ولسوالی شهدا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ولسوالی شهدا
تصویری از ولسوالی شهدا
اطلاعات کلی
کشور : افغانستان Flag of Afghanistan.svg
ولایت : بدخشان (افغانستان)
مرکز : سری میدان
نام‌های پیشین: زردیوسرغیلان
سال ولسوالی شدن : ۱۹۹۴ میلادی
مردم
جمعیت ۵۰۳۸۰
زبان‌های گفتاری: فارسی دری
مذهب: مسلمان سنی
جغرافیای طبیعی
مساحت: ۱۱۶۰ کیلومترمربع
شهرها
سرمیدان
تعداد بخش‌ها
زردیو وسرغیلان

شهرستان شهدا یکی از ۲۸ شهرستانی استان بدخشان افغانستان است که به‌طرف شرق شهرفیض آباد موقعیت دارد نام قدیمی آن زردیو و سرغیلان است مرکز آن شهر سرِ میدان و مساحت آن (۱۱۶۰) کیلومترمربع به فاصلهٔ (۶۵) کیلومتر به‌طرف شرق شهر فیض آباد موقیعیت دارد. این شهرستان پیوست است از شرق با شهرستان‌های اشکاشم، غرب شهرستان‌های ارغنج‌خواه و بهارک، از شمال به شهرستان شغنان و جنوب شهرستان وردوج. این شهرستان در سال ۱۳۷۳خورشیدی در زمان زمام‌داری پروفیسور استادبرهان الدین ربانی از شهرستان بهارک این استان جدا و به حیث یک واحد اداری مستقل عرض اندام نمود. نخستین فرمان‌دار شهرستان شهدا آقای سیدولی ولی بوده و به مدت چندین سال ایفای وظیفه نموده‌است.

این شهرستان متشکل از دو منطقه به‌نام زردیب و سرغیلان (سرغلام) تشکیل یافته که در میان دو کوه کشیده از سلسله کوه‌های هندوکش شرقی موسوم به چاهل اخذ موقیعت نموده‌است.

مردم محل همه به زبان پارسی دری سخن گفته و از لحاظ تباری تاجیک و مسلمان سنی می‌باشند. بافت قبیله‌ای این محل بسیار محکم بوده و در حقیقت همه مربوط به یک خانواده وسیع ولی گم‌نام می‌باشند، شماری دیگری از سران خانواده‌های بزرگ دیگر شهرستان‌ها و دهستان‌های هم‌جوار دراین دره به‌عنوان محل ییلاق در بهار و تابستان سفر می‌کردند که بعدها این منطیقه را سرخیلان (محل سکونت سران خیل، یعنی گروه‌ها) نام‌گذاری کردند که هنوز بخش وسیع این شهرستان را به‌نام سرغلام می‌نامند.

شهرستان شهدا از سرسبزترین منطقه در ولایت بدخشان بوده که دارای درختان سرکشیده از چارمغز، توت، بادام، سیب گیلاس، آلوبالو، زرد آلو، ناک، شفتالو و انواع میوه‌ها می‌باشد که بیش‌تر فراورده‌های صنعت باغ‌داری آن از اقلام تجارتی و صادراتی خوبی افغانستان امروزی محسوب می‌گردد.

مردم این شهرستان بیش‌تر به شغل کشاورزی و دام‌داری سروکار داشته و تجارت‌های کوچک (Small Business) دراین منطقه در حال شکل‌گیری است. درهٔ شهدا نخبه‌گان و روشن‌فکران متعددی را در زمانه‌های گوناگون، با وجود محرومیت از حق تعلیم و تحصیل در زمان حکم‌رانی حکام و هم پس از حملهٔ مغول، به جامعه تقدیم نموده‌است. درسال‌های پسین و کنونی نیز شماری از روشن‌فکران، دانشمندان، و نخبه‌گان علمی و آکادمیک نیز در خود پرورانده‌است که از جمله، آقای عبد القدیر فطرت (رئیس کل بانک مرکزی افغانستان در دو دورهٔ جریان انقلاب و دوران پس از نقلاب)، علام الدین اثیر (سفیر کبیر افغانستان در ازبکستان، نخستین جنرالان الحاج میراحمد روفی، جمال الدین سعید می‌باشند، نخستین بنیان‌گذار معارف (استاد فیض محمد خان) در سرغلام و نخستین آموزگار (خان) در زردیب، نخستین قاضی (گدا محمد صمیم)، افراد نخبه و روشن‌فکران و نویسنده‌گان توانا و پرکار مانند عبدالمنان شیوای شرق، دکتر غفران بدخشانی، نصرالله نیکفر، شریح شیون استاد قدرت‌الله رحمت مولوی عبدالحلیم شریفی،عبدالجلیل فطرت عضوی نظارت بانک مرکزی، الحاج عبدالکریم فروتن داکتر قمرالدین قمرو… داشته‌است.

از شعرای معروف آن می‌توان میرزا نعیم، جهان‌گیرضمیری، غفران بدخشانی، شیوای شرق، نصرالله نیکفر، رویین رهنوش، شریح شیون، سیدمحمد سبب، احمد رشاد زریر پارسی منش، سید کبیر احمد متوکل، غلام حیدرخامولانا عبدالحمید عازم، دوکتور نذیر احمد ثاقب، و غیره را نام برد. دریای که درین شهرستان جاری است، از معاونین عمدهٔ دریای کوکچه به‌شمار رفته و آب زلال آن در تمام این استان زبان‌زد همه‌است. ماهی شیرین و بدون استخوان آن کاملاً استثنائی بوده و محل تفریح‌گاه برای سیاحان می‌باشد.

این شهرستان دارای ۱۵۳ روستا خرد و بزرگ بوده که جمعیت آن بالغ بر بر بنیاد آخرین گزارش نفوس آن در سال ۲۰۱۴ به ۵۰۳۸۰ نفر می‌رسد. در ده موسوم به یاسیج که درقسمت‌های بالایی شهرستان موقعیت دارد دارای چشمهٔ از آب گوگرد (سلفر) بوده که همیشه آب گرم داشته و بدین لحاظ، محل تفریح شماری زیادی از مردم استان بدخشان می‌باشد.

در منطقه دیگر آن که به‌نام غاران است نمک وجود دارد که در سال‌های پیش از آن استفاده به‌عمل می‌آمد. چشمه یاسیج که در میان دو دریاچه برفی موقعیت دارد، یکی از طبیعی‌ترین منظره‌های دیدنی در ولایت بدخشان می‌باشد که روزانه هزاران نفر جهت تفریح و سرگرمی و تماشای طبیعی‌ترین منظره‌ها به آن‌جا سفر می‌کنند و شب‌ها و روزها را زیر چادرها سپری می‌کنند. گیلاس شیرین، چارمغز کاغذی، قیماق (خامه) گوسفندی، ماهی خال‌داری (هله بوقه) بدون استخوان، دریای زلال، وزش بادهای معطر از گونه‌های طبیعی گل‌های گوناگون، و مردم مهمان نواز آن تجربه‌های شیرین آدمی از زندگی در خاطره‌ها حک می‌کند.

ساحات تفریحی دیگری آن، غاران، خوش‌دره، شیوه و غیره می‌باشد که هریک بهار و تابستان بهشتی دارد که دیدنش ارزش ماندگار دارد.

قریه‌ها (دهستان‌ها)[ویرایش]

1شیرکانی۲پوشستان۳وجینج ۴- آفریچ بالا (دیجبان)۵- آفریچ بین۶آفریچ پایان (دونشیب) ۷ یبابک۸- ارغندنگ ۹- آواچ۱۰ ایونیک ۱۱ بیکا۱۲- تروازه ۱۳- جوی بار۱۴ دره بالا ۱۵ درهٔ قلات۱۶ دره نوک۱۷ دشت شاه عارف۱۸ دشت هزاره‌ها ۱۹ دشت چکران ۲۰ ده بالا۲۱ سری پل ازریو۲۲ ازریو ۲۳ زرغاب۲۴ زیروینج ۲۵ سراسک۲۶ سرهنگان۲۷ مغایب بالا۲۸ مغایب پایان ۲۹ترسنگان۳۰ محمودان ۳۱ لیوانی۳۲ میان ده۳۳ لبی دره۳۴ مشستان۳۵ سرپل۳۶ سری تل۳۷ سرهنگان ۳۸ سنگاب۳۹ سنگریان۴۰ نوآباد۴۱ دیوانا ۴۲ جوی پریان ۴۳کلان تران۴۴ پیتاو۴۵ بیکان۴۶ یاریم بالا۴۷ یاریم پایان۴۸ دشتک ۴۹ یارخاب۵۰ یباب میان ده ۵۱ یباب مغایب ۵۲ یباب کلان ۵۳ جوی بار ۵۴ یاغان ۵۵ پل زاغ ۵۶ سری پل جوی بار ۵۷ وینج ۵۸ غزالیو۵۹ درهٔ قلات ۶۰پس خم ۶۱ بوشت پایین۶۲ بوشت بین ۶۳ بوشت بالا ۶۴ سری بند ۶۵ آب چشمه۶۶ میان‌ده ۶۷ ده قاضیان ۶۸ ده پایان۶۹ مدرسه۷۰شهر میدان۷۱ چاکول ۷۲پالیل۷۳ دشت مرازق۷۴ واییم۷۵ رضوان ۷۶ ده‌خاله۷۷ سرخان۷۸ مزار۷۹ یخچیو۸۰ دشت آخون سعید۸۱ تروازه۸۲ یاسیچ۸۳ ذرغاب۸۴ یواسه۸۵ دره ناوک۸۶ فته۸۷ کورخودره۸۸ غوزه‌کانی۸۹ سیلاب۹۰ پیجوج ۹۱سری لوله۹۲ فرخچ۹۳سیکی تیچ۹۴شاکران.

منابع: بدخشان در تاریخ، دکتر صاحب نظر مرادی/ آمار هم‌بسته‌گی ملی و شورای شهرستان شهدا و درمان‌گاه مرکزی این شهرستان[ویرایش]