ولسوالی درایم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
درایم
تصویری از درایم
اطلاعات کلی
کشور : افغانستان Flag of Afghanistan.svg
ولایت : بدخشان (افغانستان)
مرکز : شهر صفا
نام‌های پیشین: درایم
سال ولسوالی شدن : ۱۳۷۴ هجری شمسی
مردم
جمعیت ۶۵۰۰۰
رشد جمعیت : بیشتراز 65000
زبان‌های گفتاری: دری وازبکی
مذهب: سنی و تعداد هم اسماعیلیه
جغرافیای طبیعی
مساحت: ۶۷۰ کیلومتری مربع
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه: 35-40
روزهای یخبندان سالانه: به طوراوسط 3 ماه

درایم (دَرایِم) یکی از ولسوالی‌های ولایت بدخشان افغانستان است؛ که به فاصله (۴۸) کیلومتری بطرف جنوب غرب شهر فیض آباد موقعیت دارد. این ولسوالی متصل است از شرق با ولسوالی ارگو، خاش و جرم، غرب ولسوالی تیشکان، شمال شمال شرق ولسوالی ارگو و جنوب ولسوالی تیشکان و یمگان، ارگو یگانه ولسوالی فاصل میان فیض‌آباد و درایم است.

نفوس آن بیشتر از (۶۵۰۰۰) نفر، بیشتراز(۷۰) قریه بوده و مساحت آن (۶۷۰km) کیلومترمربع تخمین گردیده است. که در سال۱۳۷۴ از حوزه مرکزی فیض آباد جدا گردید. این ولسوالی در امتداد یک درهٔ هموار و در میان رشته کوه‌های صخره ای و کوه‌بچه‌های صخره ای(انترزیف،پکماتیت،سلانس،گنایس،کوارسیت ،برکچیا،کانگلومرات وغیره) - خاکی(گیل رس) واقع است. این ولسوال زمین نرم و بیشتر تپه‌ها و مناطق آن کشت للمی می‌شود. در بهار و تابستان منظرهٔ دلپذیری دارد. باغ‌های انبوه، دریایی نسبتاً خروشان و منطقهٔ سر سبز است. در این محیط مدارس دینی با داشتن علمای بسیار ورزیده و کلاسیک از رونق بسیار خوب در طول تاریخ برخوردار بوده‌است. قسمت‌های وسط درایم دارای زمین‌های آبی و حاصل خیز است. مردم آن به دامداری و دهقانی مشغول‌اند. رونق تمدن و دانش در اینجا نسبت به سایر نقاط بدخشان بسیار خوب است و اکثر مردم آن به متون کلاسیک دینی دسترسی دارند. در اکثر قریه‌های این ولسوالی مکاتب دولتی عصری وجود دارد. دختران هم به مکتب می‌روند. مردمان دامدار آن در تابستان به قسمت‌هایی بالا و سردسیر می‌روند و آنجا را به نام ییلاق یاد می‌کنند، که مراد از آن عکس قشلاق و محله نشیمند دایمی است. مردم بالای درایم به زبان دری تاجیکی صحبت می‌کنند و مردم پایان درایم به زبان ازبکی.

امتداد آن از جنوب شرق از دریای کوکچه آغاز گردیده‌است و نهایت آن به مرز ولسوالی جرم در رشته کوه‌های هندوکش می‌رسد.

روستاها[ویرایش]

این ولسوالی دارای بیشتر از ۷۰ قریهٔ بزرگ و کوچک می‌باشد. از پایان به بالا: قریه‌ها قرار ذیل اند:اناب، ظهرک، پنگانی، اعلانی، مدرسه، پنگانی بالا، قریه شخ، گلکی، ایشان آبادگلکی، شهر سعادت، قادرها، شیخ‌آباد، لنگر، قرلق نشر، قرلق مکتب، حاجی پهلوان، قریهٔ فاضلان «قبلاً مهاجران»، کولابی، بلکی، ده بازار، سیدا، خندان شهر، گزکیل، نیم تله، کرگیان، غرچی، خاسپک، ده بالا، درهٔ باغ علیا، دره باغ سفلی، روی دشت، چشمهٔ قلندر، ده ملایان، کرسنگ، تگاب یامچیا (قریه ریش دراز، چهاریک پاین، چهاریک بالا، ده پایان، ده میانه، دره سیرک، دره چنار، دره ملا، ده بالا، ده شیخان، دره نو، شاله لولی، دهن دره بیدا، خرسندره، جوازک، کزر و وخیان)، خم میر هزار، ترگنی سفلی، ترگنی‌علیا، پتاوک، باغ صوفی، شخی گیلان، توت دره، دره محمود، نو آباد، دوآب، قوت علی و منجی‌ها. قریه چپه وقریه سری کوتل

اواخر ماه قوس سال ۱۳۸۷ خ صدها تُن مواد خوراکی از قبیل گندم و روغن که حسب معمول از طرف سازمان غذیی جهان برای متعلمین مکاتب در ولایت بدخشان به شمول ولسوالی درایم درنظر گرفته شده بود به ولسوالی درایم مواصلت نمود که امید فامیل‌های فقیر و بی بضاعت که فقط امید حیات شان در گرو توزیع این مواد بود بی صبرانه توزیع ان را آرزو می‌نمودند.

معادن

ازقبیل طلا، ابرک، تورمالین سیاه رنگ، رنگه، گارنیت سرخ، بریل، لعل پیازی، یخک…

اقتصاد[ویرایش]

از نظر اقتصادی حدود ۹۰٪ مردم این سرزمین به زراعت مشغول بوده که تولیدات عمده زراعتی شان را گندم، جو، جواری،کچالو وگاهی هم درقیسمت های آخراین ولسوالی کیشت برنج تشکیل می‌دهد. اما متأسفانه زمین‌های آبی آن تحت بستر دریای خروشان قرارداشته که همه ساله مقدار از این زمین‌های هموارتوسط سیلاب های موسومی به بستر دریا تبدیل می‌گردد. دولت در ین زمینه هیچ اقدامی تاکنون نکرده‌است و حدود ۷۰ ٪ زمین‌های زراعتی آن به شکل للمی کشت می‌شود که دراثر خشکسالی‌های متواتر صدمه جدی دیده‌است اما اگر دولت مرکزی توجه اساسی به خرج دهد امکان آن وجود دارد تا بخش اعظم از این زمین‌های للمی به زمین‌های آبی تبدیل گردد در صورت که باران‌های موسمی یاری کند حاصلات این سرزمین برای اهالی این دیار کافی بوده و بعضاً صادر هم می‌گردد. درسال ۱۳۸۷ هزارها تن مواد خوراکی به ولایات همجوار صادر گردید.

مالداری[ویرایش]

مالداری نیز از محصولات مهم این ولسوالی بوده که اکثر اشخاصی که زمین زراعتی کافی ندارند غرض تکمیل مایحتاج زندگی خود به نگهداری مواشی مثل بز، گوسفند، گاو، اسپ، خر و غیره می‌پردازند که نسبت عدم مراقبت از علف زارها و قطع جنگلات طبیعی همه به زمین‌های زراعتی تبدیل گردیده‌است. که ضربه بزرگی را به مالداران وارد نموده‌است، اما با وجود مشکلات زیاد باز هم مردم دل سرد نشده با نقل از روستاها به ییلاق‌ها که در قسمت‌های بالای این ولسوالی موقعیت دارد به مالداری مشغول هستند اما متأسفانه در سال ۱۳۸۷ در اثر عدم مراعات مقررات مالداری و نبود مرکز تداوی مواشی حدود ۸۰٪ مواشی از بین رفته که صدها میلیون افغانی به مردم این ولسوالی ضرر رسیده‌است.