مجزاگری
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
مجزاگری یا کلویزونیسم (به فرانسوی: Cloisonnisme) یکی از سبکهای نقاشی پسادریافتگری است که در آن اَشکال تخت نشان داده میشوند و بهوسیلهٔ خطوط محیطی تیره از یکدیگر جدا میشوند. این واژه توسط منتقدی به نام ادوارد دوژاردین در مورد نقاشیهای گروه هنرمندان مستقل در مارس ۱۸۸۸ مطرح شد.[۱] پل گوگن، پل سروز، لوئیس آنکتن و امیل برنار از نقاشان این سبک بودند. بیشتر هنرمندان مجزاگر همچنین در جنبش ترکیبگری که رابطه نزدیکی با این سبک داشت فعال بودند.
نگارخانه [ویرایش]
-
ونسان ونگوگ | زنان و کودکان برتون، نوامبر ۱۸۸۸ (تحتتاثیر امیل برنار)
-
پل گوگن | بینش پس از مراسم، ۱۸۸۸
-
لوئیس آنکتن | زن درحال خواندن، ۱۸۹۰
-
پل سروز | طلسم، ۱۸۸۸
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- ↑ دوژاردین، ادوارد: (!Aux XX et aux Indépendants: le Cloisonismé (sic، Revue indépendante، پاریس، مارس ۱۸۸۸، صفحه ۴۸۷-۴۹۲.
