نوواقع‌گرایی (هنر)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نوواقع‌گرایی یا نُوُ رئالیسم (به فرانسوی: Nouveau Réalisme) یک جنبش هنری است که در سال ۱۹۶۰ توسط یک منتقد هنری به نام پییر رستانی[۱] و یک نقاش به نام ایوس کلین هم‌زمان با اولین نمایشگاه مشترک در نگارخانهٔ آپولینیر در میلان شکل گرفت. پییر رستانی اولین بیانیهٔ گروه را با عنوان «اعلامیه شکل‌گیری نوواقع‌گرایی» در آوریل ۱۹۶۰ نوشت و اظهار کرد «نوواقع‌گرایی، راه‌های نوینی برای درک واقعیت».[۲] این بیانیه در ۲۷ اکتبر همان سال، در کارگاه ایوس کلین توسط هر نه عضو گروه امضا شد: ایوس کلین، پییر رستانی، آرمان، مارشال ریس، دانیل اسپوارری، ژان تینگولی و سه نفر از فرانامه‌گرایان، فرانسیس دوفرن، ریموند هاینس و ژاک د لا ویلژل. در سال ۱۹۶۱ سزار بالداچینی، میمو روتللا، نیکی د سنت فال و جرارد دوشان نیز به آن‌ها می‌پیوندند. کریستو ولادیمیروف جاواچف نیز در نمایشگاه‌هایشان شرکت می‌کرد.

اگرچه نوواقع‌گرایی بازگشت به «واقعیت» را در مقابل شاعرانگی هنر انتزاعی ترویج می‌داد، اما آن‌ها همچنین می‌خواستند از، به گفته خودشان، تله‌های هنر فیگوراتیو نیز پرهیز کنند؛ هنری که یا به چشم خرده بورژوا نگریسته می‌شد و یا واقع‌گرایی سوسیالیستی استالینیستی. از این‌رو نوواقع‌گرایان از اشیا بیرونی استفاده می‌کردند تا به واقعیت زمان خودشان اعتبار دهند. آن‌ها مبدع روش دِکلاژ (برعکس کلاژ) بودند، به‌خصوص از طریق پاره کردن پوسترها، روشی که فرانسیس دوفرن، ژاک ویلژل، میمو روتللا و ریموند هاینس در آن تبحر داشتند. گاهی این هنرمندان به‌طور جمعی کار می‌کردند و قصدشان ارائه آثارشان به‌صورت گمنام در پاریس بود.[۳]

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. کارل روهبرگ، اینگو اف. والتر، هنر قرن بیستم، ۲۰۰۰، صفحه ۵۱۸. ISBN 3-8228-5907-9.
  2. کِرستی استرمل، واقع‌گرایی، تاش، ۲۰۰۴، صفحه ۱۳. ISBN 3-8228-2942-0.
  3. ۶۰/۹۰. سی سال نوواقع‌گرایی، لا دیفرنس، ۱۹۹۰، صفحه ۷۶.