سیاست نژادی آلمان نازی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سیاست نژادی آلمان نازی مجموعه ای از سیاست‌ها و قوانینی بود که در آلمان نازی (۴۵–۱۹۳۳) بر اساس یک دکترین نژاد پرستانه خاص مبتنی بر برتری برتری نژاد آریایی، که مدعی بود پایه‌های علمی دارد، اجرا شد. این اهداف با توسل به یکسری برنامه‌های اصلاحی به واسطه عقیم سازی اجباری و اصلاح نژادی افرادی که به عنوان انسان‌های فرومایه قلمداد می‌شدند شروع شد و با هولوکاست به اوج خود رسید.

برونو بجر مردم‌شناس نژادگرای آلمانی حین انجام مطالعات انسان‌شناسی در سیکیم .

این سیاست نازی‌ها ساکنان قدیمی آلمانی که اصالت آلمانی نداشتند را مورد هدف قرار میداد. قومیت‌هایی چون یهودیان «در این خط مشی به عنوان قومی سمنتیک که ریشه‌های شامی داشتند تصور می‌شدند.» کولی‌ها، «که با عناوینی چون هند-اروپایی و ساکنان شبه‌قاره هند نیز تعریف می‌شدند» به همراه اکثریت اسلاوها «از جمله لهستانی‌ها صرب‌ها و روس‌ها» و اکثریت اقوام غیر اروپایی که به عنوان اقوام غیرآریایی و فرومایه شناخته می‌شدند را شامل می‌شد.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. "Racial policy of Nazi Germany". Wikipedia. 2019-09-16.