موسیقی نویز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

موسیقی نویز (به انگلیسی: Noise music) عبارتست از یک ساب-ژانر در موسیقی مدرن که المان‌های کلاسیکِ موسیقی، همچون نت را به صورت نسبی یا به طور کامل با نویز[ارتعاش/سر و صدا] جایگزین می‌کند. از این روی از بکارگیری ملودی و بسته به سازندهٔ اثر، از ریتم نیز، در این سبک از موسیقی صرف نظر می‌شود.

نشانه شناسی[ویرایش]

با وجود استفاده از واژهٔ نویز [ارتعاش/سر و صدا] باید توجه داشت که سبک نویز به هیچ روی با سبک کلاسیکنویز - به طور مثال ساب ژانرهای: Bruitismus و یا Musique concrète- دارای ارتباط نمی‌باشد. در کلاسیکنویز، سر و صداهای واقعی، از جمله صدای ضبط شده از لوکوموتیو، ماشین، موتور و غیره با سازهای کلاسیک هم آمیخته (تلفیق) می‌شدند. اما باید توجه داشت که این سر و صداها، به ویژه در سبک Bruitism، در مقایسه با صدای سازهای کلاسیک استفاده شده، از روی عمد دارای کیفیت موسیقایی کمتری بودند، چرا که آنچه در اصل مورد نظر بود بازنمایی ی دوبارهٔ سمبلهای مدرنیسم، همچون لوکوموتیو، اتومبیل و به طور کلی ماشینیزم بود و نه خودِ آن سر و صداها به مثابه موسیقی.


بر خلاف کلاسیکنویز، تمرکز اصلی و نقطه کلیدی در سبک نویز، پرداختن به صداهای آبستره (انتزاعی) ست. صداهایی که تا حد امکان هیچ مرجع و منبعی از جهان خارج برای آنها قابل تصور نباشد. تقریباً تمامی موزیسین‌های نویز در این نکته هم باورند که می‌بایستی در سازهای موسیقی مورد استفاده، طول موجهایی را که شکل دهندهٔ نت‌های استاندارد و تداعی کنندهٔ سازها و یا اشیا بیرونی هستند، حذف کرده ویا تغییر داد.(به طور مثال گروه Whitehouse در آغاز فعالیت هنری خود از سینتی سایزهای خراب و یا به شدت دستکاری شده استفاده می‌کرد). از همین روی بود که بسیاری از گروه‌ها و موزیسین‌های نویز در ابتدا از سازهای متداول در سبک کلاسیک راک که به شدت دستکاری شده و صداهای متداول آنها، آشنایی زدایی شده بود استفاده می‌کردند. اما در اوایل دههٔ هشتاد میلادی سینتی سایزر جایگزین سازهای راک شد و در دههٔ ۹۰، کامپیوتر جای سازهای پیشینی را گرفت. این جایگزینی و استفاده از کامپیوتر به عنوان ساز، نه تنها به دلیل امکان آفرینش صداها و نویزهای جدید و آبستره توسط کامپیوتر، بلکه پیش تر از آن، توانایی در تولید امواجی به واقع در هم فشرده با چگالی ی بس بسیار بالا -مشهور به: Walls of Sound- توسط کامپیوتر بود. "وظیفهٔ نویز نه تنها حمله به گوش‌ها، که یورش به تمام اندام بدن و متاثر کردن مخاطب است"[۱] به موازات روش یاد شده، می‌توان به موزیسین‌هایی اشاره کرد که از روی عمد و تحت تاثیر اندیشهٔ DIY از به کار بردن دستگا ه‌های مدرن در ساخت موسیقی ی خود صرف نظر می‌کنند. به طور مثال Daniel Menche که تنها از صداهایی بهره می‌برد که از بدنش تولید شده‌اند.

تبارشناسی[ویرایش]

هر چند ریشه‌های پیدایش نویز را در ابتدای قرن بیستم می‌توان جست، اما نویز به عنوان یک سبک در موسیقی، در اواخر دههٔ هفتاد میلادی پایه گذاری شد و می‌توان انگلستان را یکی از مراکز مهم در شکل گیری ی این سبک از موسیقی به شمار آورد. آنجا که در ادامهٔ موجِ کلاسیک-اینداستریل، گروه‌هایی پدید آمدند که همچنان زیر عنوان اینداستریل، به باز تولید زیبایی شناسانهٔ گروه‌هایی همچون Throbbing Gristle و یا SPK پرداختند، اما از لحاظ موسیقیایی، به تمام، راه دیگری را پیموده و با بهره گیری از مفهوم نوپای Power Electronics راه خود را از سبک اینداستریل جدا ساختند. گروه‌هایی همچون Come, Whitehouse, Nurse with Wound و از ایتالیا Maurizio Bia نمونه‌هایی مطرح از جریان یاد شده‌اند.

Masami Akita 5267969.jpg

در سال ۱۹۷۹ میلادی، اولین گروهِ ژاپنی ی نویز، پا به عرصهٔ حیات گذاشت و این سرآغازی بود برای مرکزیت بخشیدن به این کشور به عنوان یکی از مراکز مهم رشد و پیشرفت سبکِ نویز در موسیقی ی مدرن جهان. بسیاری جانمایه و رستنگاه نویز در ژاپن را در جریان‌های Krautrock ,Free Jazz و Freier Improvisation می دانند و دقیقاً از همین روی - بر خلاف مونوتونی (یک-نواختی) که ویژگی ی سبک Power Electronics است- کلاژهای نویز ژاپنی از چندلایه گی و عمق بهره برده و بیشتر با عنوان یاپانویز شناخته شده‌اند. از لحاظ بررسی ی منطقه یی، بسیاری از هنرمندان یاپانویز متعلق به جریان موسوم به Kansaiszene هستند که در حواشی شهرهای اوزاکا و کی یوتو شکل گرفته است (به طور نمونه هنرمندانی چون Hijokaidan و Auschwitz). اما در توکیو نیز جریانی به طور موازی فعال بود و شاخص ترین چهرهٔ جریان توکیو کسی نیست جز پروژهٔ موفق Merzbow، معروف به پدر ژانر نویز.[۲] از دیگر گروه‌های مهم و پیشینی در سبک یاپانویز می‌توان از Hanatarash, Masonna, K.K. Null و Gerogerigegege یاد کرد که هر یک دارای روش و شیوهٔ خاصی در تولید و اجرای قطعات هستند. دربارهٔ نحوهٔ انتشار باید اشاره کرد که تهیه و پخش بسیاری از آثار، توسط ناشران پستیِ نه چندان شناخته شده صورت می‌گرفت و اجراهای زنده، عموماً بسیار نوآورانه و پرهزینه بود. و نتیجهٔ این روش، پخش آثار بسیار متنوع، اما عموماً بدون ساختار و دسته بندی و نظم مرسوم در تهیه یک آلبوم موسیقی، و نیز در تیراژ کم بود. به ویژه Merzbow که با بهره گیری از شیوهٔ یاد شده، موفق شد چیزی در حدود بیش از ۵۰۰ آلبوم نویز را منتشر نماید.

نمونهٔ سبک[ویرایش]

در سال ۲۰۰۵ میلادی، Maurizio Bianchi آلبوم Blut und Nebel را انتشار داد و به همراه آن ریمیکسی از ده کوتاه-آلبوم پیشینِ خود:

  • Blut Und Nebel, CD 1, \Part 1
  • Blut Und Nebel, CD 1, Teil 2
  • Blut Und Nebel, CD 1, Teil 3

پروژه‌ها، گروه‌ها[ویرایش]

پروژه‌های ایرانی[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Allen S. Weiss: Experimental Sound & Radio, Cambridge, Massachusetts: MIT Press 1996, S. 169.
  2. http://www.nndb.com/people/799/000029712/

http://de.wikipedia.org/wiki/Noise_(Musik)

پیوند به بیرون[ویرایش]