مارکو روبیو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مارکو روبیو
Marco Rubio, Official Portrait, 112th Congress.jpg
سناتور ایالات متحده
از فلوریدا
شروع به کار
۲۰۱۱
همکار با بیل نلسون
پس از جرج لمیو
رئیس مجلس نمایندگان فلوریدا
مشغول به کار
۲۰۰۷ – ۲۰۰۹
عضو مجلس نمایندگان فلوریدا
از حوزهٔ 111th
مشغول به کار
۲۰۰۰ – ۲۰۰۹
اطلاعات شخص
زاده Marco Antonio Rubio
۲۸ مهٔ ۱۹۷۱(۱۹۷۱-خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «�»-۲۸) ‏(۴۶ سال)
میامی، فلوریدا، ایالات متحده آمریکا
حزب سیاسی جمهوری‌خواه
همسر(ان) جنت دوسدیبز
فرزندان ۴
محل
تحصیل
کالج تارکیو
کالج سانتافه
دانشگاه فلوریدا (B.A.)
دانشگاه میامی (J.D.)
مذهب کلیسای کاتولیک
وبگاه www.rubio.senate.gov

مارکو آنتونیو روبیو (به انگلیسی: Marco Antonio Rubio) (زادهٔ ۲۸ مه ۱۹۷۱) سناتور ایالت فلوریدا در سنای ایالات متحده آمریکا از حزب جمهوری خواه است که برای نخستین‌بار در ۳ ژانویه ۲۰۱۱ به‌عضویت این مجلس درآمد.[۱] او پیشتر نماینده و رئیس مجلس نمایندگان فلوریدا بود. روبیو استاد وابستهٔ دانشگاه بین‌المللی فلوریدا است.

روبیو در ۱۳ آوریل نامزدی خود را برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶ و نامزد نشدن خود برای انتخاب مجدد سنا از فلوریدا را اعلام کرد.[۲][۳][۴] و پس از پذیرش شکست در ایالت خود، فلوریدا، تصمیم به ترک رقابت ها برای کسب نامزدی حزب گرفت.[۵]

زندگی‌نامه[ویرایش]

مارکو روبیو، در میامی فلوریدا،[۶] متولد شد و دومین پسر و سومین فرزند ماریو و اوریا (گارسیا) روبیو است. والدینش کوبایی‌هایی بودند که در سال ۱۹۵۶ به آمریکا مهاجرت کردند و در سال ۱۹۷۵ به عنوان شهروند آمریکا اعطای تابعیت شدند.[۷]

خانوادهٔ روبیو کاتولیک رومی بود ولی او و خانواده اش از سن ۸ تا ۱۱ سالگی حین زندگی در لاس وگاس به کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخر الزمان می‌رفتند.[۸] در آنجا پدرش به عنوان بارتندر در هتل سمز تاون و مادرش به عنوان نظافتچی در کازینو و هتل ایمپریال پَلِس کار می‌کردند.[۹] او نخستین کمونیون خود به عنوان یک کاتولیک را در سال ۱۹۸۴، یک سال پیش از بازگشت به میامی دریافت کرد. او در کلیسای کاتولیک ازدواج کرد.[۱۰][۱۱] روبیو در دبیرستان جنوب میامی تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۹ فارغ‌التحصیل شد. سپس به مدت یک سال با بورسیهٔ ورزشی فوتبال در کالج ترکیو و سپس در کالج سانتا فه تحصیل کرد و لیسانس خود در علوم سیاسی را در سال ۱۹۹۳ از دانشگاه فلوریدا و مدرک جی دی خود را در سال ۱۹۹۶ با cum laude از مدرسه حقوق دانشگاه میامی دریافت کرد.[۱۲][۱۳]

او حین تحصیل در حقوق برای نمایندهٔ مجلس آمریکا ایلینا روس-لهتینن کارآموزی کرد.[۱۴] او همچنین در مبارزات انتخاباتی سناتور باب دول در سال ۱۹۹۶ فعالیت کرد.[۱۵][۱۶] او به عنوان عضو کمیسیون شهری غرب میامی فعالیت می‌کرد تا این که در سال ۲۰۰۰ به عنوان نماینده مجلس نمایندگان فلوریدا برگزیده شد.[۱۳]

سنای ایالات متحده[ویرایش]

شروع پیام خوشامدگویی روبیو در وب‌گاه سنای او.

انتخابات ۲۰۱۰[ویرایش]

روبیو در ۵ مه ۲۰۰۹ اعلام کرد برای جانشینی کرسی سناتور مل مارتینز رقابت خواهد کرد. روبیو که در آغاز از چارلی کرایست فرماندار فلوریدا از حزب خود با اختلافی دو رقمی عقب بود، از او پیش افتاد. او در مبارزات خود از حمایت جنبش تی پارتی برخوردار شد. جنبش تی پارتی، با سیاست‌های کرایست در مقام فرماندار مخالف بود.[۱۷]

کرایست در آوریل ۲۰۱۰ اعلام کرد به صورت مستقل در انتخابات شرکت خواهد کرد و عملاً نامزدی حزب جمهوری‌خواه را به روبیو واگذار کرد. روبیو انتخابات سراسری را در ۲ نوامبر ۲۰۱۰ با کسب ۴۹ درصد از آرا در برابر ۳۰٪ رأی کرایست و ۲۰٪ رأی نامزد حزب دموکرات برنده شد.[۱۸] روبیو پس از انتخاب، به عنوان یکی از تنها دو سناتور کوبایی آمریکایی در کنار باب منندز مشغول به کار شد. همچنین در خصوص رقابت او به عنوان یکی از نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده در سال ۲۰۱۲ گمانه زنی شد. [۱۹]

مواضع سیاسی[ویرایش]

روبیو در ابتدا با حمایت تی پارتی در انتخابات پیروز شد ولی حمایت از او اصلاحات جامع مهاجرتی و فراهم آمری مسیری برای اعطای شهروندی به اتباع خارجی غیرقانونی مقیم آمریکا رابطهٔ او را با این جنبش تیره کرد.

سیاست خارجی[ویرایش]

روبیو مدافع حضور فعال‌تر آمریکا در امور جهانی و «ایفای یک نقش قدرتمند» توسط آمریکا در مقابله با ایران، روسیه و کره شمالی است. او با تلاش‌های دولت اوباما در عادی سازی روابط سیاسی با کوبا مخالفت کرد. روبیو با توافق برنامه جامع اقدام مشترک در خصوص برنامهٔ هسته‌ای ایران که توسط دولت اوباما مذاکره شد مخالفت کرد و گفت: به افزایش تحریم‌ها علیه ایران تا زمانی که ایران به برنامه هسته‌ای‌اش پایان دهد، ادامه خواهد داد. همچنین او به امکان اقدام نظامی به منظور پیشگیری از دستیابی ایران به سلاح‌های هسته‌ای اشاره کرده‌است.[۲۰][۲۱]

او به عنوان عضو کمیته روابط خارجی مجلس سنا به حمله آمریکا به سوریه رأی منفی داد.[۲۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. “Senators of the 113th Congress”. U.S. Senate. Retrieved 6 July 2013. 
  2. http://www.miamiherald.com/news/politics-government/article16536494.html
  3. http://thehill.com/blogs/ballot-box/presidential-races/237286-rubio-eyes-april-13-as-campaign-launch-date-report
  4. http://www.bloomberg.com/politics/articles/2015-03-28/marco-rubio-said-to-plan-presidential-campaign-announcement-april-13-in-miami
  5. «پیروزی قاطع کلینتون و ترامپ در فلوریدا؛ روبیو کنار کشید». بی‌بی‌سی فارسی، ۱۶ مارس ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۱۶ مارس ۲۰۱۶. 
  6. Linkins, Jason (October 20, 2011). "Marco Rubio, Bobby Jindal Become Focus Of Bipartisan Birthers". هافینگتن پست. 
  7. Roig-Franzia, Manuel (October 21, 2011). "Marco Rubio's compelling family story embellishes facts, documents show". The Washington Post. Retrieved October 21, 2011. 
  8. Burr, Thomas (June 18, 2012). "Marco Rubio's book explains why he left Mormonism". Salt Lake Tribune. 
  9. "Marco Rubio About". Marco Rubio Senator. Retrieved 19 November 2014. 
  10. Marrapodi, Erin (February 23, 2012). "Sen. Marco Rubio's religious journey: Catholic to Mormon to Catholic to Baptist and Catholic". CNN. Retrieved February 24, 2012. 
  11. "Representative Marco Rubio". Florida House of Representatives. 
  12. Bennett, George (October 2, 2010). "Republican candidate Marco Rubio casts U.S. Senate race as battle for America". Palm Beach Post. Retrieved February 19, 2014. 
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ "Marco Rubio – Biography". Republican Business Council. 2010. Retrieved May 24, 2012. 
  14. Clark, Lesley (January 5, 2011). "Miami's Marco Rubio becomes new Florida senator". Miami Herald. Retrieved August 24, 2011. 
  15. O'Keefe, Ed (April 10, 2014). "In South Florida, Jeb Bush and Marco Rubio are forcing locals to pick sides". The Washington Post. Retrieved April 12, 2014. 
  16. Leary, Alex (October 9, 2010). "Marco Rubio's meteoric rise in Florida politics". تمپا بی تایمز. Retrieved April 12, 2014. 
  17. Leibovich, Mark (6 January 2010). "The First Senator From the Tea Party?". The New York Times. Retrieved 19 November 2015. 
  18. "Florida Senate Election Results". NBC News. November 8, 2010. Retrieved February 19, 2013. 
  19. "Explaining the Senate's growing conservative Latino caucus". WBEZ91.5. Retrieved April 14, 2014. 
  20. Guray, Geoffrey (2015-04-13). "What does Marco Rubio believe? Where the candidate stands on 10 issues". PBS NewsHour. Retrieved 2015-10-06. 
  21. Times, The New York (2015-04-13). "Marco Rubio on the Issues". The New York Times. Retrieved 2015-10-06. 
  22. http://www.usatoday.com/story/news/politics/2013/09/04/senate-syria-committee-vote/2762415/