فنفلورامین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Fenfluramine
سامانه‌شناسی نام (آیوپاک)
(RS)-N-ethyl- 1-[3-(trifluoromethyl)phenyl]propan- 2-amine
داده‌های بالینی
AHFS/Drugs.com International Drug Names
رده بارداری C(US)
تجویز Oral
داده‌های فارماکوکینتیکی
نیمه‌عمر 20 hours
شناسه
شماره سی‌ای‌اس 458-24-2 ✔Y
کد ATC A08AA02
پاب‌کم CID 3337
بانک‌دارو DB00574
کم‌اسپایدر 3220 ✔Y
UNII 2DS058H2CF ✔Y
KEGG D07945 ✔Y
ChEBI CHEBI:5000 ✔Y
ChEMBL CHEMBL87493 ✔Y
داده‌های شیمی
فرمول C12H16F3N 
وزن مولکولی 231.26 g/mol
SMILES eMolecules & PubChem
 ✔Y(what is this?)  (verify)

فنفلورامین (به انگلیسی: fenfluramine)

رده درمانی: مشتقات آمفتامین

اشکال دارویی: قرص

موارد مصرف[ویرایش]

فنفلورامین برای کاهش اشتها مصرف می‌شود. همچنین درمان کمکی و کوتاه‌مدت در چاقی اگزوژن (ناشی از پرخوری)، موارد تثبیت‌نشده اختلالات روانپزشکی مانند کودکان مبتلا به اوتیسم با سطح سروتونین خونی بالا .

مکانیسم اثر[ویرایش]

این دارو با اثر بر روی مسیر سروتونین در دستگاه عصبی مرکزی با تخلیه سروتونین و کاهش بازجذبش باعث کاهش متابولیت سروتونین در CSF می‌شود.

عوارض جانبی[ویرایش]

تضعیف مغز استخوان، لکوپنی، گرانولوسیتوز، ریزش مو، گُرگرفتگی، تب، چشم، گوش، حلق و بینی، میدریاز، تاری دید، بی‌خوابی و پرگوئی، سرگیجه، خواب‌آلودگی، سردرد، تحریک‌پذیری، گیجی، تغییرات خلقی، اضطراب ضعف، رویاهای واضح، افسردگی، خستگی، بی‌حالی، اوفوریا، لرزش، تهوع، استفراغ، بی‌اشتهائی.

جستارهای وابسته[ویرایش]

آمفتامین

جلوگیری از ریزش موی سر[ویرایش]

جلوگیری از ریزش موی سر با گیاه گزنه[ویرایش]

گزنه گیاهی است که از دوران ما قبل تاریخ نیز وجود داشته و مردم آن زمان از آن برای تغذیه استفاده می‌کرده و از خواص درمانی آن اطلاع داشته‌اند. جالینوس حکیم که در قرن دوم میلادی زندگی می کرد آن را برای رفع سرماخوردگی و بیماری‌های دستگاه تنفسی بکار می برد، گزنه گیاهی است علفی و چند ساله که ساقه آن چهار گوش است و بطور قائم تا ارتفاع یک متر بالا می‌رود. این گیاه در خرابه‌ها ، باغها و نقاط مرطوب که چهارپایان از آن عبور می‌کنند به حالت خودرو می‌روید ریشه این گیاه خزنده بوده و در ناحیه‌ای که سبز می‌شود کم‌کم تمام منطقه را فرا می‌گیرد. سایت پاتوق۹۸: ساقه این گیاه را پرزها و تارهای مخروطی شکل پوشانده که در صورت لمس کردن ساقه به دست می‌چسبد و پوست را می‌گزد که تولید خارش و سوزش می‌کند و شاید به همین دلیل آن را گزنه نامیده‌اند. تخم آن نرم، ریز و تیره رنگ و مانند تخم کتان است. قسمت مورد استفاده این گیاه برگهای تازه، ریشه، شیره و دانه آن است.

ترکیبات شیمیایی[ویرایش]

گزنه دارای تانن، لسیتین ، اسید فرمیک، نیترات پتاسیم و کلسیم است، ترکیبات آهن دارد و دارای ویتامین c و نوعی گلوکوزید است که پوست را قرمز می‌کند. از سرشاخه‌های این گیاه ماده قرمز رنگی به نام اورتی‌سین استخراج می‌شود.

خواص دارویی[ویرایش]

گزنه مو را تقویت کرده و از ریزش موی سر جلوگیری می‌کند، حتی در بعضی از موارد موی سر دوباره می‌روید. برای استفاده از این خاصیت ۶ گرم سر شاخه‌ها و برگ‌ها و ریشه گزنه را به تنهایی یا با ۳۰ گرم چای کوهی در یک لیتر آبجوش بریزیدو آنقدر بجوشانید تا حجم مایع به نصف برسد، شبها مقداری از این مایع را به سر بمالید و صبح بشویید. برای براق شدن و جلا دادن به موها بعد از شستشوی سر موها را با چای گزنه ماساژ دهید. بدین منظور یک قاشق چایخوری برگ گزنه خشک را در یک لیوان آب جوش ریخته و مدت نیم ساعت بگذارید بماند. ماساژ دادن با این چای، شوره سر را برطرف می‌کند.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ داروهای ژنریک ایران، دکتر حشمتی ، ۱۳۸۷