فنفلورامین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Fenfluramine
سامانه‌شناسی نام (آیوپاک)
(RS)-N-ethyl- 1-[3-(trifluoromethyl)phenyl]propan- 2-amine
داده‌های بالینی
AHFS/دانشنامه دراگز International Drug Names
رده بارداری C(US)
تجویز Oral
داده‌های فارماکوکینتیکی
نیمه‌عمر 20 hours
شناسه
شماره سی‌ای‌اس 458-24-2 ✔Y
کد ATC A08AA02
پاب‌کم CID 3337
بانک‌دارو DB00574
کم‌اسپایدر 3220 ✔Y
UNII 2DS058H2CF ✔Y
KEGG D07945 ✔Y
ChEBI CHEBI:5000 ✔Y
ChEMBL CHEMBL87493 ✔Y
داده‌های شیمی
فرمول C12H16F3N 
وزن مولکولی 231.26 g/mol
SMILES eMolecules & PubChem
 ✔Y(what is this?)  (verify)

فنفلورامین (به انگلیسی: fenfluramine)

رده درمانی: مشتقات آمفتامین

اشکال دارویی: قرص

موارد مصرف[ویرایش]

فنفلورامین برای کاهش اشتها مصرف می‌شود. همچنین درمان کمکی و کوتاه‌مدت در چاقی اگزوژن (ناشی از پرخوری)، موارد تثبیت‌نشده اختلالات روانپزشکی مانند کودکان مبتلا به اوتیسم با سطح سروتونین خونی بالا .

مکانیسم اثر[ویرایش]

این دارو با اثر بر روی مسیر سروتونین در دستگاه عصبی مرکزی با تخلیه سروتونین و کاهش بازجذبش باعث کاهش متابولیت سروتونین در CSF می‌شود.

عوارض جانبی[ویرایش]

تضعیف مغز استخوان، لکوپنی، گرانولوسیتوز، ریزش مو، گُرگرفتگی، تب، چشم، گوش، حلق و بینی، میدریاز، تاری دید، بی‌خوابی و پرگوئی، سرگیجه، خواب‌آلودگی، سردرد، تحریک‌پذیری، گیجی، تغییرات خلقی، اضطراب ضعف، رویاهای واضح، افسردگی، خستگی، بی‌حالی، اوفوریا، لرزش، تهوع، استفراغ، بی‌اشتهائی.

جستارهای وابسته[ویرایش]

آمفتامین

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ داروهای ژنریک ایران، دکتر حشمتی ، ۱۳۸۷