند دهه اخیر این اصطلاح بیشتر مطرح و به کار برده می شود. رسان های اخیر مانند Street Photography Now, HCSP, اینستاگرام و انجمن آنلاین خیابانی این قلمرو را به روشی قابل فهم گسترش داده اند و عکاسی خیابانی را به سطح جدیدی از محبوبیت رسانده است. نظرات و رویکردها متفاوت است ، اما اساساً عکاسی خیابانی تصویری از زندگی واقعی است که با آگاهی از زیبایی شناسی بصری القا می شود.

بسیاری از عکاسان خیابانی به دنبال صحنه هایی می گردند که یک حس آنی یا واکنش بصری را به وجود بیاورد, مخصوصا از طریق شوخی یا شیفتگی مبهم, عحیب و غریب یا اتفاقات فراطبیعی. یک سری عکسهای خیابانی ممکن است دنیای دیوانه کننده ای را نشان دهد. شاید این یک دنیای رویایی باشد. یا مبهم ، یا تاریک ، یا ظریف ، یا مرموز. تناقضی که این صفات ممکن است در صحنه هایی که در روزمره ترین و واقعی ترین مکان, "خیابان" یافت شود، بی نهایت جذاب است.

عکاسی خیابانی رپورتاژ نیست. برای عکاس خیابانی هیچ وظیفه ای برای مستند کردن موضوعی خاص وجود ندارد. نگرانی اصلی زندگی به طور کلی و کاهش آن در فریم هایی است که به تنهایی و بصری اتفاق می افتد. این امر به انتخابی دقیق از عناصر بصری نیاز دارد تا از تا از ترکیب نهایی خارج یا به آن اضافه شود, و توجه فوق العاده را به لحظه ی انتخاب شده برای نوردهی می طلبد. این دو عامل در ابتدا ممکن است برای همه نوع عکاسی, جهانی به نظر برسند، اما در عکاسی خیابانی بسیار حیاتی هستند ، زیرا تنها با این ابزارها عکاس خیابانی معنا را بیان می کند. هیچ تنظیم یا نوردهی, زمان آماده سازی کم, و به صورت ایده آل هیچ پیش فرضی وجود ندارد. این فرایند مبتنی بر دیدن و واکنش نشان دادن, و همچنین با استفاده از تفکر, با یکدیگرعمل می کنند. برای بسیاری از عکاسان خیابانی این یک تجربه مبهم است و برخی گزارش می دهند که هنگام مشاهده دقیق رفتار دیگران، کنترل خود را از دست می دهند، که این درگیری عاطفی آنهاست.

هنگامی که به درستی تمرین شود, همانطور که کولین وستربک در بایستندر نوشته است, "یک نوع عکاسی است که چیزی مهم و طبیعت کلی اعتدال, درباره اینکه چه چیزی درباره محصول یک تصور خاص است, را می گوید. ترکیب این ادوات, یک دوربین و سوژه, خیابان, یک نوع عکس را ارائه می دهد, به روشی که پرتره های معمولی, مناظر تصویری و انواع دیگر ژانر ها اینگونه نیستند, و فقط مختص به عکاسی است.

منابع[ویرایش]

http://www.photography.com

https://in-public.com

http://focusnegar.com/


اگر چه عکاسی خیابانی خود یک شاخه ی اصلی از عکاسی اجتماعی است اما دارای زیر شاخه های متعددی است از جمله تیپ گرافی(پوشش و آرایش)،پرتره ی محیطی،عکاسی بدون ویزور و ...