ولایت غور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از غور)
غور
منار جام، ولسوالی شهرک
ولایت غور روی نقشه افغانستان
ولایت غور روی نقشه افغانستان
مختصات (مرکز): ۳۴°شمالی ۶۵°شرقی / ۳۴°شمالی ۶۵°شرقی / 34; 65مختصات: ۳۴°شمالی ۶۵°شرقی / ۳۴°شمالی ۶۵°شرقی / 34; 65
کشور افغانستان
مرکزفیروزکوه
مدیریت
 • والیعبدالظاهر فیض زاده
مساحت
 • کل۳۶۴۷۸٫۸ کیلومتر مربع (۱۴۰۰۰ مایل مربع)
بلندی
۲۲۳۰ متر (۷۳۲۰ پا)
جمعیت
 (٢۰٢١)[۱]
 • کل٨۶۴٫٢۶۴
 • تراکم۰٫۰۲۴/کیلومتر مربع (۰٫۰۶۱/مایل مربع)
 • جمعیت مرد
۴۴١٫۶٢٢ (٥١.١%)
 • جمعیت زن
۴۲۲٫۶۴۲ (۴۸٫۹%)
نام اهلیت(ها)غوریانی
منطقه زمانییوتی‌سی ۴:۳۰+ (وقت استاندارد افغانستان)
کد پستی
٣٢۰١, ٣٢۰٢, ٣٢۰٢
کد ایزو ۳۱۶۶AF-GHO
زبان‌های اصلیفارسی دری
وبگاه

ولایت غور در مرکز افغانستان است و با ولایت‌های بامیان، دایکندی، جوزجان، فاریاب، بادغیس، هرات، فراه و هلمند مرز مشترک دارد. مرکز این ولایت شهر فیروزکوه است.

مساحت آن به ۳۸٫۸ هزار کیلومتر مربع و جمعیت آن نظر به احصاییه که بعد از به وجود آمدن ادارهٔ موقت در افغانستان صورت گرفت حدود ۸۰۰٬۰۰۰ هزار نفر بالغ می‌گردد.

غور که در چار چوب اداری ولایت هرات قرار داشت، در سال ۱۳۴۲ به عنوان ولایت جداگانه تشکیل و شهر چغچران به عنوان مرکز آن تعیین گردید و نظر به پیشنهاد فرهنگیان و جوانان ولایت غور و با همکاری ریاست اطلاعات و فرهنگ این ولایت به تاریخ ۱/۲/۱۳۹۳ خورشیدی جلسه شورای وزیران افغانستان تحت ریاست حامد کرزی رئیس‌جمهوری اسلامی افغانستان تغییر نام مرکز ولایت غور را از چغچران به فیروزکوه با در نظر داشت پیشینهٔ تاریخی شهر فیروزکوه که در سال‌های ۵۴۰–۵۴۴ ه‍.ق توسط سلاطین غوری ساخته شده و حدود صد سال مرکز حکمروایی دودمان غوریان بوده‌است، تصویب نمودند.

نام[ویرایش]

نام غور در زبان اوستایی بصورت گایری (gairi)، در سانسكریت گیری (giri)، در بلخی گوارا (g´wrao)، در فارسی میانه گار (gar)، در فارسی نو کوه (koh)، در سغدی گور (gur)، در پشتو غر (ghar) و در زبان‌های پامیری به عنوان گالاکا (ghalcca) آمده است که همه آنها معنی کوه را میدهد.

منهاج سراج جوزجانی در کتاب طبقات ناصری چنین مینویسد:

در غور پنج رشته کوه بزرگ واقع است. یکی از آنها کوه "زارمرغ" ولایت مندیش است که نوشته اند قصر و دارالملک شنسبانیان در دامنه آن قرار داشته و می گویند که سیمرغ، زال زر را که پدر رستم است، در آن کوه پرورش داده است. کوه دوم "سرخ غر" نام دارد که آن هم در ولایت مندیش واقع است. سوم کوه "اشک" است در بلاد تمران که عظمت و بلندای آن کوه بیشتر از همه بلاد غور است و بلاد تمران در اطراف رشته های آن کوه قرار دارد. چهارم کوه "ورنی" است که بلاد داور و والشت و قصر کجوران (به احتمال کجران امروزی) در اطراف است. و پنجم کوه "روئین" است با استواری و بلندی کامل، و برخی گفته اند که پنجم کوه "فج خیسار" است که عظمت و امتداد و بلندای ان از حد تصور و توان درک ذهن بیرون است.

تاریخ[ویرایش]

ساکنان غور در دوران حکمرانی غوریان کاملاً مسلمان بودند. پیش از قرن ١٢ میلادی، این منطقه محل زندگی بوداییان، زرتشتیان و تعداد کمی از یهودیان بود. بقایای قدیمی ترین شهرک های کشف شده توسط باستان شناسان لیتوانیایی بین سال ٢۰۰٧ و ٢۰۰٨ در غور شواهد زندگی و تمدن را در ٥۰۰۰ سال قبل از میلاد نشان میدهد.[۲] ویرانه های چند قلعه و سایر استحکامات دفاعی نیز در حومه فیروزکوه کشف شد. صومعه های بودایی که در کنار رودخانه هریرود به صورت دستی تراشیده شده است، نشان دهنده آنست که در قرن های اول و در دوران بودیسم ساخته شده اند. این غارهای مصنوعی شهادت زندگی روزمره راهبان بودایی را در منطقه غور نشان می دهد.[۳]

روی کار آمدن غوریان در غور، منطقه ای منزوی و کوچک واقع در وسعت کوه های بین امپراتوری غزنویان و سلجوقیان، تحولی غیرمعمول و غیرمنتظره بود. این منطقه چنان دور از دسترس بود که تا قرن یازدهم به عنوان منطقه بت پرستان توسط فرمانروایان مسلمان محاصره میشد. در اوایل قرن ١٢ پس از آنکه سلطان محمود غزنوی آن را فتح کرد، به غرض ترویج اسلام وی معلمانی را به تعلیم غوریان تحت دستورات اسلام بدانجا فرستاد. حتی در این زمان نیز اعتقاد بر این است که بت پرستی، یعنی انواع دین های بودایی مانند ماهایانا تا پایان قرن یازدهم در این منطقه ادامه داشت.[۴]

دانشمندان و مورخان مختلفی مانند جان مک لئود، مسلمان شدن غوریان را به دست سلطان محمود غزنوی می دانند که پس از فتح غور دین مبین اسلام را در آنجا اشاعه داد: مردمانی از مرکز افغانستان که توسط سلطان محمود غزنوی به اسلام گرویده بودند.[۵]

مورخان سنتی مسلمان مانند اصطخری و ابن حوقل نیز وجود مردمان غیر اسلامی غور را قبل از زمان سلطان محمود غزنوی گواهی می دهند که توسط وی مسلمان شده بودند.

غور:بنام غورستان نیز یاد می شود و کشور کوهستانی بین هرات و غزنی است. به گفته اصطخری و ابن حوقل این کشور کوهستانی ناهموار و صعب البور بوده که بین مناطق هرات، فراه، زمین‌داور، رباط، کروان و غرجستان الی هرات که همگی کشورهای مسلمان بودند محدود شده بود. غور خود کشوری از کفار بود که فقط چند مسلمان در آن وجود داشت و ساکنان آن به زبانی متفاوت از زبان خراسان صحبت می کردند.[۶]


در بین سالهای ١۰١١، ١۰١٥ و ١۰٢۰، هر دو محمود و مسعود یکم لشكركشی های را به غور انجام دادند و اسلام را به جای بت پرستی بومی بنیان نهادند. پس از این، غور به عنوان یک دولت دست نشانده از امپراتوری غزنوی در نظر گرفته میشد.[۷] در زمان عبدالرشید و طغرل غاصب، غور و غرجستان خودمختاری شان را به دست آوردند.[۸]

غور در قرن ١٢ و ١٣ پایتخت سلسله غوریان بود. بقایای پایتخت آنها فیروزکوه، که در سال ١٢٢٢ توسط مغولان از بین رفته و تخریب شد، شامل منار جام که یکی از میراث جهانی یونسکو است میباشد.

غور مرکز فرمانروایی غوری‌ها و از زیبایی‌های آن زمان بوده‌است.

ترابری[ویرایش]

از سپتامبر ٢۰١۴ بدینسو، فرودگاه فیروزکوه واقع در مرکز ولایت غور، پروازهای منظمی را به کابل و هرات انجام می دهد.

ولایت غور در مقایسه با سایر ولایات تعداد قابل توجهی راننده زن دارد.

از سال ٢۰١٣ نیز جاده های این ولایت تا حد زیادی توسعه یافته، آسفالت شده و اغلب بالای رودخانه های آن پل ساخته شده است.[۹]

اقتصاد[ویرایش]

زراعت و دامداری عمده ترین فعالیت های اقتصادی ولایت غور است. در غور معادن سرب، سیماب، نمک و همچنین آهن، زاک، زمج و طلا وجود دارد. تعداد گوسفندان حدود سه میلیون رأس برآورد می‌شود و فرآوردهٔ گندم بیشتر از ۶۰ درصد نیازهای مردم را رفع نمی‌نماید.

طبق اعلام سازمان ملل، بسیاری از جوانان مجبور به ترک ولایت برای یافتن کار در هرات یا ایران شدند و درصد کمی از مردم معلمان، مقامات دولتی، قالیبافان، نجاران و خیاطان بودند. بیش از نیمی از مردم با سطح درآمد خود نمی توانستند نیازهای اساسی خود را تأمین کنند.[۱۰]

در پی عزیمت طالبان، به دلیل تلاش افراد محلی برای افزایش درآمد خود شروع به تولید محصول پردرآمد تریاک نمودند که از نظر اقتصادی برایشان سود سرشار داشت.[۱۰]

زنان غور در دوختن لباس های محلی مانند پیراهن، چپن، چادر و کلاه زنانه و مردانه مهارت خاصی دارد. علاوه بر این قالیچه‌هایی که در ولسوالی تولک بافته می‌شود به دلیل اینکه تصاویر سلاطین غور و منار جام بر روی آن نقش بسته است، شهرت جهانی پیدا کرده‌اند.

مردم[ویرایش]

مردم این ولایت ۹۷٪ پارسی‌گویان شامل هزاره‌ها، ایماق‌ها و تاجیک‌ها هستند، تاجیک‌ها عمدتاً در مرغاب زنده گی می‌کنند. همچنان گروه‌های کوچکی از ازبک‌ها و پشتون‌ها نیز در این ولایت زندگی می‌کنند.[۱۱][۱۲][۱۳]

مناطق[ویرایش]

ولسوالی های غور در 2021
Districts of Ghor Province[۱۴]
منطقه مرکز جمعیت مساحت نکته
ولسوالی چغچران ۱۳۱٬۸۰۰ ۱۱٬۷۶۴ مردمان هزاره, تاجیک‌ها
ولسوالی مرغاب ۴۰٬۰۰۰ تاجیک‌ها
ولسوالی چارسده ۲۶٬۶۰۰
ولسوالی دولت‌یار ۳۱٬۸۰۰
ولسوالی دولینه ۳۵٬۱۰۰
ولسوالی لعل و سرجنگل ۲۵۰٬۰۰۰ مردمان هزاره
ولسوالی پسابند ۹۲٬۲۰۰ تاجیک‌ها, مردمان هزاره, پشتون‌ها
ولسوالی ساغر ۳۳٬۷۰۰
ولسوالی شهرک ۵۸٬۲۰۰
ولسوالی تیوره قلعه غوره ۸۸٬۹۰۰
ولسوالی تولک ۵۰٬۰۰۰ مردمان هزاره

بهداشت[ویرایش]

درصد خانوارهای دارای آب آشامیدنی پاک از ٪١۴ در ٢۰۰٥ به ٪٩ در ٢۰١١ کاهش یافته است.[۱۵] درصد تولدی که مادر در آن حضور داشته است از ٩ درصد در سال ٢۰۰٥ به ٣ درصد در سال ٢۰١١ رسیده است.[۱۵]

در سال ١٣٩۰ ولایت غور دارای چهار شفاخانه و ١٥۰ بستر می باشد: شفاخانه ولایتی غور با ٨۰ بستر در موقعیت مرکز چغچران؛ شفاخانه ده بستر تداوی معتادین در مركزچغچران، شفاخانه ٣۰ بستر ولسوالی لعل و سر جنگل، شفاخانه ولسوالی تیوره با ٢۰ بستر که در مرکز آن ولسوالی موقعیت دارد و کلینیک جامع ولسوالی شهرک با ٢۰ بستر که در آن امکانات وتسهیلات جراحی صغیره وجود دارد.

جغرافیا[ویرایش]

بیشتر این مناطق غور را کوهستان‌ها تشکیل می‌دهد و در بسیاری از مناطق آب و هوای سرد حاکم است به طوری که در بعضی از مناطق با شروع فصل خزان و زمستان و بارش سنگین برف راه‌های مواصلاتی برای چندین ماه بسته می‌باشد.

مناطقی با آب و هوای معتدل و گرم نیز در بعضی از نقاط این ولایت وجود دارد. وجود سه رودخانه هریرود، فراه رود و مرغاب در ولایت غور بر زیبایی این ولایت افزوده است.

آموزش[ویرایش]

میزان سواد کلی (۶+ سال) از ۱۹٪ در ۲۰۰۵ به ۲۵٪ در ۲۰۱۱ افزایش یافته است.[۱۵] نرخ کلی ثبت نام خالص (۶ تا ۱۳ سال) از ۲۸ درصد در سال ۲۰۰۵ به ۴۷ درصد در سال ۲۰۱۱ افزایش یافته است.[۱۵]

در سال ۱۳۵۷ تعداد مکاتب در این ولایت به ۱۴۱ باب می‌رسید که در شش باب آن دختران آموزش می‌دیدند. تعداد آموزگاران و کارمندان آموزش و پرورش در غور به ۶۸۹ نفر می‌رسید (شمار تمام آموزگاران و مأموران دولتی در ولایت غور از ۱٬۰۷۰ نفر در نمی‌گذشت) و مکاتب، حدود ۲۰۰ نفر آموزگار کمبود داشتند. شمار شاگردان همهٔ مکاتب در غور به حدود ۱۶ هزار نفر می‌رسید و درصد باسوادان این منطقه به رقم پنج بالغ می‌گردید.

دانشگاه غور که ابتدا به عنوان مؤسسه آموزش عالی غور تاسیس شده بود و سپس به دانشگاه غور ارتقا یافت، حدود ٥۰۰ دانشجو با تعداد قابل توجهی دانشجویان دختر دارد. همچنین تعدادی مؤسسه های تربیت معلم در ولسوالی های ، تیوره و لعل و سرجنگل وجود دارد. در ١۰ سال گذشته تعداد مکتب ها افزایش یافته و حضور در امتحانات ورودی دانشگاه (کانکور) از صدها دانش آموز به هزاران دانش آموز افزایش یافته است. چندین مدرسه کشاورزی و مکانیک نیز تأسیس شده است. فقط یک مدرسه پرستاری وجود دارد که زنان جوان فارغ التحصیل مکتب را برای قابلگی و پرستاری آموزش می دهد که بخشی از وزارت صحت عامه است و توسط یک سازمان غیردولتی با همکاری شفاخانه ولایتی غور اداره می شود.

فرهنگ[ویرایش]

زبان مردم ولایت غور دری با گویش محلی است. در زمینهٔ گویش دری غور تاکنون هیچ پژوهشی انجام نشده‌است. می‌توان میان ویژگی‌های گفتاری تحصیل‌کردگان که زبان کتاب و مکتب در آن‌ها نفوذ نموده و مردم عادی و محروم از سواد، تا جایی فرق قائل شد، لیکن به‌طور کلی، لهجهٔ غور فرق‌های فاحشی با زبان معیار کشور و گویش کابل دارد.

آثار تاریخی[ویرایش]

اولین آثار تاریخی که بلافاصله بعد از شنیدن ولایت غور به ذهن هر شنونده‌ای خطور می‌کند، منارهای جام می‌باشد که بازتاب کننده تاریخی بودن این ولایت می‌باشد.

منار جام در ٦٠ کیلومتری شمال‌ شرق ولسوالی شهرک در قریه موسوم به جام موقعيت دارد. منار جام در زمان سلطنت غياث الدين غورى در سال ١٢٠٢ ميلادى (دوره غورى ها) بنا يافته است که بعد از منار قطب دهلى (هندوستان)، دومين منار از لحاظ بزرگى و معمارى قديمی بوده و از جمله شاهکارهاى نادر جهان محسوب مي‌شود.

  • قلعه ضحاک

این قلعه در حومه شهر فیروزکوه موقعیت دارد که قدمت آن به هفت هزار سال قبل برمی‌گردد.

  • منطقه کشک کهنه

این منطقه باستانی در ولسوالی دولت یار قرار دارد که بازتاب دهنده دوره بودایی‌ها می‌ باشد.

تقسیمات اداری[ویرایش]

ولسوالی‌های غور

ولایت غور دارای یازده واحد اداری به نام‌های: فیروزکوه، مرغاب، پسابند، تولک، تیوره، ساغر، دولت یار؛ چار سده؛ شهرک و لعل و سرجنگل می‌باشد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

مطالعات بیشتر[ویرایش]

منابع[ویرایش]

نوشتار: لهجه فارسی کاکری، غلام حیدر یگانه - کارشناس ارشد زبان و ادبیات بلغاری و استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه صوفیه

  1. "Afghanistan at GeoHive". GeoHive.com. Retrieved 1 December 2017.
  2. این ولایت بناهایی را پنهان می کند که قدمت برخی از آنها به ٥۰۰۰ سال قبل از میلاد میرسد[پیوند مرده], Quqnoos.com, ٢٢ می ٢۰۰٨
  3. باستان شناسان لیتوانیایی اکتشافات شان در افغانستان را انجام میدهند, بالتیک تایمز, ٢٢ می ٢۰۰٨; باستان شناسان در حال اکتشاف در افغانستان هستند, تاپ نیوز, ٢٣ می ٢۰۰٨.
  4. هند میانه بخش یک ساتیش چاندرا صفحه ٢٢
  5. تاریخ هند توسط جان مک لئود منتشر شده در انتشارات گرینوود، ٢۰۰٢ صفحه ٣۴
  6. تاریخ هندوستان, به گفته مؤرخان بومی آن توسط الیوت و داوزبون, جلد ٢, صفحه ٥٧۶
  7. سی.ای. باثورز, غزنویان آخر, (انتشارات دانشگاه کلمبیا, ١٩٧٧), ۶٨.
  8. سی.ای. باثورز, غزنویان آخر, (انتشارات دانشگاه کلمبیا, ١٩٧٧), ۶٨.
  9. کانال ناتو, اکتشافات افغانستان - منار جام, آگست ٢۰١٣, https://www.youtube.com/watch?v=5F8SREfehZ4
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ نمای ولایت, UNHCR, [۱]
  11. Ghor Province on NPS.edu
  12. Bosworth, C. Edmund. "GÚUR". دانشنامه ایرانیکا (Online Edition ed.). United States: دانشگاه کلمبیا. Retrieved January ۲۰۰۸. Check date values in: |accessdate= (help)[پیوند مرده]
  13. Tribal map of Ghor
  14. . 4 October 2001 https://web.archive.org/web/20011004003308/http://www.fao.org/afghanistan/. Archived from the original on 4 October 2001. Retrieved 1 December 2017. Missing or empty |title= (help)
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ ۱۵٫۲ ۱۵٫۳ آرشیف, مرکز همجوشی نظامی مدنی, https://www.cimicweb.org/AfghanistanProvincialMap/Pages/Ghor.aspx بایگانی‌شده در ۲۰۱۴-۰۵-۳۱ توسط Wayback Machine

پیوند به بیرون[ویرایش]