پرفنازین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پرفنازین (به انگلیسی: Perphenazine)

نام تجاری: Trilafon

رده درمانی: داروهای درمان سایکوز

اشکال دارویی: قرص

موارد مصرف[ویرایش]

پرفنازین برای درمان انواع اختلالات سایکوتیک مانند اسکیزوفرنی به کار برده می‌شود. علاوه بر این، برای کنترل تهوع و استفراغ شدید نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.

مکانیسم اثر[ویرایش]

پرفنازین همچون اغلب داروهای آنتی سایکوتیک گیرنده‌های دوپامینی را مهار نموده و اثر درمانی خود را با مهار این گیرنده‌ها در سیستم مزولیمبیک و مزوکورتیکال اعمال‌می‌نماید. همچنین سبب مهار گیرنده‌های آلفاآدرنرژیک و موسکارینی می‌گردد.

مقدار مصرف[ویرایش]

پرفنازین در حالاتی نظیراسکیزوفرنی، مانیا و درمان کمکی کوتاه مدت اضطراب شدید، اغتشاشات روانی ـ حرکتی، هیجان ورفتارهای خطرناک ابتدا به میزان ۴ میلی گرم ۳ بار در روز تجویز و برحسب پاسخ‌دهی میزان مصرف حداکثر تا ۲۴ میلی گرم روزانه تنظیم می‌گردد. مقدار مصرف در افراد مسن نصف تا یک چهارم افراد بزرگسال است.[۱]

عوارض جانبی[ویرایش]

آثار خارج هرمی خصوص دیستونی، به‌ویژه با مقادیر مصرف زیاد شایع‌تر بوده و در مصرف طولانی مدت دیسکینزی دیررس ممکن است بروز نماید. خواب آلودگی، سستی، کابوس شبانه، بیخوابی، بی‌ثباتی، افسردگی، خشکی دهان، یبوست، احتباس ادرار، تاری دید واحتقان بینی از عوارض شایع دارو هستند.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

سایکوز

داروهای ضدروان‌پریشی

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «پرفنازین و خاصیت آن». www.hidoctor.ir. بازبینی‌شده در 2016-10-19. 
  • فرهنگ داروهای ژنریک ایران، دکتر حشمتی، ۱۳۸۷