گوردون براون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
گوردون براون
پنجاه و دومین نخست‌وزیر بریتانیا
مشغول به کار
۲۷ ژوئن ۲۰۰۷ – ۱۱ مه ۲۰۱۰
در زمانِ ملکه الیزابت دوم
پیش از او: تونی بلر
بعد از او: دیوید کامرون
وزیر خزانه داری بریتانیا
مشغول به کار
۲ مه ۱۹۹۷ – ۲۷ ژوئن ۲۰۰۷
رهبر حزب کارگر
مشغول به کار
۲۴ ژوئن ۲۰۰۷ – ۱۱ مه ۲۰۱۰
پیش از او: تونی بلر
بعد از او: اد میلیبند
نماینده پارلمان بریتانیا
شروع به کار
۱۹۸۳
اطلاعات شخصی
تولد گوردون جیمز براون
۲۱ فوریهٔ ۱۹۵۱(۱۹۵۱-02-۲۱) ‏(۶۵ سال)
گلاسگو، اسکاتلند
ملیت  بریتانیا
حزب سیاسی کارگر
همسر سارا براون
فرزندان جنیفر جین (درگذشته) ،
جان مک کالی، جیمز فریزر
محل تحصیل دانشگاه ادینبورگ پرسبی ترین (کلیسای اسکاتلند)
پیشه ، سیاستمدار
دین کلیسای اسکاتلند

گوردون جیمز براون (به انگلیسی: Gordon James Brown) پنجاه و دومین[۱][پیوند مرده] نخست وزیر بریتانیا بود که بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ به عنوان رهبر حزب کارگر در این مسند جای داشت. او پیش از آن در کابینه تونی بلر وزیر خزانه‌داری و از سال ۱۹۸۳ نماینده پارلمان بریتانیا بود. براون پس از ۳۲ سال نمایندگی، در سال ۲۰۱۵ از مجلس کناره گرفت و دیگر در انتخابات شرکت نکرد.[۲]

براون در ۲۱ فوریه سال ۱۹۵۱ در محله «گاوِن» کنار رودخانه کلاید در شهر گلاسگو اسکاتلند زاده شد و دومین فرزند یک کشیش اسکاتلندی است. وی در زمان دبیرستان طی بازی راگبی چشم چپ خود را از دست داد.[۳]

بازسازی حزب کارگر[ویرایش]

وی با بازسازی حزب کارگر، اعتبار سیاست‌های اقتصادی حزب کارگر را احیاء کرد و با این کار نظر رأی‌دهندگان بریتانیایی را به سمت خود جلب کرد تا از این راه بتواند همچنان حزب کارگر را در رأس امور بریتانیا نگه دارد.[۴] برخی بر این باورند که دعوای بی‌پایان او با تونی بلر باعث تضعیف حزب کارگر شد.[۲]

عملکرد[ویرایش]

مخالفان گوردون براون او را بدترین نخست‌وزیر دوران بعد از جنگ جهانی دوم می‌دانند و بر این باورند که بلندپروازی‌های او به مراتب بیش از توانش بود.[۲] اما هوادارانش او را از بزرگان دوران خویش می‌دانند، سیاست‌مداری که در نجات اقتصاد جهانی و اقتصاد بریتانیا نقش بازی کرد. از نظر آن‌ها وی مردی بود که گاه درخشان و شورانگیز بود و گاه مضطرب و نگران.[۲]

فراتر از همه این‌ها، نقش شخصیت وی در شیوه رهبری سیاسی‌اش بود. او از تغییر پوند استرلینگ به یورو جلوگیری کرد و در واکنش جهانی به بحران مالی ۲۰۱۲–۲۰۰۷ نقشی اساسی بازی کرد. از دیگر اقدام های وی تعیین حداقل دست‌مزد سراسری در کشور و معافیت‌های مالیاتی و البته سال‌های رشد اقتصادی است که به او اجازه داد تا میلیاردها پوند هزینه خدمات عمومی کرد.[۲]

مذاکره با ایران[ویرایش]

گفته می‌شود گوردن براون، معتقد است درباره آینده عراق از طریق اتحادیه اروپا با ایران وارد گفتگو شود، این اقدام در تناقض شدید با آمریکا است که توصیه‌های گروه مطالعات عراق برای مذاکره با تهران را نادیده گرفته‌است.[۵]

او همچنین معتقد است باید از اشتباهات جنگ عراق هر چند هنوز از تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ (میلادی) حمایت‌می‌کند، درس بگیرد.[۱][پیوند مرده]

تغییرات کابینه[ویرایش]

براون طرفدار تحول بود و این موضوع بیش از هر جایی خود را در ترکیب کابینه وی نشان می‌داد. در کابینه وی تقریباً تمام چهره‌ها تازه بودند. برجسته‌ترین سیمای تازه کابینه بریتانیا دیوید میلیبند عضو فعال و جوان حزب کارگر بود که به جای مارگارت بکت، وزیر خارجه دولت تونی بلر انتخاب شد.[۶]

الستر دارلینگ به عنوان وزیر دارایی جدید معرفی شد و جکی اسمیت وزیر کشور جدید بریتانیا شد. این اولین باری بود که یک زن در مقام وزارت کشور قرار گرفت. جک استراو در سمت وزیر دادگستری قرار گرفت و دس براون وزیر دفاع. وی یکی از معدود وزرایی که سمت خود را حفظ کرد.

تغییرات دیگر کابینه[ویرایش]

وزیر توسعه بین‌المللی که پیشتر وزیر حمل و نقل بود.

وزیر محیط زیست که در دولت قبلی وزیر توسعه بود.

وزیر بهداشت

وزیر حمل و نقل

وزیر مشاور در امور بازیهای المپیک

وزیر کودکان، مدارس و خانواده

وزیر مشاور در نوآوری دانشگاه‌ها

وزیر مشاور در امور آفریقا، آسیا و سازمان ملل متحد[۷]

گوردن براون گفته بود که قصد دارد با استفاده از استعدادهای جوان در حزب کارگر، دولتی تازه تشکیل دهد.[۸]

اولویت‌ها[ویرایش]

او در دوران مسئولیتش، مسئله آموزش، خدمات بهداشتی، محیط زیست، امنیت و ثبات اقتصادی را از اولویت‌های خود برشمرد.

دو عنصر اصلی رویکرد بین‌المللی براون، اخلاق و منافع اقتصادی بود و این دو عنصر راز موفقیت وی به عنوان وزیر دارایی بود. براون در سخنرانی هایش به کرات پنج موضوع بین‌المللی را مدنظر قرار می داد: جهانی شدن، تغییرات جمعیتی، فناوری، امنیت جهانی و تغییرات آب و هوا. او معتقد بود که باید به ترویج بازار آزاد پرداخت و از طریق همکاری با چین، هند و روسیه آنان را مجبور ساخت تا از قوانین بین‌المللی تجارت تبعیت کنند.[۹]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]