آبخاز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جمهوری آبخاز
Аҧсны
Абхазия
აფხაზეთი
کشور
Republic of Abkhazia
Ridge view from pitsunda cape.jpg
پرچم جمهوری آبخاز
پرچم
نشان رسمی جمهوری آبخاز
نشان
شعار: "Aiaaira"
جایگاه جمهوری آبخاز بر روی نقشه
جایگاه جمهوری آبخاز بر روی نقشه
Europe location ABX.png
مختصات: ۴۳°۰۰′ شمالی ۴۰°۵۹′ شرقی / ۴۳.۰۰۰°شمالی ۴۰.۹۸۳°شرقی / 43.000; 40.983مختصات: ۴۳°۰۰′ شمالی ۴۰°۵۹′ شرقی / ۴۳.۰۰۰°شمالی ۴۰.۹۸۳°شرقی / 43.000; 40.983
بزرگترین شهر سوخومی
جنگ اوستیای جنوبی ۲۰۰۸ میلادی
مرکز سوخومی
حکومت
 • نوع نظام نیمه‌ریاستی
 • رئیس جمهور
نخست وزیر
رائول خاجیمبا
بسلان بارتسیتس
مساحت
 • کل ۸٬۶۶۰ کیلومتر مربع (۳٬۳۰۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۲)
 • جمعیت ۲۴۲٬۸۶۲
 • تراکم ۲۸/کیلومتر مربع (۷۳/پا)
نام اهلیت Abkhaz, Abkhazian
نژاد
منطقهٔ زمانی MSD (یوتی‌سی ۴+)
پیش‌شماره(های) تلفن +۷–۸۴۰/۹۴۰
زبان‌های رسمی روسی، آبخازی
واحد پول روبل
Abkhazian apsar

ابخاز یا آبخازستان[۱] (Аҧсны Apsny)[۲] نام سرزمینی است واقع در غرب قفقاز و کرانهٔ شرقی دریای سیاه که حدود ۲۴۲ هزار نفر جمعیت دارد که بیشترشان تابعیت روسی دارند. روسیه تنها کشوری است که جمهوری آبخازیا را به رسمیت می‌شناسد. پایتخت این کشور، بندر سوخومی است که در ساحل دریای سیاه واقع است.[۳]

نام[ویرایش]

در متون فارسی و عربی نام آبخاز به صورت آبخازیه و آبخازستان آمده است. مردم آسیای کوچک آن را آبازا می‌نامیدند در منابع باستان نام آبخاز به صورت آپسوا، آباسکوی و آباسگی آمده است.

تاریخ[ویرایش]

آبخاز در سدهٔ دوم پیش از میلاد تابع مهرداد ششم فرمانروای دولت پونتوس بود. از اواخر سدهٔ نخست میلادی رومیان به آبخاز حمله کردند. از سدهٔ چهارم تا ششم میلادی دولت روم شرقی بتدریج در آبخاز نفوذ کرد. بنا به نوشته مورخان رومی آبخاز بخشی از سرزمین لازیکا بود. خصی کردن بردگان آبخازی یکی از کارهای زشت رومیان به شمار می‌رفت. آبخازیه همانند دیگر نواحی گرجستان مورد نزاع دولت‌های روم شرقی و ایران ساسانی بود. فشار رومیان سبب می‌شد که مردم آبخاز به شاهان ساسانی توسّل جویند.

Regiones de Georgia.png

در حدود سال ۶۴۳ میلادی، ۲۲ هجری عمر بن خطاب، سراقة بن عمرو را مأمور فتح قفقاز کرد. سراقة، جیب بن مسلم قهری را مأمور گرجستان کرد و او مردم گرجستان، از جمله آبخاز را به پرداخت جزیه ملزم کرد. در سال‌های ۱۲۰–۱۱۸ هجری سپاهیان بنی امیه شهر سوخوم را ویران کردند. آبخاز در سال‌های ۳۳۹–۳۳۶ هجری از رونق فراوان برخوردار بود.

از این زمان به بعد دودمان باگرایتون گرجستان بر آبخاز فرمانروایی یافتند. در سده‌های پنجم تا هفتم هجری فرهنگ، زبان و خط گرجی جانشین فرهنگ بیزانسی شد. تا عهد مغولان دودمان باگرایتون فرمانروای آبخاز بودند. مدتی سلطان جلال‌الدین منکبرنی یا همان خوارزمشاه در بلاد گرجستان عنوان شاه آبخاز را داشت که به صورت ملک‌الملوک آبخاز و گرجیان نوشته شده‌است.

در اواسط سده نهم هجری دولت عثمانی به آبخاز لشکر کشید و اراضی ساحلی آبخاز به ویژه سوخوم به پایگاه نظامی دولت عثمانی تبدیل شد. با ورود سپاهیان عثمانی، دین اسلام در میان آبخازها گسترش یافت، ولی مسیحیت نیز همچنان به حیات خود ادامه داد. آبخازها در سده دوازدهم هجری علیه دولت عثمانی دست به شورش زدند و لشکریان ترک را از دژ سوخوم بیرون راندند.

آبخازها در سال ۱۸۱۰ میلادی تحت‌الحمایگی دولت روسیه را پذیرفتند. در سال ۱۸۶۶ میلادی آبخازها علیه دولت روسیه سر به شورش برداشتند و گروه کثیری از آنان که اغلب مسلمان بودند، به ترکیه مهاجرت کردند. پس از جنگ روسیه و عثمانی در سال‌های ۱۸۷۸–۱۸۷۷ میلادی (۱۲۹۵–۱۲۹۴ هجری) بار دیگر گروهی از آبخازها به شبه جزیره آناتولی مهاجرت کردند. سال ۱۹۲۱ میلادی حکومت شوروی در آبخاز مستقر شد و این سرزمین در فوریهٔ ۱۹۲۲ به صورت بخشی از سرزمین اتحاد جماهیر شوروی درآمد.

سرزمین آبخازها در جنگی که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوری در سال‎های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ میلادی رخ داد از گرجستان جدا شد، و در سال ۱۹۹۹ رسماً اعلام خودمختاری کرد. اقدامی که منطقه آبخازیا را با تحریم‌های بین‌المللی مواجه کرد. مقامات آبخازیا سرانجام در سال ۲۰۰۸ میلادی با استفاده از فضای به وجود آمده پس از تهاجم ارتش گرجستان به اوستیای جنوبی و مداخله روسیه در حمایت از استقلال اوستیای جنوبی، اعلام استقلال کردند. پس از این رویداد، روسیه از استقلال آبخازیا حمایت کرد و با گسترش روابط پایدار خود با آبخازیا به اصلی‎ترین شریک و متحد آبخازیا تبدیل شد. به همین علت، اقتصاد منطقه آبخازیا کاملا متکی به روسیه است و واحد پولی‌ آبخازیا روبل است و مردم آن هم برای تردد به سایر کشور‌ها از گذرنامه روسی استفاده می‌کنند.[۴]

جغرافیا[ویرایش]

Abkhazia Districts map.svg

مساحت آبخازیه ۸٫۷۰۰ کیلومتر مربع می‌باشد. آبخاز شامل مناطق کوهستانی از رشته کوه‌های قفقاز تا کرانهٔ دریای سیاه است که از ریزشگاه رود اینگوری تا ناحیهٔ گاگرا امتداد دارد.

مردم[ویرایش]

ترکیب قومی آبخاز متنوع است. آبخازها ۵۰٫۷ درصد، گرجی‌ها ۱۹٫۲؛ ارامنه ۱۷٫۴ درصد و روس‌ها ۹٫۱ درصد از جمعیت آبخازیا را تشکیل می‌دهند. در مورد شمار آبخازها اختلاف نظر وجود دارد. آکینر شمار آن‌ها ۸۳٫۰۹۷ نفر و بنیگسن ۹۱٫۰۰۰ نفر نوشته‌اند (طبق آمار سال ۱۹۷۹). زبان آبخازی به گروه زبان‌های شمال باختری قفقاز تعلق دارد و شامل دو لهجه بزیب و گوائوتا است. بخشی از آبخازها مسلمان و اهل سنت هستند و تعدادی از آن‌ها در ترکیه سکونت دارند و از مهاجرین محسوب می‌شوند. درصد بالایی نیز با قومیت گرجی از قدیم‌الایام ساکن این منطقه بوده‌اند ولی باتوجه به اینکه درگیری‌هایی در این منطقه برای جداکردن خاک آبخاز پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، بین جدایی طلبان آبخاز و نیروهای دولت مرکزی گرجستان انجام گرفت، ساکنین با قومیت گرجی را مجبور به ترک خاک آبخاز نمودند. روسیه همیشه سعی در جدایی این منطقه از گرجستان داشته است.

اقتصاد[ویرایش]

اقتصاد آبخازیا با روسیه پیوندهای گوناگونی دارد. آبخازیا به علت برخورداری از سواحل زیبا، یک مکان تفریحی برای روس‌ها به شمار می‌رود. آبخازیا سکونت‌گاه تفریحی دوم برای روس‌ها بعد از سوچی است و به دلیل قیمت ارزان هتل‌ها، مکان مناسبی برای تفریح است.

نگارخانه[ویرایش]

باغ گیاه‌شناسی در سوخومی
یک معبد آتوس
دریاچه ریتسا
کلیسای گاگرا

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • عنایت الله، رضا. «گرجستان». مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز ۴. تهران: مؤسسهٔ چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه، ۱۳۷۲. 
  1. http://vajje.com/search/ابخاز
  2. مصاحب، غلامحسین، و دیگران. دایرةالمعارف فارسی. مدخل «ابخاز». ص ۵.
  3. «با حمله معترضان و تصرف ساختمان ریاست جمهوری، رئیس جمهوری «آبخازیا» گریخت». روزنامه ایران، ۲۵ اکتبر ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۲۴ اوت ۲۰۱۷. 
  4. «پیام‎های سفر پوتین به آبخازیا». وب‌گاه جام‌جم آنلاین، ۱۰ اوت ۲۰۱۷. بازبینی‌شده در ۲۵ اوت ۲۰۱۷.