جرمی کوربین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بسیار محترم
جرمی کوربین
جرمی کوربین در ترافورد منچستر، ۲۰۱۷
رهبر اپوزیسیون
شروع به کار
۱۲ سپتامبر ۲۰۱۵
در زمانِ الیزابت دوم
نخست‌وزیر دیوید کامرون
ترزا می
پس از هریت هرمن
رهبر حزب کارگر
شروع به کار
۱۲ سپتامبر ۲۰۱۵
قائم مقام تام واتسون
پس از اد میلیبند
عضو پارلمان
برای ایزلینگتون نورت
شروع به کار
۹ ژوئن ۱۹۸۳
پس از مایکل او هلرن
اکثریت ۲۱٬۱۹۴ (۴۳٫۰٪)
اطلاعات شخص
زاده جرمی برنارد کوربین
۲۶ مهٔ ۱۹۴۹(1949-05-26) ‏(۶۹ سال)
چیپنهام، ویلتشر، انگلستان
حزب سیاسی حزب کارگر
همسر(ان)
  • جین چپمن (۱۹۷۴–۱۹۷۹)
  • کلودیا براچیتا (۱۹۸۷–۱۹۹۹)
  • لورا آلوارز (۲۰۱۵–تاکنون)
فرزندان ۳ پسر
وبگاه وبگاه رسمی

جرمی برنارد کوربین (انگلیسی: Jeremy Corbyn؛ زاده ۲۶ مهٔ ۱۹۴۹(1949-05-26)) سیاست‌مدار اهل کشور بریتانیا است که از سال ۱۹۸۳ تاکنون، به عنوان نماینده حوزه انتخابیه ایزلینگتون شمالی (واقع در لندن) در پارلمان بریتانیا حضور داشته‌است.[۱] وی از ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۵ رهبری حزب کارگر و رهبر اپوزیسیون بریتانیا را بر عهده گرفته‌است.[۲]

زندگی[ویرایش]

خانواده[ویرایش]

کوربین در چیپنهام ویلتشر متولد شد. پدرش «دیوید» مهندس برق و مادرش «نائومی» معلم ریاضی بود. پدر و مادرش از فعالان صلح بودند و در طول جنگ داخلی اسپانیا با یکدیگر آشنا شده بودند. در هفت سالگی به همراه خانواده به شروپ‌شر نقل مکان کرد و در نیوپورت، شروپ‌شر به مدرسه رفت.[۳]

فعالیت خیریه[ویرایش]

وی پس از پایان تحصیل در مدرسه گرامر آدامز دو سال به جامائیکا رفت و در آن جا برای یک سازمان خیریه بین‌المللی کار کرد که از دید خود تجربه با ارزشی بوده است.[۴]

فعالیت کارگری[ویرایش]

او پس از حدود دو سال اقامت در کشور جامائیکا، به بریتانیا بازگشت و وارد فعالیت‌های اتحادیه‌های کارگری شد. او نمایندگی چند اتحادیه کارگری را بر عهده گرفت. او همچنین عضو و کارمند اتحادیه ملی کارکنان بخش عمومی و اتحادیه ملی خیاطان و صنف پوشاک شد.[۴]

دانشگاه[ویرایش]

او پس از یک سال تحصیل در دانشگاه پورتسموث، به خاطر مشاجراتی با استادان خود بر سر برنامه‌های درسی، دانشگاه را رها کرد.[۴]

ورود به سیاست[ویرایش]

شورای منطقه‌ای[ویرایش]

در ۱۹۷۴ با موفقیت در انتخابات محلی، به عضویت شورای منطقه هرینگی لندن درآمد و مدتی بعد دبیر حزب کارگر در حوزه انتخابیه هورنزی شد و تا ۱۹۸۳ که به نمایندگی پارلمان انتخاب شد، فعالیت در هر دو منصب را ادامه داد.

ورود به حزب کارگر[ویرایش]

کوربین تا پیش از ۲۰۱۵، یک نماینده معمولی پارلمان بود که در ردیف اول (جایگاه وزرای کابینه یا وزرای دولت در سایه) نمی‌نشست و به کنشگری و تمرد از ناظم حزب شناخته می‌شد.

رهبری حزب کارگر[ویرایش]

بحران مالی ۲۰۰۸-۲۰۰۷ و پیامدهای آن مانند کاهش بودجه‌های رفاهی و خدماتی و آموزشی، باعث احیای عقاید چپ و ظهور کوربین در سیاست بریتانیا شد.[۴]

پس از شکست حزب کارگر در انتخابات مجلس عوام بریتانیا در سال ۲۰۱۵ و استعفای اد میلیبند، کوربین خود را برای رهبری حزب کارگر، نامزد کرد. او در ابتدا فقط توانست موافقت ۳۵ هم‌حزبی‌اش را برای قرار گرفتن نامش در برگه‌های رأی جلب کند. وی که در ابتدا به عنوان یک نامزد حاشیه‌ای تصور می‌شد، در نظرسنجی‌های مردمی به عنوان پیشتاز رقابت‌ها مطرح شد و توانست حمایت اکثر اتحادیه‌های کارگری وابسته به حزب را جلب کند. وی در سپتامبر ۲۰۱۵ با کسب ۵۹٫۵ درصد از آراء به عنوان رهبر حزب کارگر انتخاب شد. برگزیده شدن او از سوی مردم، نشانگر بازگشت سیاست‌های جناح چپ به حزب کارگر بود. سیاست‌هایی که در دوران تونی بلر به دست فراموشی سپرده شده‌بود.[۴]

بلافاصله پس از برگزاری همه‌پرسی عضویت بریتانیا در اتحادیه اروپا در ژوئن ۲۰۱۶ و رأی موافق اکثر مردم انگلستان به خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، تقریباً دو سوم از وزرای کابینه دولت در سایه، استعفا کردند و از کوربین خواستند تا از رهبری حزب کارگر کناره‌گیری کند. نمایندگان حزب کارگر در پارلمان بریتانیا نیز با برگزاری یک رأی‌گیری، با ۱۷۲ رأی موافق در مقابل ۴۰ رأی مخالف، به کوربین فشار آوردند تا از رهبری حزب کنار برود. اما کوربین مقاومت کرد و مقاومتش سبب شد تا تنش‌های ناشی از برگزیت که فضای درونی حزب کارگر را ملتهب کرده‌بود، مهار شود. پس از کاسته‌شدن از این تنش‌ها، کوربین توانست در سپتامبر ۲۰۱۶ با کسب آرای بیشتری (۶۱٫۸ درصد) مجدداً به عنوان رهبر حزب کارگر انتخاب شود.[۴]

پس از پیشنهاد ترزا می در آوریل ۲۰۱۷ میلادی، برای برگزاری انتخابات سراسری زود هنگام، کوربین از تصمیم ترزا می استقبال کرد و از نمایندگان هم‌حزبی‌اش نیز خواست تا به پیشنهاد ترزا می رأی موافق بدهند. او در انتخابات سراسری زود هنگام نیز رهبری حزب کارگر را بر عهده گرفت و توانست حزبش را به موفقیت چشم‌گیری در تصاحب کرسی‌های پارلمان نائل کند.[۵]

برنامه‌های حزبی[ویرایش]

  • فهرست برنامه‌های او شامل موارد زیر می‌شوند:
  • افزایش مالیات طبقه ثروتمند[۴]
  • افزایش مالکیت ملی و ملی‌سازی راه آهن و برخی خدمات دیگر[۶][۷]
  • محدود کردن بخش خصوصی از خدمات بهداشت و درمان[۴]
  • تحصیلات رایگان[۴]
  • مخالفت با سیاست ریاضت اقتصادی[۴][۷]

دیدگاه و خط مشی[ویرایش]

سوسیالیسم[ویرایش]

کوربین از دوران جوانی به مبانی سوسیالیسم معتقد بوده است.[۴]

حزب کارگر[ویرایش]

او چندین بار برخلاف موضع رسمی حزب خود رأی داده و همواره جزو معترضین داخلی حزب کارگر محسوب می‌شد. یک مورد، زمانی بود که حزب کارگر تحت رهبری تونی بلر و گوردون براون کابینه را در اختیار داشتند. کوربین پیش از بر عهده گرفتن رهبری حزب کارگر، رئیس ائتلاف جنگ را متوقف کنید و همچنین عضو گروه کارزار سوسیالیست (بخش چپ‌گرای حزب کارگر) بود.

علاوه بر این موارد، وی مخالف حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ میلادی بود. او می‌گوید که هنوز دیدگاهش در این مورد تغییری نکرده و حزب کارگر باید به خاطر حمایت از حمله به عراق عذرخواهی کند.[۴]

مسایل داخلی[ویرایش]

جمهوری‌خواهی[ویرایش]

وی جمهوری شدن بریتانیا را ترجیح می‌دهد، ولی گفته با توجه به محبوبیت خانواده سلطنتی بریتانیا «این نبردی نیست که او بخواهد بجنگد.»[۸][۹]

ازدواج همجنسگرایان[ویرایش]

جرمی کوربین با انتشار بیانیه‌ای در وبسایت رسمی خود از ازدواج همجنس‌گرایان حمایت کرده است.[۱۰]

اقتصاد[ویرایش]

کوربین بانک‌ها را مسئول اصلی بحران مالی ۲۰۰۸–۲۰۰۷ می‌داند.[۷]

سیاست خارجی[ویرایش]

ضد جنگ[ویرایش]

او از فعالان دیرپای ضد جنگ و ضد جنگ‌افزار هسته‌ای است و از یک سیاست خارجی مبتنی بر عدم مداخله و خلع یک‌جانبه سلاح‌های هسته‌ای طرفداری می‌کند.

کوربین معتقد است بریتانیا نباید وارد «جنگ‌های غیرقانونی» شود و سربازان بریتانیایی هرگز نباید برای جنگیدن به خارج از این کشور فرستاده شوند. او مخالف جنگ عراق است. وی حملات تروریستی در بریتانیا را با جنگ‌هایی که بریتانیا در آنها شرکت داشته یا از آنها حمایت کرده، مرتبط می‌داند.[۴]

اسرائیل[ویرایش]

کوربین منتقد سرسخت اسرائیل است. در جنگ غزه فعالیت‌های زیادی در کمپین‌های حمایت از مردم غزه و ضدجنگ داشت. او همچنین همواره از مذاکرات صلح با حضور گروه‌هایی از جمله حماس و حزب‌الله لبنان برای پایان دادن به ستیز عرب‌ها و اسرائیل حمایت کرده‌است. او عضو کمپین همبستگی با فلسطین است و علیه «آپارتاید در اسرائیل» فعالیت می‌کند. یکی از انتقاداتی که به او می‌شود این است که از حزب‌الله لبنان و حماس حمایت کرده‌است. کوربین همچنین در چندین ائتلاف و گروه از جمله کمپین حمایت از فلسطینیان فعالیت دارد. وی همچنین معتقد است پس از توافق هسته‌ای با ایران نوبت خلع سلاح هسته‌ای اسرائیل است.[۱۱]

وی با سیاست‌های توسعه‌طلبانه اسرائیل به شدت مخالف است[۱۲] و این مخالفت را در قالب حمایت از حماس و حزب‌الله نشان داده‌است.[۱۳]

ایران[ویرایش]

وی مخالف رویارویی نظامی با ایران و طرفدار برنامه جامع اقدام مشترک است. او اعتقاد دارد برای تأمین امنیت خاورمیانه باید با حزب‌الله لبنان، حماس و ایران گفتگو کرد. این دیدگاه یکی از مواردی است که باعث شده تا مخالفانش به او حمله کنند و او را حامی تندروها بدانند.[۴]

جرمی کوربین پیش‌تر با شبکه پرس تی وی ایران در لندن به عنوان مجری و کارشناس همکاری داشته است.[۱۴]

اتحادیه اروپا[ویرایش]

او همچنین معتقد به ماندن بریتانیا در اتحادیه اروپا است.

زندگی شخصی[ویرایش]

او گیاه‌خوار است. الکل نمی‌نوشد. معمولاً بدون کراوات و با کیفی روی شانه با دوچرخه و اتوبوس به مجلس بریتانیا می‌رود. خودروی شخصی ندارد و در خانه‌ای معمولی در محله‌ای معمولی زندگی می‌کند. هر سال پس از اعلام هزینه‌های نمایندگان پارلمان، وی از جمله کم هزینه‌ترین نمایندگان است.[۴]

کوربین سه بار ازدواج کرده و سه پسر دارد.[۴]

پانویس[ویرایش]

  1. «جرمی کوربین؛ چهره‌ای که گفتمان سیاسی را در بریتانیا تغییر داده‌است». وب‌سایت بی‌بی‌سی فارسی، ۱۱ آگوست ۲۰۱۵. بازبینی‌شده در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۷. 
  2. «جرمی کوربین چپگرا رهبر حزب کارگر بریتانیا شد». وب‌سایت بی‌بی‌سی فارسی، ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۵. بازبینی‌شده در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۷. 
  3. «رهبر جدید حزب کارگر بریتانیا کیست؟». بی‌بی‌سی فارسی. بی‌بی‌سی، ۲۲ شهریور ۱۳۹۴. 
  4. ۴٫۰۰ ۴٫۰۱ ۴٫۰۲ ۴٫۰۳ ۴٫۰۴ ۴٫۰۵ ۴٫۰۶ ۴٫۰۷ ۴٫۰۸ ۴٫۰۹ ۴٫۱۰ ۴٫۱۱ ۴٫۱۲ ۴٫۱۳ ۴٫۱۴ ۴٫۱۵ برایان ویلر-بی‌بی‌سی. «جرمی کوربین؛ رهبری که کوتاه نیامد». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۷ خرداد ۱۳۹۶. 
  5. «انتخابات بریتانیا؛ نخست‌وزیر محافظه‌کار به دنبال تشکیل دولت جدید». وب‌گاه بی‌بی‌سی فارسی، ۹ ژوئن ۲۰۱۷. بازبینی‌شده در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۷. 
  6. ««جرمی کوربین» پیروز انتخابات حزب کارگر انگلستان شد». خبرگی مهر. بازبینی‌شده در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۵. 
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ ۷٫۲ «جرمی کوربین رهبر حزب کارگر بریتانیا شد». دویچه‌وله فارسی. بازبینی‌شده در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۵. 
  8. "Who is Jeremy Corbyn? Labour leadership contender guide". BBC News. 30 July 2015. Retrieved 3 September 2015. 
  9. «ایران، جرمی کوربین و اپوزیسیون ایرانی - بی‌بی‌سی فارسی، ۳۰ شهرور ۱۳۹۴». 
  10. «Gay marriage: Marriage (Same Sex Couples) Bill». وبسایت رسمی جرمی کوربین. 
  11. Croucher, Shane. “Jeremy Corbyn charge sheet: From Russia's useful idiot to his 'friends' Hamas and Hezbollah”. International Business Times UK. 2015-08-15. Retrieved 2015-09-16. 
  12. Khomami، Nadia. «What does Jeremy Corbyn think?». وب‌گاه گاردین، ۱۲ سپنامبر ۲۰۱۵. بازبینی‌شده در ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۷. 
  13. «اظهارات کارشناسان در باره دلیل پیروزی کوربین». وب‌گاه خبرگزاری جمهوری اسلامی، ۲۳ شهریور ۱۳۹۴. بازبینی‌شده در ۲۹ تیر ۱۳۹۶. 
  14. «جرمی کوربین، رهبر جدید حزب کارگر بریتانیا». یورونیوز فارسی، ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۵. بازبینی‌شده در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۷. 

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]