ولسوالی شغنان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
شغنان
Ноҳияи Шиғнони
Beautiful view of Panj river, of the border between Afghanistan and Tajikistan the in Shughnon-shughnan region.jpg
نمای زیبای ولسوالی و شغنان دریای پنج در مرز با تاجیکستان
Shighnan New.png
ولسوالی شغنان روی نقشه بدخشان
اطلاعات کلی
کشورFlag of Afghanistan (2013–2021).svg افغانستان
ولایتبدخشان
مرکز ولسوالیبهشار
تعداد قریه٥٩
سال تأسیس١٣۶۶
اداره
ولسوالمیرزاقل
شوراهای ولایتیشورای ولایتی بدخشان
مردم
جمعیت٣١٬۴٨٧ نفر (١٣٩٩)
دیناسلام
زباندری
اطلاعات جغرافیا
مساحت٣٥۴٥ کیلومتر مربع
داده‌های دیگر
کدپستی٣۴۶٧
منطقه زمانی۴:۳۰+ (وقت استاندارد افغانستان)

ولسوالی شغنان یکی از ولسوالی‌های ولایت بدخشان در شمال خاوری افغانستان است که به فاصلۀ ١٥٠ کیلومتری به‌طرف شرق شهر فیض‌آباد و در مسیر رود پنج واقع گردیده که مرکز آن بهشار است.

جغرافیا

دریاچه شیوا یکی از دریاچه‌های طبیعی در ولسوالی شغنان، ولایت بدخشان (افغانستان) واقع است.

مساحت ولسوالی شغنان ٣٥۴٥ کیلومترمربع است و دارای تابستان های کوتاه نسبتاً گرم و خشک و زمستان سرد و دراز مدت است. این ولسوالی بنابر داشتن کوه‌های بلند بسیار دشوار گذر است، به ویژه در زمستان با ریزش برف تقریباً همه راه‌های مواصلاتی این ولسوالی بند می‌باشند که دشواری‌های زیادی را متوجه مردم آن می‌سازد.

ترابری

پل دوستی میان افغانستان و تاجیکستان بر فراز رود پنج در منطقۀ شغنان

اقتصاد

صنعت دست‌باف این مردم شهرت خوبی داشته، که‌تان چکمن، جاکت وجراب شغنان شهرت خاص دارد. به این دیار از دو مسیر خیابان ابتدایی وصل گردیده مشلات‌شان تا اندازه از خیابان مرفوع گردیده است. این ولسوالی متصل است از شرق با آمودریا مرز شهر خاروغ که مرکز ولایت مختار بدخشان جمهوری تاجکستان است، غرب ولسوالی ارغنج‌خواه و درواز بالا، شمال ولسوالی درواز بالا و آمودریا و جنوب ولسوالی‌های اشکاشم و شهدا.

مردم

باشندگان این شهرستان را تاجیکان تشکیل می‌دهند که به زبان شغنی حرف می‌زنند و بیشتر مردم شهرستان شغنان به زبان فارسی آشنایی دارند. مردم این شهرستان اسماعیلیه مذهب هستند. شماری اندکی از باشندگان شهرستان شغنان شیعیان دوازده امامی می‌باشند.

قریه‌جات

درمارخت، غارجوین، پستیو، ده مرغان، بهشار، ویر، سرچشمه، ده شار، شدوج، نوادک، چاسنود بالا، رباط سر، رباط بین، رباط پایان، پاجور، چاوید، یارخ، شیخا، چاسنود پایان.


منابع