ابرهه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ابرهه حاکم یمن در قرن ششم میلادی از طرف پادشاه حبشه بود. وی در سال ۵۷۰ میلادی به مکه یورش برد. بر طبق قرآن (سوره‌ی ۱۰۵) حمله‌ی وی توسط خداوند و با فرستادن دسته‌ای از پرندگان که لشکریان وی را با گلوله‌های رسی سنگباران کردند، دفع شد. این واقعه از منظر تاریخ نگاری سنتی تولد محمد حائز اهمیت است. [۱] در قرآن سوره ی فیل اشاره به همین واقعه دارد.

در سال ۵۲۱، ذونواس یهودی بر علیه حبشیان قیام کرد و قتل عام مسیحیان نجران که سخت مشهور است به دست هم او انجام پذیرفت. اما، در سال ۵۲۵ م، پادشاه حبشه بر او حمله آورد و به قتلش رسانید و ابرهه را بر عربستان حاکم گردانید. پس از چندی ابرهه ادعای استقلال کرد. سلسله‌ای که او به وجود آورد تا زمان حمله ایرانیان دوام داشت. طبیعتا ابرهه و جانشینان او کوشش داشتند پاسداری بیابان‌ها و مراقبت راه‌های تجاری و قوافل را که پیوسته در دست بدویان بوده خود به عهده بگیرند. این امر خود به خود تازیان صحرا را از حکومت مقتدرانه ابرهه روگردان می‌کرد. در جنگی که در سال ۵۴۰م میان انوشیروان و روم رخ داد، دولت روم سعی کرد ابرهه را ضد ایران برانگیزد. لیکن ابرهه به بیطرفی تمایل داشت. معذلک بعدها ناچار شد که به طرف ایران لشکرکشی کند، اما از نیمه راه بازگشت. برخی این لشکرکشی نیمه کاره را حمله معروف ابرهه به مکه می‌دانند. . [۲]

پانویس[ویرایش]

  1. Esposito, The Oxford dictionary of Islam, p.4
  2. راه‌های نفوذ فارسی در فرهنگ و زبان عرب جاهلی، صص ۳۸ و ۴۰ و ۴۱.

منابع[ویرایش]

  • آذرنوش، آذرتاش، راه‌های نفوذ فارسی در فرهنگ و زبان عرب جاهلی، چاپ سوم. تهران: انتشارات توس، ۱۳۸۸. شابک ۳-۴۳۶-۳۱۵-۹۶۴-۹۷۸

پیوند به بیرون[ویرایش]