انکار هولوکاست

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

انکار هولوکاست (به انگلیسی: Holocaust denial) یعنی انکار نسل‌کشی یهودیان در جریان هولوکاست در جنگ جهانی دوم.[۱] انکار هولوکاست اغلب شاملِ این ادعاهاست: راه حل نهایی صرفا اخراج یهودیان از رایش را هدف قرار داده بود و شامل از بین بردن آنان نمی‌شد؛ مرجعیت‌های نازی، از اردوگاه‌های مرگ و اتاق‌های گاز برای کشتار جمعی یهودیان استفاده نکردند؛ یا شمار واقعی یهودیان کشته‌شده، به‌طور قابل توجهی از شمارش تاریخی پذیرفته شده ۵ الی ۶ میلیون نفر کم‌تر است، معمولاً نزدیک به یک دهم آن شمار.[۲][۳][۴]از آن جا که انکار هولوکاست وجه مشترکی از موارد به خصوصی از پروپاگاندای نژادپرستی می‌باشد ، در بسیاری از مکان‌هایی که روی می‌دهد یک مسئله اجتماعی جدی به شمار رفته و در چندین کشور اروپایی از جمله آلمان و همچنین اسرائیل غیرقانونی است.

در برخی دولت‌های پسا-شوروی، منکران هولوکاست، خودِ این واقعیت که کشتار دسته جمعی یهودیان اتفاق افتاده را انکار نمی‌کنند، بلکه برخی عناصر ملی یا منطقه ای هولوکاست را منکر می‌شوند.[۵] پژوهشگران، برای توصیف متدولوژي و دیدگاه‌های منکران هولوکاست از عبارت "انکار" استفاده می‌کنند، به این منظور که آنان را از "تجدید نظر طلبان تاریخی" عقلانی، که تفاسیر متعارفی تاریخ را، با استفاده از متدولوژی‌های تاریخی به‌ثبوت‌رسانده‌شده، به چالش می کشند جدا کنند.[۶] منکران هولوکاست عموماً اصطلاح "منکر" را به عنوان توصیفی مناسب از فعالیت‌هایشان نمی‌پذیرند، و به جای آن از حسن تعبیر "تجدیدنظرطلبی"[ی ۱] استفاده می‌کنند.[۷] در حالی که برعکس، متدولوژی‌های منکران هولوکاست اغلب بر یک نتیجه‌گیری از قبل تعیین شده‌استوار است که شواهد منکوب‌کننده تاریخی را نادیده می‌گیرد (بنابراین در این مقاله از عبارت منکر به جای تجدید نظر طلب استفاده می‌شود).[۸]

بیش‌تر ادعاهای مربوط به انکار هولوکاست، یا به‌طور صریح یا تلویحاً اظهار می‌کنند که هولوکاست مبالغه یا کلک‌بازی‌ای[ی ۲] است که از درون توطئه یهودی[ی ۳] برخاسته و به منظور پیش‌بردن منافع یهودیان به قیمت منافع دیگران طراحی شده‌است.[۹] به همین دلیل، به‌طور کلی انکار هولوکاست یک تئوری توطئه یهودستیزانه به‌شمار می‌رود، و در چندین کشور دنیا غیرقانونی است.[۱۰][۱۱]

اصطلاح‌‌شناسی و ریشه‌شناسی[ویرایش]

منکران هولوکاست ترجیح می دهند که به کارشان به عنوان تجدید نظر طلبی (یا بازنگری) تاریخی اشاره شود، و به این که به آن‌ها "انکارکنندگان" گفته شود اعتراض دارند.[۱۲] پروفسور دانشگاه اموری، دبورا لیپستاد (Deborah Lipstadt) نوشته است که: "انتخاب نام تجدیدنظرطبان از سوی منکران برای توصیف خود نشان گر استراتژی بنیادی آنان برای فریب دادن و تحریف کردن و تلاششان برای به تصویر کشیدن خودشان به عنوان تاریخ دانان عقلانی که به فعالیت عرفی روشن گری گذشته مشغولند، می باشد." محققان این انتخاب نام را فریب دهنده در نظر می‌گیرند چرا که متدهای انکار هولوکاست با متدهای پذیرفتنی و عقلانی تجدیدنظر تاریخی فرق دارد. تجدید نظر طلبی تاریخی عقلانی در مصوبه ای که در ۸ نوامبر ۱۹۹۱ توسط دپارتمان تاریخ دانشگاه دوک تصویب شده‌است تشریح شده، و در ۱۳ نوامبر ۱۹۹۱ از جانب Bradley R Smith، در پاسخ به تبلیغات ایجادشده توسط کمیته مناظره باز درباره هولوکاست، در گاه‌شمار دوک (Duke Chronicle) بازنشر شده‌است:

آن تاریخ دانانی که مداوما در تجدید نظر طلبی تاریخی مشغولند قطعا بجا هستند؛ لکن، آن چه تاریخ دانان می کنند با این تبلیغات بسیار فرق دارد. تجدید نظر تاریخی رویدادهای عمده ... درگیر فعلیت این رویدادها نیست؛ در عوض، درگیر تفسیر تاریخی آن هاست – به طور کلی علل و پیامدهایشان.

لیپستاد می نویسد که انکار هولوکاست امروزی الهامش را از خاستگاه‌های مختلفی بیرون می کشد، از جمله مکتبی فکری که متدی تثبیت شده را برای زیر سؤال بردن سیاست‌های دولت به کار می‌گیرد. در ۱۹۹۲ میلادی دونالد نیویک (Donald L. Niewyk) از این که چگونه تجدید نظر طلبی تاریخی عقلانی—بررسی دوباره تاریخ پذیرفته شده و به روز رسانی آن با اطلاعات جدیدا کشف شده کم تر جهت دار و دقیق تر—می تواند حینی که واقعیت‌های جدید ظاهر شدند به مطالعه دربارهٔ هولوکاست اعمال شود و ادراک تاریخی از آن را تغییر دهد، نمونه‌هایی را ارائه کرد:

با توجه به این که مشخصه های اصلی هولوکاست به وضوح برای همه به جز آنان که خود را به کوری زده اند روشن است، تاریخ دانان توجهشان را به سوی جنبه هایی از داستان معطوف کرده اند که در آن ها شواهد ناقص یا مبهم است. این ها به هیچ وجه مسائل کوچکی نیستند، اما به مسائلی مانند نقش هیتلر در رویداد، پاسخ های یهودیان به ظلم و جور، و عکس العمل های ناظران هم در درون و هم بیرون اروپای تحت کنترل نازی معطوف شده است.

در مقابل، حرکت انکار هولوکاست رویکرد خود را در این ایده از قبل معین شده پایه گذاشته است که هولوکاست، آن طور که توسط تاریخ نگاری باب روز درک شده رخ نداده است. منکران هولوکاست تلاش می‌کنند تا تاریخ را با کم اهمیت جلوه دادن، انکار یا صرفا در نظر نگرفتن واقعیت‌های اساسی بازنویسی کنند، که گاهی "نفی‌گری" نامیده می‌شود، ماخوذ شده از عبارت فرانسوی négationnisme که توسط هانری روسو (Henry Rousso) معرفی شده. کنراد الست (Koenraad Elst) می نویسد:

نفی‌گری به معنی انکار جنایات تاریخی توسط بشریت است. [نفی گری] تفسیری دوباره از واقعیت های شناخته شده نیست، بلکه انکار واقعیت های شناخته شده است. عبارت نفی گری به عنوان نام حرکتی برای انکار یک جنایت به خصوص علیه بشریت، نسل کشی نازی های علیه یهودیان در ۱۹۴۱ الی ۱۹۴۵ میلادی، که همچنین تحت عنوان هولوکاست (یونانی: همه سوزی) یا شائوه (عبری: بلا) شناخته می شود، رواج پیدا کرده است. نفی گری غالبا با کوشش جهت بازنویس تاریخ به طریقی که واقعیت هولوکاست از قلم بیافتد شناخته می شود.

برخی از طرفداران هولوکاست، معتقدند عبارت انکار هولوکاست برای تفکیک دیدگاه سیاسی ردکننده از دیدگاه تاریخی بازنگری خواه، به کار می‌رود. از این رو انکار هولوکاست را مفهومی سیاسی می‌دانند.[۱۲] متقابلاً منکران هولوکاست، آن را حرکتی علمی و بررسی‌ای تاریخ‌شناسانه می‌دانند.[۱۳][۱۴]

برخی دیگر از دشمنان یهودیان ازجمله برخی گروه‌های مسلمان هولوکاست را افسانه خوانده و آن را بهانه بعضی از یهودی‌ها برای فریب اذهان عمومی در اشغال فلسطین معرفی می‌کنند[۱۵].

پیش‌زمینه[ویرایش]

کوشش‌ها در جهت پنهان‌کردن سوابق تاریخی[ویرایش]

اعضای یگان سوندرکوماندو ۱۰۰۵ در کنار یک ماشین استخوان-خردکنی در اردوگاه کار اجباری جانوسکا در لهستان اشغال‌شده به دست آلمان قرار گرفته اند (ژوئن ۱۹۴۳ – اکتبر ۱۹۴۳)
۱۲ آپریل ۱۹۴۵ میلادی: ژنرال‌ها آیزنهاور، بردلی و پتن، تل هیزم مرده سوزی سر هم بندی شده ای را در اردوگاه کار اجباری Ohrdruf بررسی می کنند.

کوشش آلمانی‌ها[ویرایش]

در حالی که جنگ جهانی دوم همچنان برقرار بود، نازی‌ها از قبل یک نقشه احتمالی برای پیشامد غیرمترقبه تدارک دیدند مبنی این که در صورت شکست به نابود سازی تمام سوابق آلمان اقدام کنند.[۱۶]

مورخین اسنادی را مستند کرده‌اند که نشان می‌دهد همان طور که شکست آلمان قریب الوقوع شد و رهبران نازی متوجه شدند که به احتمال زیاد اسیر می‌شوند به محاکمه کشانده می‌شوند، تلاش‌های عظیمی برای نابود کردن تمامی شواهد کشتارهای جمعی انجام شد. به عنوان یک مورد از بسیاری از نمونه ها، اجساد ۲۵۰۰۰ یهودی اکثرا لتونیایی، که فریدریش یکلن و سربازان تحت فرمانش در اواخر ۱۹۴۱ میلادی در رامبولا[ی ۴] (نزدیک ریگا) گلوله زده بودند، از خاک در آورده و سوزانده شد. عملیات مشابهی در بلزک، تربلینکا و دیگر اردوگاه‌های مرگ به گردن گرفته شد. در سخنرانی‌های ننگین پوزن در ۱۹۴۳ میلادی مانند موردی که در ۴ اکتبر انجام شد، هیملر صراحتا به نابودسازی یهودیان اروپا اشاره می‌کند و به علاوه اظهار می‌کند که نسل کشی باید به‌طور همیشگی راز نگه داشته شود.

هم‌دستی فرانسوی‌ها در تخریب آرشیو[ویرایش]

در فرانسه اشغالی نیز شرایط در رابطه با حفظ سوابق جنگ چندان بهتر نبود، تا حدودی به سبب قوانین نهان کاری کشور فرانسه که کاملا به دوره قبل از جنگ بر می گردد که به هدف حفاظت از دولت فرانسه و کشور در برابر افشاگری‌های شرم آور. برای مثال، در آزادسازی، Préfet de police تقریباً کل آرشیو عظیم دستگیری‌ها و دیپورت‌های یهودیان را از بین برد.[۱۶]

گروه‌های منکر هولوکاست[ویرایش]

در میان مدافعان انکار هولوکاست، طیف‌های گوناگونی قرار دارند. در حقیقت منکران هولوکاست را نمی‌توان یک گروه متقارن شمرد، بلکه گسترهٔ آن‌ها از افراد و گروه‌هایی افراطی نظیر نئونازی‌ها، کوکلوس‌کلان‌ها و محمود احمدی نژاد تا یهودیانی نظیر جورف جی برگ، نورمن فینکلشتاین، روژه دای دامرگو، دیوید کول و استفن هیوارد متغیر است.[۱۷] برای مثال گروه‌های نئونازی پس از جنگ جهانی دوم تبلیغات خود را مبنی بر دروغ و ساختگی بودن هولوکاست آغاز کردند. «جرج لینکون راکول» از اولین رهبران نئونازی آمریکا پس از جنگ جهانی دوم بود که به انکار هولوکاست پرداخت.[۱۸]«هانس اشمیت» از نئونازی‌های آلمانی مشهور، پس ا ز ورودش به آمریکا در سال ۱۹۴۹، تبدیل به یک از فعالترین منکران هولوکاست در آمریکا شد.[۱۹]

گروه دیگری که بصورت سازمان یافته و با هیاهوی زیاد ادعای تجدید نظر طلبی می‌کنند، گروه‌های کوکلوس‌کلان هستند.[۲۰] آن‌ها از توزیع کنندگان مطالب منکر هولوکاست می‌باشند.[۲۱]

منکران هولوکاست از طیف‌های دیگری نیز تشکیل شده‌اند. گروهی یهودی‌اند مانند جورف جی برگ، نورمن فینکلشتاین، روژه دای دامرگو، دیوید کول و استفن هیوارد، برخی مسیحی مانند روبر فوریسون، گرمار رودلف، میکائیل ای هافمن و رابرت کانتس و برخی بیخدایند مانند بردلی اسمیت. برخی نیز مسلمان هستند مانند روژه گارودی، ابراهیم علوش و احمد رامی.[۱۷][۲۲]

از نظر حرفه و موقعیت اجتماعی نیز در میان منکران هولوکاست مشخصهٔ مشترک خاصی وجود ندارد، برخی از ایشان کسانی هستند که از سوی رژیم ناسیونال سوسیالیست تحت تعقیب بوده یا حتی سابقه زندانی شدن در اردوگاه‌های تجمعی را دارند. (مانند پل راسینیر و جوزف جی. برگ)[۲۲] برخی استاد دانشگاه هستند (مانند: کریستین لیندر، کاستاس زاور دینوس و آرتور آر. بوتز) و گروه کثیری مدرک دکتری دارند (مانند: هربرت تیدمان، استفان هی‌وارد و…) برخی مهندس هستند (مانند: فردریچ برگ و…) و گروهی تاریخ‌نگار حرفه‌ای هستند (مانند: مارک وبر و رابرت کونتس) بسیاری نیز به استادی کرسی‌های مختلف دانشگاه اشتغال دارند.[۲۲]

از دیدگاه گرایش سیاسی نیز گروه‌های منکر طیف همگنی را تشکیل نمی‌دهند. برخی کمونیست و سوسیالیست هستند (مانند: پل راسینیر) و برخی چپ میانه‌رو (مانند: سرج سیون) گروهی لیبرال بوده (مانند:دیوید کول) و برخی محافظه‌کارند (مانند:کارلو ماتوکنو) برخی طرفداران دست راستی در میان آنان به چشم می‌خورد (مانند:یودو والندی و مارک وبر) و برخی ناسیونال سوسیالیست می‌باشند (مانند ارنست زوندل).[۱۷][۲۲]

منکران هولوکاست مدعی هستند که تکثر تجدیدنظرطلبان شامل: مذاهب متفاوت مشاغل گوناگون، عقاید سیاسی کاملاً متضاد و اقوام ملیتی مختلف، تجدید نظر طلبان را از اتهام وابستگی سیاسی و نژادی مبری می‌کند.[۱۷][۲۲]

تاریخچه[ویرایش]

محققان معمولاً تجدیدنظر طلبی در هولوکاست را در سه دوره زمانی بررسی می‌کنند.[۲۳]

  • دوره اول این دوره، تقریباً بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی دوم و محاکمات دادگاه‌های سران آلمانی آغاز شد. در این دوره، برخی مورخین با انتشار آثار تحقیقی و تحلیلی خود، واقع گرایی ادعاهای مطرح شده در دادگاه‌ها را به چالش کشیدند.
  • دوره دومبا آغاز انتشار فصلنامه بازنگری تاریخی[۲۴] در سال ۱۹۸۰، فصل جدیدی برای بازنگری در هولوکاست پدید آمد. تعداد کتب و مقالات منتشر شده در این دوره در خصوص بازنگری در هولوکاست به میزان زیادی افزایش یافت و تجدیدنظرطلبان به امکانات بیشتری دست یافتند؛ ولی از سال ۱۹۹۳ تا سال ۲۰۰۳، این امکانات به تدریج بر اثر اختلافات مالی کاهش یافت و از بین رفت.
  • دوره سوم در این دوره که از سال ۲۰۰۳ و با آغاز به کار سایت اینترنتی[۲۵] و انتشار نشریه تجدیدنظر طلب[۲۶] آغاز شد، تجدیدنظر طلبان مجدداً فرصت پیدا کردند تا با مقالات تکنیکی‌تر و متنوع‌تر، به جنبه‌های حقوقی قضیه بیشتر بپردازند.

دلایل منکران هولوکاست[ویرایش]

منکران هولوکاست دلایل گوناگونی برای نظر خود ارائه می‌دهند.[۲۷] مهم‌ترین این دلایل معمولاً شامل موارد زیر است.[۲۸][۲۹]

  1. هیچ فرمان یا دستوری از سوی حزب نازی یا سران و رهبران آلمان برای نابودسازی یهودیان وجود ندارد. در میان مدارک بدست آمده از آلمان پس از سقوط حتی یک برگه یا سند وجود ندارد که به عنوان دستور کشتار یهودیان از سوی مقامات به افسران یا گزارش انجام این عمل از سوی انجام دهندگان به مافوق‌هایشان تلقی شود. همچنین هیچ برنامه، طرح، سازمان یا حتی مدارک بودجه و حسابداری نیز برای کشتار یهودیان یافت نشده‌است.[۳۰]
  2. تجهیزات صنعتی کافی و حتی سوخت کافی برای سوزاندن اجساد این تعداد از قربانی در تمام مناطق تحت اشغال آلمان وجود نداشته‌است. ظرفیت کوره‌های جسد سوزی (و نه آدم سوزی) کشف شده، حتی به اندازه سوزاندن اجسادی که به دلیل گرسنگی و بیماری فوت شده بودند نیز نبوده‌است.[۲۹]
  3. منکران هولوکاست معتقدند که آمار یهودیان قبل و بعد از جنگ گواه آن است که در طول دوره جنگ جهانی دوم، با احتساب کسانی که به عنوان سرباز در جبهه‌های جنگ جان خود را از دست داده‌اند، سیصد هزار تا ۱٫۵ میلیون یهودی از دنیا رفته‌اند.
  4. با وجود فعالیت سرویسهای اطلاعاتی متفقین و با وجود نزدیکی اردوگاه‌ها به مناطق سکونت مردم عادی، تا پیش از پایان جنگ، هیچ منبع رسمی، سازمان بین‌المللی و حتی کشورهای دشمن آلمان، ادعایی مبنی بر کشتار گسترده یهودیان نکرده‌اند.[۲۹]
  5. از روش‌های ادعایی کشتار، هیچ مدرکی در دادگاه‌ها موجود نیست. برای مثال از هزاران کامیونی که ادعا می‌شود دارای اتاق گاز بوده و بازداشت شدگان را در حال انتقال خفه می‌کرده‌اند، حتی یک نمونه به عنوان مدرک به هیچ دادگاهی ارائه نگردیده‌است.[۳۱]
  6. دکتر مارتین بروژات از انستیتو تاریخ معاصر آلمان که یک انستیتو نیمه دولتی است، طی یک نامه با ارائه مدارکی اعلام کرد در زمان جنگ جهانی دوم، در خاک آلمان کسی در اتاق گاز کشته نشده و مدارکی که در دادگاه نورنبرگ از آن‌ها برای اثبات کشتار توسط اتاق‌های گاز استفاده شده‌اند همگی جعلی هستند.[۳۲] همچنین دیوید اروینگ تاریخدان انگلیسی نیز با ارائه مدارکی، اعلام کرده‌است که وجود اتاقهای گاز برای کشتار انسانها، تخیلی و توهمی بیش نیست.[۳۳]

تناقض هولوکاست[ویرایش]

منکران هولوکاست معتقدند، طرفداران هولوکاست در ادعا و آمار خود از هولوکاست، دچار تناقضات زیادی شده‌اند. تناقض مدعیان هولوکاست در تمامی موارد زیر است.[۳۴]

  • تناقض در تعداد قربانیان

تاکنون، براساس مقالات و منابع رسمی و غیررسمی مدعی هولوکاست، تعداد معتنابهی ارقام گوناگون برای قربانیان آورده شده‌است. برای مثال تنها برای اردوگاه آشویتس ۲۲ منبع معتبر، ارقامی از ۳۵۶ هزار نفر (فریتجوف مایر تاریخدان ۲۰۰۲) تا ۸ میلیون نفر (دفتر تحقیقات جنایات جنگی فرانسه ۱۹۴۵) را ارائه داده‌اند. فیلم‌ها و منابع غیررسمی این رقم را فقط برای (بازداشتگاه داخائو) تا ۹ میلیون نفر (فیلم مستند شب و مه ۱۹۵۵ زیر نظر مشاوران تاریخی هنری میچل و الگا ورمسر میگات) نیز تبلیغ نموده‌اند.[۳۱][۳۵][۳۶]

  • تناقض در شیوه یا شیوه‌های کشتار

مدعیان هولوکاست شیوه‌های ادعایی همدیگر را تکذیب و رد کرده‌اند. برای مثال برخلاف مدعیان هولوکاست در سال‌های قبل‌تر، امروزه هیچ مدعی هولوکاستی ادعا نمی‌کند که از روش‌های جریان برق، کشتار در اتاقهای بخار سوزان، مرگ بوسیله تخلیه هوا از اتاق، کشتار از طریق مسموم سازی خون و مرگ به کمک آهک برای کشتار یهودیان استفاده شده باشد.[۳۷][۳۸][۳۹]

  • تناقض در اردوگاه‌های دارای اتاق گاز

مدعیان هولوکاست در گذشته برای هر اردوگاه، اتاق گاز را الزامی دانسته بودند. برای مثال هارتلی شاوکراس، دادستان انگلیسی دادگاه نورنبرگ مدعی بود کلیه اردوگاه‌های آشویتس، داخائو، تربلینکا، بوخنوالد، ماتهاوزن، مجدانک و اورانین برگ دارای اتاق گاز بوده‌اند. امروزه هیچ مدعی هولوکاستی وجود ندارد که مدعی وجود اتاق گاز در داخائو، بوخنوالد و اورانین برگ باشد.[۴۰]

  • افسانه صابون‌سازی

سایمون وایزنتال یهودی، معروف به شکارچی نازی‌ها در سال ۱۹۴۶ مدعی شد که آلمانی‌ها از چربی اجساد برای تولید صابون استفاده می‌کردند. بسیاری از غربیان همچنان این افسانه را باور دارند. در حالی که ساموئل کراکوفسکی، محقق اسرائیلی هولوکاست، این داستان را یک افسانه دانست که آلمانی‌ها برای ترساندن زندانیان یهودی آن را ساخته‌اند. دروغ بودن افسانه صابون سازی به تأیید یدوشم رسیده‌است.[۴۱][۴۲]

اعترافات و شهادت‌های نامطمئن[ویرایش]

علاوه بر تناقضات موجود در بسیاری از ادعاهای مدعیان هولوکاست، اصولاً دلایلی که براساس آن هولوکاست اثبات می‌گردد، از دید منکران هولوکاست مردود است. مهم‌ترین دلیل مدعیان هولوکاست، اعترافات و شهادت گواهان دادگاه‌های نورنبرگ (IMTوNMT)، مونیخ، لوئن برگ، هامبورگ، فرانکفورت و بیت‌المقدس است.[۴۳] دلایل رد اعتبار این دادگاه‌ها و اعترافات آن‌ها از دید تجدیدنظر طلبان، عمدتاً به بیانات گردانندگان دادگاه و صورتجلسه‌های آن‌ها بازمی‌گردد. برای مثال[۴۴]

  1. قاضی نورمن بیرکت، قاضی انگلیسی دادگاه نورنبرگ مدعی شد که «این دادگاه تنها شکلی از یک فرایند قضایی را دارد و هدف اصلی آن سیاسی است»[۴۳]
  2. قاضی کل دادگاه نورنبرگ چارلز ونیر استروم، مدعی شد «بسیاری از مدارک ارائه شده در دادگاه‌ها، از میان چندین تن! مدارک بدست آمده انتخاب شده‌اند… فضا در اینجا خفقان‌آور است. وکلا، منشی‌ها، بازجوها و مترجمانی بکار گرفته شده‌اند که به تازگی به تابعیت آمریکا درآمده‌اند. سابقه آنان سرشار از تنفر اروپایی است… اگر هفت ماه پیش می‌دانستم، هرگز به اینجا نمی‌آمدم.»[۴۳]
  3. ماده ۱۹ اساسنامه دادگاه نورنبرگ تصریح می‌کند «دادگاه خود را به قواعد فنی ارائه مدرک مقید نمی‌کند… و هر مدرکی را خواهد پذیرفت» بنابراین هیچ متهمی در دادگاه نتوانست اصالت مدرکی را (معمولاً اعترافات هنگام بازجویی) رد نماید.[۴۳]
  4. شموئل کراکوفسکی، رئیس مرکز یادبود هولوکاست در اسرائیل در سال ۱۹۸۶ اذعان نمود «بیش از ده هزار (از بیست هزار) شهادت‌های بایگانی شده غیرقابل اعتماد است»[۴۳]
  5. دروغ بودن برخی از اعترافات و شهادت‌ها حتی در دادگاه نیز اثبات گردید. برای مثال در دادگاه داخائو یک شاهد یهودی به نام اینشتاین مدعی شد که متهم منزل، برادر وی را به قتل رسانده‌است. متهم خاطرنشان کرد که برادر شاهد بر روی صندلی تماشاچیان نشسته‌است. در صورتجلسه دادگاه ثبت شده‌است که بازپرس با فریاد به شاهد خود (اینشتاین) گفت: «چطور می‌توانیم این خوک را اعدام کنیم، در حالی که توی احمق برادرت را به دادگاه آورده‌ای؟»[۴۳]

سایر دلایل[ویرایش]

علاوه بر این دلایل، بنابر ادعای منکران هولوکاست، برخی از ادعاهای هولوکاست، شرایط اولیه باورپذیری را نیز ندارند. برخی از این دلایل به این شرح است:

  1. استفاده از گاز سیانور (سیکلون ب) برای کشتار مردم مقرون به صرفه نمی‌باشد. این شیوه اعدام در آمریکا، گرانترین شیوه اعدام محسوب می‌شود. یک مهندس آمریکایی بنام لشتر، که سمت مشاور در امور اعدام را در برخی ایالات آمریکا بر عهده داشت پس از بازدید دقیق و فنی که در سال ۱۹۸۸ از اردوگاه‌های مورد ادعا به عمل آورده‌است در گزارش خود صراحتاً اعلام کرد: «در هیچ‌یک از این مکان‌ها، اتاق گاز اعدام وجود نداشته‌است.»[۴۵]
  2. نشانه‌ای از گاز سیانور در دیوارهای اتاقهایی که گفته می‌شود برای کشتار یهودیان استفاده می‌شده پیدا نشد.[۴۶]
  3. اسناد موجود نشان می‌دهد که زندانیان بیمار یهودی و غیر یهودی مورد مداوا قرار گرفته و جراحی هم می‌شده‌اند.
  4. وینستون چرچیل، نخست وزیر بریتانیا و دوایت آیزنهاور رئیس جمهور آمریکا در کتابهای خاطرات خود از جزئیات دوران جنگ، هیچ اشاره‌ای به وجود اتاق‌های موسوم به گاز نداشته‌اند.
  5. بیماری باکتریایی تیفوس در آن زمان شیوع داشت و تصاویر اجساد بسیار لاغر مردگان نیز شاهد بر همین ماجراست. دولت برای جلوگیری از گسترش پخش این میکروب کشنده اجساد مردگان را می‌سوزاند.[۴۷]

قوانین ضد انکار هولوکاست[ویرایش]

انکار هولوکاست به‌طور صریح یا ضمنی، در ۱۷ کشور غیرقانونی است: اتریش، بلژیک، جمهوری چک، فرانسه، آلمان، مجارستان، اسرائیل، لیختن اشتاین، لیتوانی، لوکزامبورگ، هلند، لهستان، پرتغال، رومانی، روسیه، اسلواکی و سوئیس.[۴۸]

  • یکی از افرادی که در سال ۲۰۰۶ به جرم انکار هولوکاست به ۳ سال زندان محکوم شد، دیوید اروینگ، مورخ بریتانیایی بود.[۴۹]
  • روژه گارودی محقق فرانسوی به علت انکار هولوکاست زندانی شد.
  • یورگن گراف، مورخ و پژوهشگر سوئیسی نیز به خاطر سخنانش در انکار هولوکاست به زندان محکوم شد و برای فرار از زندان از سوئیس خارج شد. وی هم‌اکنون در روسیه زندگی می‌کند.[۵۰][۵۱]
  • روبر فوریسون، در سال ۲۰۰۶ به دلیل مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۰۵ با شبکه سحر ۱ انجام داد، به جرم انکار هولوکاست، به سه ماه زندان و پرداخت ۷۵۰۰ یورو محکوم شد.[۵۲] وی به خاطر بیان عقیده‌اش، بارها از سوی گروه‌های تندروی یهودی مورد آزار و ضرب و شتم قرار گرفته‌است.[۵۳][۵۴]

انکار هولوکاست در ایران[ویرایش]

تا اوایل دهه هفتاد، در ایران، هولوکاست یک رویداد حقیقی به‌شمار می‌رفت و فیلم‌ها و سریال‌های غربی که در تأیید هولوکاست ساخته شده بودند، بدون هیچ توضیحی در شبکه‌های رسمی تلویزیون پخش می‌شد.[۵۵] حتی در سال ۷۲ دفتر نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل متحد، در بیانیه‌ای، کشتار فرقه داویدیان در آمریکا را به کشتار دسته جمعی یهودیان توسط آلمان نازی تشبیه کرد.[۵۶]

در مهرماه سال۱۳۷۵ سعید امامی معاون امنیتی وقت وزارت اطلاعات ایران در دانشگاه همدان اعلام کرد به کتاب‌هایی تاریخی دست یافته‌است که نشان می‌دهد رقم واقعی کشته شدگان در هولوکاست۲۵۰٬۰۰۰ نفر بوده‌است و رقم ۶٬۰۰۰٬۰۰۰ یهودی کشته شده در هولوکاست «جفنگ» است.[۵۷][۵۸]

انکار نسل‌کشی[ویرایش]

دیگر اقدامات نسل‌کشی نیز از تلاش‌های مشابهی برای انکار و دست کم گرفتن برخوردار بوده‌اند. گریگوری استانتون[ی ۵]، که سابقا در دپارتمان ایالتی ایالات متحده مشغول بوده و بنیان گذار دیدبان نسل‌کشی[ی ۶] است، انکار را به عنوان مرحله نهایی پیدایش یک نسل کشی فهرست می‌کند.

انکارکنندگان برجسته هولوکاست[ویرایش]

* محمود احمدی‌نژاد

جستارهای وابسته[ویرایش]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  1. Revisionism
  2. An exaggeration or a hoax
  3. Jewish conspiracy
  4. Rambula
  5. Gregory Stanton
  6. Genocide Watch

پانویس[ویرایش]

  1. *انکار و تحریف هولوکاست (Holocaust Denial and Distortion)، وب سایت موزه یادبود هولوکاست ایالات متحده. دسترسی یافته در ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۷ میلادی. «انکار هولوکاست تلاشی است برای نفی واقعیت های به ثبوت رسانده شده نسل کشی یهودیان اروپایی توسط نازی ها. انکار و تحریف هولوکاست اشکالی از یهودستیزی هستند. این موارد به طور کلی به واسطه نفرت از یهودیان بر انگیخته شده اند و بر این ادعا ساخته و پرداخته شده اند که هولوکاست به عنوان بخشی یک دسیسه برای پیشبرد منافع یهودی، توسط یهودیان ابداع یا مبالغه شده است.»
  2. چه تعداد یهودی در هولوکاست به قتل رسیدند؟ از کجا می دانیم؟ آیا اسامیشان را داریم؟ (How many Jews were murdered in the Holocaust? How do we know? Do we have their names?)، سوالات متداول مرکز منابع هولوکاست، وب سایت ید وشم. دسترسی یافته در ۱۷ فوریه ۲۰۱۱. همچنین برای آمار تعداد تلفات قربانیان بخش مربوطه را در مقاله قربانیان هولوکاست را ببینید.
  3. عناصر کلیدی انکار هولوکاست:
    • «قبل از بحث کردن درباره این که انکار هولوکاست به چه صورت یک تئوری توطئه را تشکیل می دهد، این مهم است که بفهمیم منظور از اصطلاح 'انکار هولوکاست' چیست. منکران هولوکاست، یا آن طور که خودشان را می نامند 'تجدید نظر طلبان'، تمام نقاط عمده تع تعریف هولوکاست نازی را زیر سوال می برند. اولا، بحث می کنند که، در حالی که کشتار جمعی یهودیان رخ داده است (اگرچه آن ها هم عمدی بودن چنین قتل هایی را و همچنین سزاواری این قتل ها را مورد تردید و مناقشه قرار می دهند)، هیچ سیاست رسمی نازی‌ای برای قتل یهودیان وجود نداشته است. دوما، و احتمالا برجسته تر از همه، آنان بحث می کنند که هیچ اتاق گاز آدم کشی‌ای وجود نداشته است، خصوصا در آشویتز-بیرکنو (Auschwitz-Birkenau)، در جایی که تاریخ دانان خط فکری باب روز معتقدند بیش از ۱ میلیون یهودی به قتل رسیدند، و سوما، منکران هولوکاست بحث می کنند که میزان تلفات مرگ یهودیان اروپا در طول جنگ جهانی دوم کاملا پایین تر از ۶ میلیون نفر بوده است. منکران اعدادشان به عنوان قاعده ای کلی بین ۳۰۰۰۰۰ و ۱.۵ میلیون نفر شناور است.» از انکار هولوکاست، تعریف، پروژه تاریخ هولوکاست توسط Andrew E. Mathis در ۲ جولای ۲۰۰۴، واکشی شده در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۶.
    • «ما در بخش سه مستقیما سه پایه عمده ای که انکار هولوکاست بر آن ها بنا شده است را مد نظر قرار می دهیم ... این ادعا که اتاق های گاز و آتش‌سپارگاه‌ها برای نابودسازی جمعی استفاده نمی شد بلکه در عوض برای شپش زدایی لباس ها و خلاص شدن از مردمی که در اصر بیماری یا کار بیش از حد جان داده استفاده می شد؛ ... این ادعا که حساب شش میلیون [نفر] اغراقی است در مرتبه بزرگی—که حدود ششصدهزار، نه شش میلیون، به دستان نازی ها مردند؛ ... این ادعا که هیچ نیتی از جانب نازی ها برای نابودسازی یهودیان اروپایی وجود نداشته و هولوکاست چیزی بیش از محصول جانبی شوربختانه فراز و نشیب های جنگ نبوده.» مایکل شرمر (Michael Shermer) و الکس گروبمن (Alex Grobman). انکار تاریخ: چه کسی می گوید هولوکاست هیچ وقت اتفاق نیفتاده و آنان چرا این را می گویند؟ (Denying History: who Says the Holocaust Never Happened and why Do They Say It?)، انتشارات دانشگاه کالیفرنیا (University of California Press) سال ۲۰۰۰ میلادی، شابک: ‎۰-۵۲۰-۲۳۴۶۹-۳، صفحه ۳.
    • «انکار هولوکاست: ادعاهایی مبنی بر این که نابودسازی جمعی یهودیان توسط نازی ها هیچ وقت رخ نداده است؛ این که تعداد تلفات یهودی به شدت مورد مبالغه قرار گرفته است؛ این که هولوکاست سیستماتیک نبوده و یا نتیجه ای از یک سیاست رسمی نبوده؛ یا به سادگی این که هولوکاست هیچ وقت اتفاق نیفتاده است.» انکار هولوکاست چیست آرشیوشده در ۱۶ فوریه ۲۰۰۵ میلادی، در Archive.is، وب سایت ید وشم، ۲۰۰۴ میلادی، واکشی شده در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۶ میلادی.
    • «در میان اکاذیبی که به طور روتین اشاعه می شوند این ادعاها که هیچ اتاق گازی در آشویتز وجود نداشته، به جای شش میلیون فقط ۶۰۰۰۰۰ یهودی کشته شدند، و این که هیتلر هیچ نیت جنایت باری علیه یهودیان یا دیگر گروهی های تحت تعقیب دولتش نداشت.» انکار هولوکاست (Holocaust Denialاتحادیه ضد افترا، ۲۰۰۱ میلادی. واکشی شده در ۲۸ ژوئن ۲۰۰۷ میلادی.
    • «در حالت کلی، انکار هولوکاست شامل ۴ کانون مرکزی می شود: کمینه سازی شمار کشتگان، انکار استفاده از گاز [جهت کشتن]، انکار طبیعت سیستماتیک این نسل کشی، و ادعاهایی مبنی بر این که فراتر از همه این ها شواهد پس از جنگ جعل شده اند.» از Mark M. Hull، و Vera Moynes. تظاهر: در خیانت، هولوکاست، و یک دغلکار ایرلندی (Masquerade: Treason, the Holocaust, and an Irish Impostorانتشارات دانشگاه اوکلاهما، ۲۰۰۷ میلادی، صفحه ۱۸۱، ISBN 978-0-80615836-5
    • «به گفته منکران هولوکاست، نازی ها شش میلیون یهودی را به قتل نرساندند، تصور استفاده از گاز آدم کشی دز اتاق ها یک افسانه است، و هر مرگی از یهودیان که تحت حاکمیت نازی ها اتفاق افتاد نتیجه محرومیت های زمان جنگ بوده است، نه ظلم و جور شیستماتیک و کشتار جمعی سازمان دهی شده توسط حکومت.» دبورا لیپستاد (Deborah Lipstadt). «انکار هولوکاست» (Denying the Holocaust)، تاریخ، بی‌بی‌سی آنلاین. واکشی شده در ۷ ژوئن ۲۰۱۸.
  4. «انواع اظهاراتی که در مطالب انکار هولوکاست مطرح می شود شامل این هاست:
    • به جای حدود شش میلیون یهودی، چند صد هزار نفر در طول جنگ کشته شدند.
    • شواهد علمی ثابت می کنند که اتاق های گاز نمی توانستند برای کشتن تعداد زیادی از مردم استفاده شده باشند.
    • آن حم نازی سیاست اخراج یهودیان را دارا بود، نه نابودسازی آنان را.
    • برخی قتل های عمدی یهودیان رخ داد، اما توسط مردمانی از اروپای شرقی نه نازی ها.
    • یهودیان در اردوگاه ها به دلایل مختلفی [بله] مردند، لکن در نتیجه گرسنگی و بیماری مردند (بیش ترشان از در دسترس نبودن غذا به دلیل بمباران متفقین مردند). هولوکاست افسانه ای که توسط متفین برای اهداف پروپاگاندایی ساخته شده، و به تبع آن توسط یهودیان برای مقصاد خودشان بال و پر داده شد.
    • خطاها و ناهماهنگی ها در شواهد بازماندگان به [ضرورتا] غیر قابل اعتماد بودن ذاتی آن ها اشاره دارد.
    • شواهد مستندشده ادعایی از هولوکاست، برگرفته از تصاویر قربانیان اردوگاه های کار اجباری در خاطرات ان فرانک (Anne Frank)، جعل شده است.
    • اعرافات نازی های سابق به جرائم جنگی از طریق شکنجه استخراج شده است.» ذات انکار هولوکاست: انکار هولوکاست چیست؟ (The nature of Holocaust denial: What is Holocaust denial?) آرشیوشده در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۱، در وی‌بک ماشین.، گزارش JPR شماره ۳، در ۲۰۰۰ میلادی. واکشی شده در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۶.
  5. از Grzegorz Rossoliński-Liebe (سال ۲۰۱۲ میلادی) بگومگوکردن، تیره و تار کردن و گوشمالی کردن هولوکاست: مباحثات تاریخی پسا-شوروی بر OUN-UPA و دیگر جنبش های ملی گرایانه، امور یهودیان شرق اروپا، ۴۲:۳، ۱۹۹-۲۴۱، DOI: 10.1080/13501674.2012.730732 «در حالت کلی، انکار هولوکاست پسا-شوروی از انکار هولوکاست به سبک دیوید ایروینگ (David Irving) یا ارنست سیوندل (Ernst Zündel) متفاوت است. در فضای پسا-شوری، هولوکاست معمولاهولکاست معمولا آن طور انکار نشده است و فعالان حقوق رادیکال وجود اتاق های گاز در آشویتز، یا سیاست های یهودستیزانه آلمان نازی را زیر سوال نبرده اند. در عوض، گفتمان های ملی گرایانه پسا-شوروی برخی عناصر ملی و منطقه ای هولوکاست را انکار کردند، مانند، برای مثال، معاضدت سازمان های ملی گرایانه یا ارتش های مختلف به آن، یا به طور خیلی مکرری شراکت جمعیت محلی در برنامه ها یا دیگر اشکال خشونت یهودستیزانه.»
  6. انکار در مقابل «تجدید نظر طلبی»:
    • «این، همان عارضه است که چه چیزی آمده به عنوان 'تجدید نظر طلبی'، 'نفی گری'، یا 'انکار هولوکاست' شناخته شده، که مشخصه اصلی یا رد رک بلادرنگ خودِ صداقت در نسل کشی یهودیان توسط نازی هاست، یا در کم ترین حالت تلاشی هماهنگ برای کم جلوه دادن هم مقیاس آن و هم اهمیت آن... معهذا، این به همان میزان حیاتی است که بین سیاست های کاملا زننده انکار و تجدید نظر طلبی محققانه آن تفاسیر از پیش پذیرفته شده قراردادی هر رخداد تاریخی ای، از جمله هولوکاست، تمایز قائل شد.» اومر بارتوو (Omer Bartov). هولوکاست: خاستگاه‌ها، پیاده‌سازی و عواقب (Holocaust: Origins, Implementation and Aftermath)، روتلج, صفحات ۱۱-۱۲. بارتوو John P. Birkelund است، پروفسور برجسته تاریخ اروپاییان از موسسه واتسون (Watson Institute)، که به عنوان یکی از مولفان پیشگام دنیا در زمینه نسل کشی به شمار می رود («اومر بارتوو»، آرشیوشده در ۱۶ دسامبر ۲۰۰۸، در وی‌بک ماشین، موسسه مطالعات بین المللی واتسون).
    • «دو پرده‌گشایی انتقادی پیشگام در مورد انکار هولوکاست در ایالات متحده آمریکا توسط مورخان دبورا لیپستاد (Deborah Lipstadt) (سال ۱۹۹۳ میلادی) و مایکل شرمر و الکس گروبمن (Michael Shermer and Alex Grobman) (سال ۲۰۰۰ میلادی) به رشته تحریر در آمد. این پژوهش گران بین تجدید نظر طلبی و انکار تمایزی ایجاد می کنند. تجدید نظرطلبی، در دیدگاه آنان، پالایش دانش موجود درباره رویدادی تاریخی را در بر می گیرد، نه انکاری از خود رویداد را، که از طریق بررسی شواهد تجربی جدید یا بررسی دوباره یا تفسیر دوباره شواهد موجود امکان می پذیرد. تجدید نظر طلبی تاریخی مشروع به یک 'دسته به خصوص از شواهد غیر قابل رد' یا یک 'همگرایی شواهد'—مثل طاعون سیاه، برده‌داری آمریکایی، یا هولوکاست— که حاکی از آن هستند که رویدادی به واقع رخ داده است اذعان می کند (Lipstadt 1993:21; Shermer & Grobman 200:34). از دیگر سو انکار، کل اساس بست شواهد تاریخی را رد می کند...» رونالد برگر (Ronald J. Berger). سر در آوردن از هولوکاست: یک رویکرد مسائل اجتماعی (Fathoming the Holocaust: A Social Problems Approachالداین ترانسکشن (Aldine Transaction)، سال ۲۰۰۲ میلادی، صفحه ۱۵۴، شابک: ‎۰-۲۰۲-۳۰۶۷۰-۴.
    • "At this time, in the mid-1970s, the specter of Holocaust Denial (masked as 'revisionism') had begun to raise its head in Australia...." Bartrop, Paul R. "A Little More Understanding: The Experience of a Holocaust Educator in Australia" in Samuel Totten, Steven Leonard Jacobs, Paul R Bartrop. Teaching about the Holocaust, Praeger/Greenwood, 2004, p. xix. شابک: ‎۰-۲۷۵-۹۸۲۳۲-۷
    • "Pierre Vidal-Naquet urges that denial of the Holocaust should not be called 'revisionism' because 'to deny history is not to revise it'. Les Assassins de la Memoire. Un Eichmann de papier et autres essays sur le revisionisme (The Assassins of Memory—A Paper-Eichmann and Other Essays on Revisionism) 15 (1987)." Cited in Roth, Stephen J. "Denial of the Holocaust as an Issue of Law" in the Israel Yearbook on Human Rights, Volume 23, Martinus Nijhoff Publishers, 1993, شابک: ‎۰-۷۹۲۳-۲۵۸۱-۸, p. 215.
    • "This essay describes, from a methodological perspective, some of the inherent flaws in the 'revisionist' approach to the history of the Holocaust. It is not intended as a polemic, nor does it attempt to ascribe motives. Rather, it seeks to explain the fundamental error in the 'revisionist' approach, as well as why that approach of necessity leaves no other choice. It concludes that 'revisionism' is a misnomer because the facts do not accord with the position it puts forward and, more importantly, its methodology reverses the appropriate approach to historical investigation.... 'Revisionism' is obliged to deviate from the standard methodology of historical pursuit, because it seeks to mold facts to fit a preconceived result; it denies events that have been objectively and empirically proved to have occurred; and because it works backward from the conclusion to the facts, thus necessitating the distortion and manipulation of those facts where they differ from the preordained conclusion (which they almost always do). In short, 'revisionism' denies something that demonstrably happened, through methodological dishonesty." McFee, Gordon. "Why 'Revisionism' Isn't", The Holocaust History Project, May 15, 1999. Retrieved December 22, 2006.
    • "Holocaust denial can be a particularly insidious form of antisemitism precisely because it often tries to disguise itself as something quite different: as genuine scholarly debate (in the pages, for example, of the innocuous-sounding Journal for Historical Review). Holocaust deniers often refer to themselves as 'revisionists', in an attempt to claim legitimacy for their activities. There are, of course, a great many scholars engaged in historical debates about the Holocaust whose work should not be confused with the output of the Holocaust deniers. Debate continues about such subjects as, for example, the extent and nature of ordinary Germans' involvement in and knowledge of the policy of genocide, and the timing of orders given for the extermination of the Jews. However, the valid endeavour of historical revisionism, which involves the re-interpretation of historical knowledge in the light of newly emerging evidence, is a very different task from that of claiming that the essential facts of the Holocaust, and the evidence for those facts, are fabrications." The nature of Holocaust denial: What is Holocaust denial? Archived July 18, 2011, at the Wayback Machine., JPR report No. 3, 2000. Retrieved May 16, 2007.
    • "The deniers' selection of the name revisionist to describe themselves is indicative of their basic strategy of deceit and distortion and of their attempt to portray themselves as legitimate historians engaged in the traditional practice of illuminating the past. For historians, in fact, the name revisionism has a resonance that is perfectly legitimate – it recalls the controversial historical school known as World War I 'revisionists', who argued that the Germans were unjustly held responsible for the war and that consequently the Versailles treaty was a politically misguided document based on a false premise. Thus the deniers link themselves to a specific historiographic tradition of reevaluating the past. Claiming the mantle of the World War I revisionists and denying they have any objective other than the dissemination of the truth constitute a tactical attempt to acquire an intellectual credibility that would otherwise elude them." Deborah Lipstadt. Denying the Holocaust – The Growing Assault on Truth and Memory, Penguin, 1993, شابک: ‎۰-۴۵۲-۲۷۲۷۴-۲, p. 25.
  7. Refer to themselves as revisionists:
    • "The deniers' selection of the name revisionist to describe themselves is indicative of their basic strategy of deceit and distortion and of their attempt to portray themselves as legitimate historians engaged in the traditional practice of illuminating the past." Deborah Lipstadt. Denying the Holocaust—The Growing Assault on Truth and Memory, Penguin, 1993, شابک: ‎۰-۴۵۲-۲۷۲۷۴-۲, p. 25.
    • "Dressing themselves in pseudo-academic garb, they have adopted the term 'revisionism' in order to mask and legitimate their enterprise." Introduction: Denial as Anti-Semitism, "Holocaust Denial: An Online Guide to Exposing and Combating Anti-Semitic Propaganda", Anti-Defamation League, 2001. Retrieved June 12, 2007.
    • "Holocaust deniers often refer to themselves as 'revisionists', in an attempt to claim legitimacy for their activities. There are, of course, a great many scholars engaged in historical debates about the Holocaust whose work should not be confused with the output of the Holocaust deniers. Debate continues about such subjects as, for example, the extent and nature of ordinary Germans' involvement in and knowledge of the policy of genocide, and the timing of orders given for the extermination of the Jews. However, the valid endeavour of historical revisionism, which involves the re-interpretation of historical knowledge in the light of newly emerging evidence, is a very different task from that of claiming that the essential facts of the Holocaust, and the evidence for those facts, are fabrications." "The nature of Holocaust denial: What is Holocaust denial? Archived July 18, 2011, at the Wayback Machine.", JPR report No. 3, 2000. Retrieved May 16, 2007.
  8. Predetermined conclusion:
    • "'Revisionism' is obliged to deviate from the standard methodology of historical pursuit because it seeks to mold facts to fit a preconceived result, it denies events that have been objectively and empirically proved to have occurred, and because it works backward from the conclusion to the facts, thus necessitating the distortion and manipulation of those facts where they differ from the preordained conclusion (which they almost always do). In short, 'revisionism' denies something that demonstrably happened, through methodological dishonesty." McFee, Gordon. "Why 'Revisionism' Isn't", The Holocaust History Project, May 15, 1999. Retrieved December 22, 2006.
    • Alan L. Berger, "Holocaust Denial: Tempest in a Teapot, or Storm on the Horizon?", in Zev Garber and Richard Libowitz (eds), Peace, in Deed: Essays in Honor of Harry James Cargas, Atlanta: Scholars Press, 1998, p. 154.
  9. A hoax designed to advance the interests of Jews:
    • "The title of App's major work on the Holocaust, The Six Million Swindle, is informative because it implies on its very own the existence of a conspiracy of Jews to perpetrate a hoax against non-Jews for monetary gain." Mathis, Andrew E. Holocaust Denial, a Definition, The Holocaust History Project, July 2, 2004. Retrieved May 16, 2007.Another belief of deniers is the death of the millions Jews was caused by sickness and disease."Holocaust Denial and Distortion". Retrieved 6 November 2013. 
    • "Jews are thus depicted as manipulative and powerful conspirators who have fabricated myths of their own suffering for their own ends. According to the Holocaust deniers, by forging evidence and mounting a massive propaganda effort, the Jews have established their lies as 'truth' and reaped enormous rewards from doing so: for example, in making financial claims on Germany and acquiring international support for Israel." The nature of Holocaust denial: What is Holocaust denial? Archived July 18, 2011, at the Wayback Machine., JPR report No. 3, 2000. Retrieved May 16, 2007.
    • "Why, we might ask the deniers, if the Holocaust did not happen would any group concoct such a horrific story? Because, some deniers claim, there was a conspiracy by Zionists to exaggerate the plight of Jews during the war in order to finance the state of Israel through war reparations." Michael Shermer & Alex Grobman. Denying History: who Says the Holocaust Never Happened and why Do They Say It?, University of California Press, 2000, شابک: ‎۰-۵۲۰-۲۳۴۶۹-۳, p. 106.
    • "Since its inception ... the Institute for Historical Review (IHR), a California-based Holocaust denial organization founded by Willis Carto of Liberty Lobby, has promoted the antisemitic conspiracy theory that Jews fabricated tales of their own genocide to manipulate the sympathies of the non-Jewish world." Antisemitism and Racism Country Reports: United States Archived June 28, 2011, at the Wayback Machine., Stephen Roth Institute, 2000. Retrieved May 17, 2007.
    • "The central assertion for the deniers is that Jews are not victims but victimizers. They 'stole' billions in reparations, destroyed Germany's good name by spreading the 'myth' of the Holocaust, and won international sympathy because of what they claimed had been done to them. In the paramount miscarriage of injustice, they used the world's sympathy to 'displace' another people so that the state of Israel could be established. This contention relating to the establishment of Israel is a linchpin of their argument." Deborah Lipstadt. Denying the Holocaust – The Growing Assault on Truth and Memory, Penguin, 1993, شابک: ‎۰-۴۵۲-۲۷۲۷۴-۲, p. 27.
    • "They [Holocaust deniers] picture a vast shadowy conspiracy that controls and manipulates the institutions of education, culture, the media and government in order to disseminate a pernicious mythology. The purpose of this Holocaust mythology, they assert, is the inculcation of a sense of guilt in the white, Western Christian world. Those who can make others feel guilty have power over them and can make them do their bidding. This power is used to advance an international Jewish agenda centered in the Zionist enterprise of the State of Israel." Introduction: Denial as Anti-Semitism, "Holocaust Denial: An Online Guide to Exposing and Combating Anti-Semitic Propaganda", Anti-Defamation League, 2001. Retrieved June 12, 2007.
    • "Deniers argue that the manufactured guilt and shame over a mythological Holocaust led to Western, specifically United States, support for the establishment and sustenance of the Israeli state – a sustenance that costs the American taxpayer over three billion dollars per year. They assert that American taxpayers have been and continue to be swindled...." Introduction: Denial as Anti-Semitism, "Holocaust Denial: An Online Guide to Exposing and Combating Anti-Semitic Propaganda", Anti-Defamation League, 2001. Retrieved June 12, 2007.
    • "The stress on Holocaust revisionism underscored the new anti-Semitic agenda gaining ground within the Klan movement. Holocaust denial refurbished conspiratorial anti-Semitism. Who else but the Jews had the media power to hoodwink unsuspecting masses with one of the greatest hoaxes in history? And for what motive? To promote the claims of the illegitimate state of Israel by making non-Jews feel guilty, of course." Lawrence N. Powell, Troubled Memory: Anne Levy, the Holocaust, and David Duke's Louisiana, University of North Carolina Press, 2000, شابک: ‎۰-۸۰۷۸-۵۳۷۴-۷, p. 445.
  10. Conspiracy theory:
    • "While appearing on the surface as a rather arcane pseudo-scholarly challenge to the well-established record of Nazi genocide during the Second World War, Holocaust denial serves as a powerful conspiracy theory uniting otherwise disparate fringe groups...." Introduction: Denial as Anti-Semitism, "Holocaust Denial: An Online Guide to Exposing and Combating Anti-Semitic Propaganda", Anti-Defamation League, 2001. Retrieved June 12, 2007.
    • "Before discussing how Holocaust denial constitutes a conspiracy theory, and how the theory is distinctly American, it is important to understand what is meant by the term 'Holocaust denial.'" Mathis, Andrew E. Holocaust Denial, a Definition, The Holocaust History Project, July 2, 2004. Retrieved December 18, 2006.
    • "Since its inception ... the Institute for Historical Review (IHR), a California-based Holocaust denial organization founded by Willis Carto of Liberty Lobby, has promoted the antisemitic conspiracy theory that Jews fabricated tales of their own genocide to manipulate the sympathies of the non-Jewish world." Antisemitism and Racism Country Reports: United States Archived June 28, 2011, at the Wayback Machine., Stephen Roth Institute, 2000. Retrieved May 17, 2007.
  11. Antisemitic:
    • "Contemporary examples of antisemitism in public life, the media, schools, the workplace, and in the religious sphere could, taking into account the overall context, include ... denying the fact, scope, mechanisms (e.g. gas chambers) or intentionality of the genocide of the Jewish people at the hands of National Socialist Germany and its supporters and accomplices during World War II (the Holocaust)." "Working Definition of Antisemitism" (PDF). Archived from the original (PDF) on January 25, 2011.   (33.8 KB), European Fundamental Rights Agency
    • "It would elevate their antisemitic ideology – which is what Holocaust denial is – to the level of responsible historiography – which it is not." Deborah Lipstadt, Denying the Holocaust, شابک: ‎۰-۱۴-۰۲۴۱۵۷-۴, p. 11.
    • "The denial of the Holocaust is among the most insidious forms of anti-Semitism...." Roth, Stephen J. "Denial of the Holocaust as an Issue of Law" in the Israel Yearbook on Human Rights, Volume 23, Martinus Nijhoff Publishers, 1993, شابک: ‎۰-۷۹۲۳-۲۵۸۱-۸, p. 215.
    • "Holocaust denial can be a particularly insidious form of antisemitism precisely because it often tries to disguise itself as something quite different: as genuine scholarly debate (in the pages, for example, of the innocuous-sounding Journal for Historical Review)." "The nature of Holocaust denial: What is Holocaust denial? Archived July 18, 2011, at the Wayback Machine.", JPR report No. 3, 2000. Retrieved May 16, 2007.
    • "This books treats several of the myths that have made antisemitism so lethal.... In addition to these historic myths, we also treat the new, maliciously manufactured myth of Holocaust denial, another groundless belief that is used to stir up Jew-hatred." Schweitzer, Frederick M. & Perry, Marvin. Anti-Semitism: myth and hate from antiquity to the present, Palgrave Macmillan, 2002, شابک: ‎۰-۳۱۲-۱۶۵۶۱-۷, p. 3.
    • "One predictable strand of Arab Islamic antisemitism is Holocaust denial...." Schweitzer, Frederick M. & Perry, Marvin. Anti-Semitism: myth and hate from antiquity to the present, Palgrave Macmillan, 2002, شابک: ‎۰-۳۱۲-۱۶۵۶۱-۷, p. 10.
    • "Anti-Semitism, in the form of Holocaust denial, had been experienced by just one teacher when working in a Catholic school with large numbers of Polish and Croatian students." Geoffrey Short, Carole Ann Reed. Issues in Holocaust Education, Ashgate Publishing, 2004, شابک: ‎۰-۷۵۴۶-۴۲۱۱-۹, p. 71.
    • "Indeed, the task of organized antisemitism in the last decade of the century has been the establishment of Holocaust Revisionism – the denial that the Holocaust occurred." Stephen Trombley, "antisemitism", The Norton Dictionary of Modern Thought, W. W. Norton & Company, 1999, شابک: ‎۰-۳۹۳-۰۴۶۹۶-۶, p. 40.
    • "After the Yom Kippur War an apparent reappearance of antisemitism in France troubled the tranquility of the community; there were several notorious terrorist attacks on synagogues, Holocaust revisionism appeared, and a new antisemitic political right tried to achieve respectability." Howard K. Wettstein, Diasporas and Exiles: Varieties of Jewish Identity, University of California Press, 2002, شابک: ‎۰-۵۲۰-۲۲۸۶۴-۲, p. 169.
    • "Holocaust denial is a convenient polemical substitute for anti-semitism." Igounet, Valérie. "Holocaust denial is part of a strategy", Le Monde diplomatique, May 1998.
    • "Holocaust denial is a contemporary form of the classic anti-Semitic doctrine of the evil, manipulative and threatening world Jewish conspiracy." Introduction: Denial as Anti-Semitism, "Holocaust Denial: An Online Guide to Exposing and Combating Anti-Semitic Propaganda", Anti-Defamation League, 2001. Retrieved June 12, 2007.
    • "In a number of countries, in Europe as well as in the United States, the negation or gross minimization of the Nazi genocide of Jews has been the subject of books, essay and articles. Should their authors be protected by freedom of speech? The European answer has been in the negative: such writings are not only a perverse form of anti-semitism but also an aggression against the dead, their families, the survivors and society at large." Roger Errera, "Freedom of speech in Europe", in Georg Nolte, European and US Constitutionalism, Cambridge University Press, 2005, شابک: ‎۰-۵۲۱-۸۵۴۰۱-۶, pp. 39–40.
    • "Particularly popular in Syria is Holocaust denial, another staple of Arab anti-Semitism that is sometimes coupled with overt sympathy for Nazi Germany." Efraim Karsh, Rethinking the Middle East, Routledge, 2003, شابک: ‎۰-۷۱۴۶-۵۴۱۸-۳, p. 104.
    • "Holocaust denial is a new form of anti-Semitism, but one that hinges on age-old motifs." Dinah Shelton, Encyclopedia of Genocide and Crimes Against Humanity, Macmillan Reference, 2005, p. 45.
    • "The stress on Holocaust revisionism underscored the new anti-Semitic agenda gaining ground within the Klan movement. Holocaust denial refurbished conspiratorial anti-Semitism. Who else but the Jews had the media power to hoodwink unsuspecting masses with one of the greatest hoaxes in history? And for what motive? To promote the claims of the illegitimate state of Israel by making non-Jews feel guilty, of course." Lawrence N. Powell, Troubled Memory: Anne Levy, the Holocaust, and David Duke's Louisiana, University of North Carolina Press, 2000, شابک: ‎۰-۸۰۷۸-۵۳۷۴-۷, p. 445.
    • "Since its inception ... the Institute for Historical Review (IHR), a California-based Holocaust denial organization founded by Willis Carto of Liberty Lobby, has promoted the antisemitic conspiracy theory that Jews fabricated tales of their own genocide to manipulate the sympathies of the non-Jewish world." Antisemitism and Racism Country Reports: United States Archived June 28, 2011, at the Wayback Machine., Stephen Roth Institute, 2000. Retrieved May 17, 2007.
    • "The primary motivation for most deniers is anti-Semitism, and for them the Holocaust is an infuriatingly inconvenient fact of history. After all, the Holocaust has generally been recognized as one of the most terrible crimes that ever took place, and surely the very emblem of evil in the modern age. If that crime was a direct result of anti-Semitism taken to its logical end, then anti-Semitism itself, even when expressed in private conversation, is inevitably discredited among most people. What better way to rehabilitate anti-Semitism, make anti-Semitic arguments seem once again respectable in civilized discourse and even make it acceptable for governments to pursue anti-Semitic policies than by convincing the world that the great crime for which anti-Semitism was blamed simply never happened – indeed, that it was nothing more than a frame-up invented by the Jews, and propagated by them through their control of the media? What better way, in short, to make the world safe again for anti-Semitism than by denying the Holocaust?" Reich, Walter. "Erasing the Holocaust", The New York Times, July 11, 1993.
    • "There is now a creeping, nasty wave of anti-Semitism ... insinuating itself into our political thought and rhetoric.... The history of the Arab world ... is disfigured ... by a whole series of outmoded and discredited ideas, of which the notion that the Jews never suffered and that the Holocaust is an obfuscatory confection created by the elders of Zion is one that is acquiring too much, far too much, currency." Edward Said, "A Desolation, and They Called it Peace" in Those who forget the past, Ron Rosenbaum (ed), Random House 2004, p. 518.
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ صدای آمریکا
  13. جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN 964-419-110-2) مرکز اسناد ص ۱۲۸ و ۱۲۹
  14. Historical Revisionism by Castle Hill Publishers
  15. .[۱] صدای آمریکا
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ سرژ کلارزفلد (۱۹۹۶ میلادی). «کودکان فرانسوی هولوکاست: یک یادبود» ("French Children of the Holocaust: A Memorial"). نیویورک: انتشارات دانشگاه نیویورک. شابک 9780814726624. ال‌سی‌سی‌ان 96031206. اُسی‌ال‌سی 35029709. صفحه xiii.
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ ۱۷٫۲ ۱۷٫۳ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN 964-419-110-2) مرکز اسناد ص ۱۲۹ تا ۱۳۲
  18. James Simonelli, ‎Frederick. American fuehrer: George Lincoln Rockwell and the American Nazi Party. University of Illinois Press, 1999. 107. ISBN ‎978-0-252-02285-2. 
  19. Junker, ‎Detlef. Philipp Gassert, Wilfried Mausbach, David B. Morris. The United States and Germany in the Era of the Cold War. Cambridge University Press, 2004. 496. ISBN ‎978-0-521-83420-9. 
  20. Gardell, ‎Mattias. Gods of the blood: the pagan revival and white separatism. Duke University Press, 2003. 53. ISBN ‎978-0-8223-3071-4. 
  21. M. Blee, ‎Kathleen. Inside organized racism: women in the hate movement. University of California Press, 2003. 92. ISBN ‎978-0-520-24055-1. 
  22. ۲۲٫۰ ۲۲٫۱ ۲۲٫۲ ۲۲٫۳ ۲۲٫۴ Historical Revisionism by Castle Hill Publishers
  23. جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN 964-419-110-2) مرکز اسناد ص ۴۲ تا ۴۶
  24. Journal of Historical Revew
  25. Historical Revisionism by Vrij Historisch Onderzoek
  26. Revisionist
  27. Holocaust Denial - Conspiracy Theories in American History
  28. جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN 964-419-110-2) مرکز اسناد ص ۱۳۲ تا ۱۳۵
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ ۲۹٫۲ Historical Revisionism by Castle Hill Publishers
  30. رژه گارودی. «اسطوره دادرسی نورنبرگ». در اسطوره‌های بنیانگذار سیاست اسرائیل. ترجمهٔ مجید شریف. چاپ اول پائیز ۷۵. تهران: موسسه خدمات فرهنگی رسا، ۱۳۷۵. ۱۰۸ تا ۱۳۲. شابک ‎۱-۲۸۲-۳۱۷–۹۶۴. 
  31. ۳۱٫۰ ۳۱٫۱ رژه گارودی. «اسطوره شش میلیون». در اسطوره‌های بنیانگذار سیاست اسرائیل. ترجمهٔ مجید شریف. چاپ اول پائیز ۷۵. تهران: موسسه خدمات فرهنگی رسا، ۱۳۷۵. ۱۷۷ و ۱۷۸. شابک ‎۱-۲۸۲-۳۱۷–۹۶۴. 
  32. Simon Wiesenthal - no 'gas chambers'
  33. BBC News | UK | Gas chambers did not exist - historian
  34. جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN 964-419-110-2) مرکز اسناد ص ۹۲ تا ۱۰۱
  35. TR ۱/۲۰۰۳: R. Faurisson: How many deaths at Auschwitz?
  36. لوموند ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۰
  37. [۲]
  38. رژه گارودی. «حربه جنایت». در اسطوره‌های بنیانگذار سیاست اسرائیل. ترجمهٔ مجید شریف. چاپ اول پائیز ۷۵. تهران: موسسه خدمات فرهنگی رسا، ۱۳۷۵. ۱۵۷. شابک ‎۱-۲۸۲-۳۱۷–۹۶۴. 
  39. دیلی تلگراف ۲۵ ژوئن ۱۹۴۶ صفحهٔ ۵
  40. Simon Wiesenthal: Fraudulent 'Nazi Hunter'
  41. http://www.library.flawlesslogic.com/soap.htm صابون یهودی
  42. رژه گارودی. «اسطوره شش میلیون». در اسطوره‌های بنیانگذار سیاست اسرائیل. ترجمهٔ مجید شریف. چاپ اول پائیز ۷۵. تهران: موسسه خدمات فرهنگی رسا، ۱۳۷۵. ۱۵۷ و ۱۵۸. شابک ‎۱-۲۸۲-۳۱۷–۹۶۴. 
  43. ۴۳٫۰ ۴۳٫۱ ۴۳٫۲ ۴۳٫۳ ۴۳٫۴ ۴۳٫۵ The Nuremberg Trials (part ۱)
  44. جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN 964-419-110-2) مرکز اسناد ص ۱۰۱ تا ۱۲۵
  45. رژه گارودی. «اسطوره شش میلیون». در اسطوره‌های بنیانگذار سیاست اسرائیل. ترجمهٔ مجید شریف. چاپ اول پائیز ۷۵. تهران: موسسه خدمات فرهنگی رسا، ۱۳۷۵. ۱۵۹ و ۱۶۰. شابک ‎۱-۲۸۲-۳۱۷–۹۶۴. 
  46. جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN 964-419-110-2) مرکز اسناد صفحات ۱۳۸ تا ۱۴۰
  47. افسانه قتل‌عام یهود. نشر هلال ۱۳۷۲ http://www.qodstv.ir/ketabshenasi/ketab.php?id=405
  48. BBCPersian.com
  49. BBCPersian.com
  50. Swiss revisionist [Jürgen Graf] forced into exile for thought crime
  51. BBCPersian.com
  52. [۳]
  53. The Zionist Terror Network
  54. دادگاه فرجام پاریس رای صادره علیه روبر فوریسون را تأیید کرد
  55. سریال دوران طلایی. پخش شده در اسفند ۷۱ و فروردین ۷۲
  56. روزنامه جمهوری اسلامی. ۵/۲/۷۲ و روزنامه کیهان ۵/۲/۷۲
  57. دیدار احمدی‌نژاد با مهمانان کنفرانس هولوکاست دویچه وله صدای آلمان
  58. هولوکاست؛ پس از ۷۰سال وبگاه روزنامه همشهری

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]