کارل لیبکنشت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کارل لیبکنشت
رهبر و تئوریسین سوسیالیست و کمونیست
اطلاعات شخصی
تولد ۱۳ اوت ۱۸۷۱(۱۸۷۱-08-۱۳)
لایپزیگ،
مرگ ژانویه ۱۹۱۹ (۴۷ سال)
برلین
ملیت  آلمان
حزب سیاسی حزب سوسیال دموکرات آلمان و حزب کمونیست آلمان
همسر رزا لوکزامبورگ
پیشه ، سیاستمدار
دین مسیحی

کارل لیبکِنِشت (۱۸۷۱–۱۹۱۹) رهبر و نظریه‌پرداز سوسیالیست و کمونیست آلمانی بود، که به همراه رزا لوکزامبورگ، فراکسیون اسپارتاکیست‌ها را در حزب سوسیال دموکرات آلمان تشکیل داد و به هم‌راه وی، حزب کمونیست آلمان را تأسیس کرد. لیبکنشت در سال ۱۹۱۹ به همراه رزا لوکزامبورگ، به جوخهٔ اعدام سپرده شد. او پسر ویلهلم لیبکنشت، از بنیان‌گذاران حزب سوسیال دموکرات آلمان بود.

زندگی[ویرایش]

کارل لیبکنشت در ۱۳ اوت ۱۸۷۱ در لایپزیگ، آلمان به دنیا آمد. پدرش ویلهلم، وکیل بود و از شرکت‌کنندگان در شورش جمهوری‌خواهان بادن در سال ۱۸۴۹ به شمار می‌رفت که پس از شکست شورش به سوئیس و از آن‌جا اخراج و به لندن رفته بود و با کارل مارکس و فردریش انگلس آشنا شده بود. ویلهلم در سال ۱۸۶۹ با آوگوست ببل حزب کارگران سوسیال‌دمکرات آلمان که بعد به حزب سوسیال‌دمکرات آلمان تبدیل شد را تأسیس کرد.
کارل از سال ۱۹۰۸ عضو سوسیال‌دمکرات مجلس پروس و از سال ۱۹۱۲ عضو مجلس آلمان شد و به همراه رزا لوکزامبورگ رهبری جناح چپ حزب سوسیال‌دمکرات آلمان را برعهده گرفت. وقتی جنگ جهانی اول شروع شد تسلیم انضباط حزبی شد و به وام جنگی رای مثبت داد، اما بزودی در دسامبر ۱۹۱۴ تنها نماینده‌ای بود که ضد وام‌ها رای داد. ۱۹۱۵ جزو مؤسسین گروه بین‌الملل بود که به اتحادیه اسپارتاکوس تبدیل شد. اوایل سال ۱۹۱۶ از گروه نمایندگان مجلس وابسته به حزب سوسیال‌دمکرات آلمان اخراج شد و به خاطر برگزاری یک همایش ضد جنگی در ملاعام، به ۴ سال حبس محکوم شد و اکتبر ۱۹۱۸ بخشیده شد. او هنگام انقلاب نوامبر آلمان در تاریخ ۹ نوامبر ۱۹۱۸ روی بالکون قصر برلین جمهوری سوسیالیست آزاد آلمان - بر پایه یک جمهوری شورایی - را اعلام کرد که بی‌نتیجه ماند. هم‌زمان فیلیپ شایدمن بدون مأموریت حزبی «جمهوری آلمان» را اعلام کرد. با اینکه از او خواسته شد عضو شورای مأموران ملت شود، رد کرد و آخر دسامبر ۱۹۱۸ عضو مؤسسین حزب کمونیست آلمان شد و همراه رزا لوکزامبورگ در راس حزب قرار گرفت.
بعد از شکست قیام اسپارتاکوس ضد دولت موقت فردریش ابرتس در برلین (ژانویه ۱۹۱۹) که سرانش بودند، هردو توسط افسران سپاه آزاد (ارتشی‌های راست‌گرا) در برلین به قتل رسیدند.

اندیشه و آرا[ویرایش]

وی به عنوان یک رادیکال ضد نظامی‌گرایی معتقد بود که سرمایه‌داری و نظامی‌گرایی ارتباط مستقیم با یکدیگر دارند. از اعتصاب عمومی برای مبارزه سیاسی طرفداری می‌کرد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]