برنی سندرز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از برنی ساندرز)
پرش به: ناوبری، جستجو
برنی سندرز
Junior سناتور ایالات متحده
از ورمونت
شروع به کار
۳ ژانویه ۲۰۰۷
همکار با پاتریک لیهی
فرد پیشین جیم جفوردز
رئیس کمیتهٔ امور کهنه سربازان سنا
مشغول به کار
۳ ژانویه ۲۰۱۳ – ۳ ژانویه ۲۰۱۵
فرد پیشین پتی موری
فرد پسین جانی ایزاکسون
عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده
از ورمونت حوزهٔ حوزه انتخابیه کلی ورمونت
مشغول به کار
۳ ژانویه ۱۹۹۱ – ۳ ژانویه ۲۰۰۷
فرد پیشین پیتر پی اسمیت
فرد پسین پتر ولچ
شهردار برلینگتون، ورمانت
مشغول به کار
۱۹۸۱ – ۱۹۸۹
فرد پیشین گوردون پکت
فرد پسین پیتر کلاول
اطلاعات شخصی
تولد برنارد سندرز
۸ سپتامبر ۱۹۴۱(۱۹۴۱-09-0۸) ‏(۷۴ سال)
نیویورک
دیگر وابستگی‌های سیاسی اتحاد آزادی (پیش از ۱۹۷۹)
مستقل (۱۹۷۹–۲۰۱۵)
دمکرات (۲۰۱۵-تاکنون)
همسر دبرا شیلینگ (۱۹۶۶–۱۹۶۴)
جین اومرا دریسکول (۱۹۸۸ - اکنون)
فرزندان لوی (از سوزان مات)
سه فرزندخوانده
محل اقامت برلینگتون، ورمونت
محل تحصیل کالج بروکلین
دانشگاه شیکاگو (کارشناسی)
پیشه درودگر، فیلم‌ساز،
نویسنده و پژوهشگر
امضاء
وب‌گاه www.sanders.senate.gov

برنارد «برنی» سندرز (به انگلیسی: Bernie Sanders) (زادهٔ ۸ سپتامبر ۱۹۴۱) سناتور ایالت ورمونت در سنای ایالات متحده آمریکا است که برای نخستین‌بار در ۳ ژانویه ۲۰۰۷ به عضویت این مجلس درآمد. وی تا تاریخ ۳ ژانویه ۲۰۱۹ در این مجلس خواهد بود.[۱] او یکی از نامزدهای حزب دموکرات برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ آمریکا بود که در ۱۲ جولای ۲۰۱۶ به نفع هیلاری کلینتون از رقابت ها کنار کشید.

اوایل زندگی[ویرایش]

برنی سندرز در سال ۱۹۴۱ در محله بروکلین نیویورک در خانواده‌ای یهودی متولد شد، پدرش از یهودیان مهاجر لهستانی و مادرش اهل نیویورک بود و بسیاری از بستگانشان را در جریان هولوکاست از دست داده بودند. سندرز به مدرسه عبری نیویورک رفت و حتی در مراسم جشن تکلیف یهودی شرکت کرد، هر چند از همان نوجوانی علاقه‌ای به دین و مذهب نداشت. در سال ۱۹۶۳ به اسراییل رفت و در مزارع اشتراکی (کیبوتص) که باشیوه‌های سوسیالیستی اداره می‌شد کار و زندگی کرد تا یک زندگی ساده و بی‌پیرایه را تجربه کند. بعدتر برای تکمیل تحصیلاتش به دانشگاه شیکاگو بازگشت و در سال ۱۹۶۴ با همسر اولش ازدواج کرد و دوباره به اسراییل و مزارع اشتراکی بازگشت.[۲]

اوایل فعالیت سیاسی[ویرایش]

سندرز در دانشگاه شیکاگو به اتحادیه سوسیالیستی خلق جوان، شاخهٔ جوانان حزب سوسیالیست آمریکا پیوست، و به عنوان یک سازمانده دانشجویان برای کنگره برابری نژادی و جنبش حقوق مدنی سیاهپوستان آمریکا فعال بود.[۳][۴]

حزب اتحادیه آزادی[ویرایش]

سندرز حرفهٔ سیاسی خود را در ۱۹۷۱ به عنوان عضوی از حزب اتحادیه آزادی که منشأ آن جنبش ضد جنگ و حزب خلق بود شروع کرد. او در سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۴ برای فرمانداری ورمانت و در ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶ برای سناتوری ایالات متحده رقابت کرد.[۵] در انتخابات ۱۹۷۴ سنا او پس از پاتریک لیهی دادستان کل ۳۳ سالهٔ شهرستان چیتندن و دیک ملری نمایندهٔ جمهوریخواه مجلس نمایندگان از ورمانت سوم شد.[۶][۷]

شهردار برلینگتون[ویرایش]

سندرز در سال ۱۹۸۰ به شهرداری برلینگتون، ورمانت، پرجمعیت‌ترین شهر این ایالت، برگزیده شد.[۲]

سندرز در دوران شهرداری خود را سوسیالیست خواند و در مطبوعات نیز چنین توصیف می‌شد.[۸][۹] در دور اول شهرداری او، هوادارانش ائتلاف ترقی خواه را شکل دادند که بعداً حزب ترقی خواه ورمانت جایگزین آن شد.[۱۰] ترقی خواهان هرگز بیش از ۶ کرسی در شورای ۱۳ نفره شهر را در اختیار نداشتند، ولی آن قدر کرسی داشتند که شورا را از شکستن وتوهای سندرز بازدارند. در دوران شهرداری سندرز، برلینگتون نخستین شهر کشور شد که به تأمین بودجهٔ صندوق مسکن در مالکیت جامعه پرداخت.[۱۱]

سندرز در طی دههٔ ۱۹۸۰ از منتقدین سرسخت سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا در آمریکای لاتین بود.[۱۲] در سال ۱۹۸۵، تالار شهر برلینگتون میزبان سخنرانی نوآم چامسکی در خصوص سیاست خارجی بود. سندرز در سخنرانی خود در معرفی او، چامسکی را به عنوان «یک صدای صریح و مهم در برهوت حیات روشنفکری در آمریکا» تحسین کرد و گفت او از «خوشامدگویی به شخصی که فکر می‌کنم همگیمان به او افتخار می‌کنیم خشنود است.»[۱۳][۱۴]

مجلس ایالات متحده[ویرایش]

سندرز در ۱۹۹۱

در ۱۹۹۰ او به نمایندگی حوزه انتخابیه کلی ورمونت در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا برگزیده شد. واشینگتن پست پیروزی او را به عنوان نخستین راهیابی یک سوسیالیست به مجلس نمایندگان توصیف کرد.[۱۵][۱۶] سندرز تا زمان انتخاب به سنا در سال ۲۰۰۷ در مجلس نمایندگان فعالیت کرد.

او نخستین سیاستمدار مستقلی بود که پس از ۴۰ سال به نمایندگی مجلس آمریکا برگزیده می‌شد.[۱۶] وی به مدت ۱۶ سال در مجلس نمایندگان فعالیت کرد و جز در انتخابات سال ۱۹۹۴ موسوم به انقلاب جمهوریخواهانه که با اختلاف ۳٫۳٪ برنده شد، سایر انتخابات‌ها را با اختلاف بالا برنده شد.[۱۷]

سندرز در سال‌های ۱۹۹۱ و ۲۰۰۲ علیه قطعنامه‌های صادر کنندهٔ مجوز استفاده از زور علیه عراق رای داد و با اشغال عراق در سال ۲۰۰۳ مخالفت کرد. او به اجازهٔ استفاده از نیروی نظامی علیه تروریست‌ها در سال[۱۸] ۲۰۰۱ اغلب از آن به عنوان توجیه قانونی اقدامات نظامی مجادله برانگیز از حملات ۱۱ سپتامبر به بعد یاد شده است رای موافق داد.[۱۹]

سنای ایالات متحده[ویرایش]

سندرز در حال ادای سوگند به عنوان سناتور ایالات متحده در برابر معاون رئیس جمهور دیک چینی ژانویه ۲۰۰۷.

در سال ۲۰۰۵ پس از این که سناتور جیم جفوردز اعلام کرد برای انتخاب مجدد رقابت نخواهد کرد، سندرز کاندیداتوری خود را اعلام کرد. چاک شومر رئیس کمیته کمپین سناتوری دموکرات از وی حمایت کرد که در انتخاب وی مؤثر بود.

سندرز به عنوان یک سیاستمدار مستقل، توافقی با رهبری دمکورات‌های سنا کرد که طبق آن پذیرفت در همهٔ امور رویه‌ای به طور دموکرات رای بدهد. در عوض او ارشدیت خود را حفظ و کرسی‌های کمیته‌ها را که در صورت دموکرات بودن به وی تعلق می‌گرفت دریافت کند. او در سال‌های ۲۰۱۳–۱۴ رئیس کمیته امور کهنه سربازان سنای ایالات متحده بود.[۲۰]

رقابت‌های انتخاباتی ریاست جمهوری[ویرایش]

کمپین انتخاباتی برنی سندرز از ۲۶ می ۲۰۱۵ آغاز شد، سندرز بر خلاف نامزدهای دیگر به جای حامیان مالی بزرگ از حمایت‌های کوچک طبقات متوسط و کارگر آمریکایی برای تأمین هزینه‌های تبلیغات انتخاباتی بهره می‌برد.[۲۱][۲۲]

سندرز در ۱۲ جولای ۲۰۱۶ به نفع هیلاری کلینتون از رقابت های انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده کنار کشید.

مواضع سیاسی[ویرایش]

سندرز در یک سخنرانی انتخاباتی در ایالت نیوهمپشر، آگوست ۲۰۱۵

سندرز خود را یک سوسیالیست دموکرات می‌داند و[۲۵]سوسیال دموکراسی مدل اسکاندیناوی را ستوده است.[۲۶][۲۷] وی به صراحت از لزوم تغییرات اساسی در مورد برابری دستمزدها، تأمین آموزش و بهداشت رایگان، افزایش مالیات ثروتمندان و مبارزه با تبعیض‌های نژادی و جنسیتی در ایالات متحده سخن می‌گوید.[۲۸] در حوزه سیاست خارجی وی معتقد است آمریکا باید اسراییل را برای به رسمیت شناختن حقوق فلسطینی‌ها تحت فشار بگذارد و طرفدار یافتن راهکاری سیاسی برای برقراری ارتباط بین ایران و آمریکاست.[۲] او بیش از هر نامزد دیگری دغدغه‌های زیست‌محیطی دارد.[۲۲]

سندرز معتقد است برای مهاجرین تازه باید مسیری به سوی تابعیت ایجاد شود.[۲۹] او به طرح اصلاح جامع مهاجرتی در سال ۲۰۱۳ رای موافق داد،[۳۰] و گفت برای من خیلی معنی نمی‌دهند هزاران کارگر [خارجی] را به این کشور بیاوریم تا با حداقل دستمزد کار کنند و با بچه‌های آمریکایی رقابت کنند. سندرز با برنامه‌های کارگر مهمان مخالف است[۳۱] در خصوص ویزاهای کارگران ماهر (ایچ-۱بی) نیز مردد است و گفته «سال گذشته ۱۰ کارفرمای با بیشترین کارگر میهمان ایچ-۱بی همه شرکت‌های خارجی برون سپار بودند. این شرکت‌ها مسئول انتقال شمار زیادی از کارهای فناوری اطلاعات آمریکا به هند و دیگر کشورها هستند.»[۲۹][۳۲] او در مصاحبه‌ای با وکس مخالفت خود را با سیاست مرزهای باز اعلام کرد و آن را طرحی دست راستی، که منجر به از دست رفتن مفهوم دولت ملی می‌شود دانست.[۳۳][۳۴]

سیاست خارجی[ویرایش]

ایران[ویرایش]

در رابطه با سیاست خارجی ایالات متحده در قبال ایران، برنی سندرز تنها کاندیدای ریاست جمهوری است که اعلام کرده پس از رئیس جمهور شدن، هر چه سریعتر روابط آمریکا با ایران را از سر خواهد گرفت. رقیب او هیلاری کلینتون، معتقد است این موضوع باید بصورت بطئی و گام به گام انجام شود، نه به سرعتی که سندرز معتقد است. همچنین در بین نخبگان ایرانی سندرز طرفداران بیشتری داردسناتور سندرز ریشه یهودی دارد اما از برجام به طور کامل حمایت می‌کند، معتقد است در قضیه اسرائیل و فلسطینیان، ایالات متحده باید به واقع بی طرف باشد و از حمایت بی چون چرای اسرائیل دست بردارد و در نهایت خواهان ایجاد رابطه دیپلماتیک مابین جمهوری اسلامی ایران و آمریکا می‌باشد.[۳۵]

کودتای 28 مرداد[ویرایش]

برنی سندرز در مناظره با هیلاری کلینتون، در نقد دخالت‌های سابق دولت ایالات متحده در امور کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا، از سقوط دولت قانونی مصدق[۳۶]، اینگونه سخن به میان آورد:

... ولی این مورد جدیدی نیست. این دخالت به پنجاه یا شصت سال پیش برمی‌گردد؛ جایی که ایالات متحده در ساقط کردن دولت‌ها دست داشت. یکی از این موارد، ساقط کردن دولت مصدق در ۱۹۵۳ میلادی بود. هیچ فرد [آمریکایی] مصدق را نمی‌شناسد؛ او نخست‌وزیر منتخب ملت ایران بود. او به خاطر منافع ایالات متحده و بریتانیا، از قدرت به زیر کشیده شد؛ و نتیجهٔ آن، دیکتاتور شدن شاه ایران بود؛ و سپس شما انقلاب ایرانی‌ها را دارید و در نهایت به جایی رسیدیم که الان هستیم. نتایج غیرخواسته و غیرمترقبه...[۳۷]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. “Senators of the 113th Congress”. U.S. Senate. Retrieved 6 July 2013. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ برنی سندرز: از کیبوتصی در اسرائیل تا رقابت با هیلاری کلینتون
  3. Kruse, Michael (July 9, 2015). "Bernie Sanders Has a Secret: Vermont, his son and the hungry early years that made him the surging socialist he is today". Politico. Retrieved July 18, 2015. After he graduated from James Madison High School in 1959, he went to Brooklyn College for a year before transferring to the University of Chicago, where he joined the Congress of Racial Equality, the Student Nonviolent Coordinating Committee, the Student Peace Union and the Young People's Socialist League. 
  4. NicholsTwitter, John. “Bernie Sanders Speaks”. The Nation. 2015-07-06. Retrieved 2016-02-10. 
  5. Sen. Bernard Sanders (I-Vt.) RollCall.com. Retrieved August 19, 2015.
  6. "Election Results Search: 1974 Election Results", sec.state.vt.us; further: pdf for "1974GEUSSen.xls". Citation for votes (total for Leahy and percentages calculated from spreadsheet). Retrieved May 2, 2015.
  7. Nelson, Garrison, "Jim Jeffords: Reluctant Rebel" Section: "1974: Changing the Congressional Guard", vtdigger.org, September 14, 2014. Citation for other candidate's full names and brief bios. Retrieved May 2, 2015.
  8. Banks, Russell (October 5, 2015). "Bernie Sanders, the Socialist Mayor". The Atlantic. Retrieved January 21, 2016. 
  9. "Self-Styled Socialist Takes Oath as Mayor of Burlington, Vermont". The Boston Globe. Associated Press. April 7, 1981. 
  10. "Senator Bernie Sanders". Vermont Progressive Party. Retrieved June 8, 2015. 
  11. Dreier, Peter; Clavel, Pierre (June 4, 2015). "Bernie's Burlington: What Kind of Mayor Was Bernie Sanders?". The Huffington Post. Retrieved August 6, 2015. 
  12. Zaid Jilani (May 18, 2015). Bernie Sanders Has Been Against CIA's Role in Destroying Democracy Since His Early Days in Politics (Video). AlterNet. Retrieved August 29, 2015.
  13. Bethania Palma Markus (August 11, 2015). The Bernie effect: Noam Chomsky says Sanders will push the Democratic Party to the left. The Raw Story. Retrieved August 21, 2015.
  14. "Chomsky Speech at Burlington City Hall – 1985". یوتیوب. Retrieved August 21, 2015. 
  15. Daly, Christopher B. (November 11, 1990). "For Vermont's Sanders, Victory Followed Long Path; First Socialist Elected to House in Decades Gets Attention With Frank Talk of Class Conflict". The Washington Post. Retrieved January 21, 2016. (subscription required (help)). 
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ Pertman, Adam (November 11, 1990). "'The Times Caught Up' To Vermont Socialist". The Boston Globe. 
  17. Carle, Robin H., ed. (May 12, 1995). "Statistics of the Congressional Election of November 8, 1994". Archived from the original on November 14, 2015. 
  18. "Final Vote Results for Roll Call 342". Office of the Clerk of the U.S. House of Representatives. Retrieved October 13, 2014. 
  19. Johnsen, Gregory D. (January 16, 2014). "60 Words And A War Without End: The Untold Story Of The Most Dangerous Sentence In U.S. History". Buzzfeed. Retrieved October 13, 2014. 
  20. "Bernie Sanders criticized for leadership in VA committee", سی‌ان‌ان (October 15, 2015).
  21. اعلام کاندیداتوری «برنی سندرز» در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا
  22. ۲۲٫۰ ۲۲٫۱ مورد عجیب برنی سندرز
  23. http://www.bbc.com/persian/world/2016/02/160201_u04_us_election_iowa
  24. برنی سندرز، هیلاری را در نیوهمپشایر شکست داد / ترامپ رقبای جمهوریخواه خود را پشت سرگذاشت
  25. Bernie Sanders confirms presidential run and damns America's inequities. گاردین. 29 April 2015.
  26. Sanders, Bernie (May 26, 2013). What Can We Learn From Denmark? The Huffington Post. Retrieved August 19, 2013.
  27. Sasha Issenberg (January 9, 2010). Sanders a growing force on the far, far left. The Boston Globe. Retrieved August 24, 2013.
    • “You go to Scandinavia, and you will find that people have a much higher standard of living, in terms of education, health care, and decent paying jobs.'’ – Bernie Sanders
  28. معجزه یک سوسیالیست در سرزمین کاپیتالیست ها/ برنی سندرز، مردی با شعارهای جذاب به جای موهای مرتب
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ David Weigel (July 30, 2015). Bernie Sanders criticizes ‘open borders’ at Hispanic Chamber of Commerce. The Washington Post. Retrieved August 1, 2015.
  30. Aronsen, Gavin (June 27, 2013). "Here Are the 14 Republicans Who Voted for Immigration Reform". Mother Jones. Retrieved June 15, 2015. 
  31. Jamieson, Dave (June 19, 2013). "Senator Sounds Alarm On Teen Unemployment". The Huffington Post. Retrieved June 15, 2015. 
  32. Thibodeau, Patrick (May 1, 2015). "Meet Bernie Sanders, H-1B skeptic". Computerworld. Retrieved June 15, 2015. 
  33. [۱]
  34. Cory Massimino. "Bernie Sanders is wrong on open borders; they'd help boost the economy - Cory Massimino". the Guardian. 
  35. موضوع رابطه با ایران در مناظره سندرز و کلینتون در نیوهمپشایر
  36. کیوان حسینی. «وقتی برنی سندرز پای محمد مصدق را به مناظره دموکرات‌ها باز کرد». radiofarda، جمعه ۱۴ خرداد ۱۳۹۵. بازبینی‌شده در جمعه ۱۴ خرداد ۱۳۹۵. 
  37. «Bernie Sanders on Foreign Policy: As President I Will Think of the Unintended Consequences». RealClearPolitics، February 11, 2016. بازبینی‌شده در February 14, 2016.