هنر چیدمان یا هنر اینستالیشن (به انگلیسی: Installation art) استفاده کردن از عناصر مختلف است برای بیان تجربه هنرمند از «فضا»یی مشخص آنچه این هنرمندان در آن شریکند، نه موضوع خام، مواد خام، یا روشهای خاکار، بلکه، علاقه آنها و تعهدشان به دیدگاهی گسترده تر از آفرینش هنری واز این راه کشف خود است.[۱]
از خصوصیات هنر اینستالیشن، فعال سازی یک محیط یا یک مفهوم با برخوردهای ظاهراً هنری است که باعث میشد اثر معنا و مفهوم و ارزش هنری پیدا کند. [۲]
اثری از
مارسل دوشامپ، Fountain, 1917. Photograph by Alfred Stieglitz
موادی که در چیدمان استفاده میشوند شامل طیف وسیعی هستند: از مواد و اشیاء زندگی روزمره و طبیعت گرفته تا رسانههای جدید نظیر ویدئو، صدا، پرفورمانس (هنر اجرا)، کامپیوتر و حتی اینترنت. هنر چیدمان لزوماً در نگارخانههای هنری اجرا نمیشود، بلکه ممکن است در هر فضای عمومی یا شخصی اجرا شود. بعضی از چیدمانها فقط برای فضای خاصی طراحی شدهاند[۱].
سبکهای استفاده شده در هنر چیدمان بسیار متنوع هستند؛ از انتزاعی (آبستره) گرفته تا روایی، از سیاسی تا صرفاً نظری، اثری موقتی یا ماندگار [۳].
اثر
کارستن هولر، Test Site, 2006, Tate Modern. Members of the public slid down as much as five stories inside tubular slides.
نامگذاری این سبک هنری در دهه ۱۹۷۰ بود ولی پیشروان آن متعلق به اوایل قرن بیستم بودند. در اواخر دهه ۱۹۱۰ جلوههایی از هنر چیدمان در آثار هنرمندانی که میخواستند فراتر از قراردادهای مرسوم هنر نقاشی و مجسمهسازی بروند دیده میشد. این افراد معتقد بودند هنرهای زیبا باید با معماری درآمیخته شود[۳].
Neorizon, Maurice Benayoun, urban interactive art installation (eArts Festival Shanghai 2008)
در سال ۱۹۸۹ – گالری واحد ۷ لندن به هنر چیدمان اختصاص یافت و زمینه ساز تاسیس موزه اینستالیشن گردید. [۴]
فهرستی از هنرمندانی که اثر ارزشمندی به سبک اینستالیشین دارند:[۳]
جستارهای وابسته [ویرایش]
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ویکیپدیای انگلیسی، «Installation art»
- ↑ هفتهنامه چلچراغ
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ دانشنامه انکارتا، «Installation art»
- ↑ هفتهنامه چلچراغ
|
جنبشهای هنری |
|
| سدههای ۱۴ تا ۱۸ |
|
|
| سدهٔ ۱۹ |
|
|
| سدهٔ ۲۰ |
|
|
| سدهٔ ۲۱ |
|
|
| مقالات مرتبط |
|
|
|
|
|
