لیندسی گراهام

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
لیندسی گراهام
سناتور ایالات متحده
از حوزهٔ انتخابیهٔ کارولینای جنوبی
مشغول به کار
تاریخ انتصاب
۳ ژانویه ۲۰۰۳
Serving with تیم اسکات
پس از استروم ثورموند
عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا
از 3rd
مشغول به کار
۳ ژانویه ۱۹۹۵ – ۳ ژانویه ۲۰۰۳
پس از Butler Derrick
پیش از J. Gresham Barrett
عضو
مجلس نمایندگان کارولینای جنوبی
از حوزهٔ انتخابیهٔ دوم
مشغول به کار
۱۹۹۳ – ۱۹۹۵
اطلاعات شخصی
تولد Lindsey Olin Graham
۹ ژوئیهٔ ۱۹۵۵(1955-07-09) ‏(۵۹ سال)
سنترل، کارولینای جنوبی
حزب سیاسی حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا
محل اقامت سنیکا، کارولینای جنوبی
آلما ماتر دانشگاه کارولینای جنوبی (B.A., J.D.)
پیشه Attorney
دین کنوانسیون بپتیست جنوبی
وب‌گاه www.lgraham.senate.gov
خدمت نظامی
خدمت/شاخه نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا
سال‌های خدمت ۱۹۸۲–۱۹۸8 (active)
۱۹۸۸ – present (reserve)
درجه Colonel
یگان Judge Advocate General's Corps

لیندسی گراهام (به انگلیسی: Lindsey Graham) (زادهٔ ۹ ژوئیه ۱۹۵۵) سناتور ایالت کارولینای جنوبی در سنای ایالات متحده آمریکا است که برای نخستین‌بار در ۳ ژانویه ۲۰۰۳ به‌عضویت این مجلس درآمد. وی در زمرهٔ سناتورهای گروه دوم است که به‌مدت ۴ سال در سنا حضور دارند و تا تاریخ ۳ ژانویه ۲۰۱۵ در این مجلس خواهد بود.[۱]

گراهام از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۸ در نیروهای هوایی آمریکا مشغول به کار بود و به درجهٔ کلنل رسید. او پیش از انتخاب به عنوان نمایندهٔ مجلس نمایندگان کارولینای جنوبی به عنوان وکیل به طور خصوصی کار می‌کرد. او یک دوره از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ در این سمت بود. او سپس از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۱۳ از حوزهٔ انتخابیه سوم کارولینای جنوبی نماینده مجلس آمریکا بود. از سال ۲۰۰۳ او سناتور ایالات متحده از کارولینای جنوبی بوده است.

گراهام از مهمترین بازهای جنگ‌طلب و مداخله‌گرایان است.[۲] او به خاطر تمایلش به فراحزبی بودن و کار با دمکرات‌ها در خصوص مسایلی نظیر تغییر اقلیمی، اصلاح مالیاتی، و اصلاح مهاجرتی و اعتقادش به این که نباید تنها به خاطر مواضع سیاسی نامزدهای قضاوت در دیوان عالی با آنها مخالفت کرد شناخته می‌شود.[۳][۴][۵][۶][۷][۸] او همچنین منتقد جنبش تی پارتی، و خواهان یک حزب جمهوریخواه دربرگیرنده تر است.[۷][۹][۱۰][۱۱][۱۲][۱۳]

گراهام در ۱۸ مه ۲۰۱۵ به طور غیررسمی کاندیداتوری خود را برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ آمریکا اعلام کرد[۱۴] او در ۱ ژوئن به طور رسمی کاندیداتوری خود را در شهر خود سنترال، کارولینای جنوبی اعلام کرد. گراهام هرگز ازدواج نکرده و فرزندی ندارد.

اوان زندگی[ویرایش]

گراهام در سنترل، کارولینای جنوبی، که پدر و مادرش میلی و فلورنس جیمز گراهام در آن یک رستوران-بار-باشگاه بیلیارد و فروشگاه مشروبات الکلی به نام «کافه سنیتری» را اداره می‌کردند به دنیا آمد.[۱۵] گراهام نخستین عضوی از خانواده اش بود که به دانشگاه رفت و به سپاه تربیت افسران ذخیره پیوست. ۲۱ ساله بود که مادرش در ۵۲ سالگی در اثر لنفوم هوچکین در گذشت و پدرش ۱۵ ماه بعد در ۶۹ سالگی درگذشت.[۱۵] از آنجا که خواهر ۱۳ ساله اش یتیم شده بود، اجازه یافت در دانشگاه کارولینای جنوبی در کلمبیا تحصیل کند تا نزدیک خانه باشد و از خواهرش، که سرپرستیش را تقبل کرده بود، مراقبت کند.

او در سال ۱۹۷۷ با مدرک لیسانس روانشناسی از دانشگاه کرولینای جنوبی فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۸۱ از مدرسه حقوق دانشگاه کرولینای جنوبی جی. دی. دریافت کرد.[۱۶]

نظامی گری[ویرایش]

پس از فارغ‌التحصیلی گراهام در سال ۱۹۸۲ به عنوان قاضی نظامی به نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا پیوست. در ۱۹۸۴ به وظیفهٔ فعال گماشته شد و به عنوان دادستان و وکیل نظامی به اروپا فرستاده شد و در یک پایگاه هوایی در فرانکفورت، آلمان مشغول به کار شد.[۱۷]

در حال دریافت تقدیر از نیروی هوایی

در سال ۲۰۰۴ در مراسمی در کاخ سفید توسط رئیس جمهور جرج دبلیو بوش به درجه سرگرد در نیروی هوایی ذخیره آمریکا ارتقاء یافت.

گراهام در مقاطعی کوتاه در آوریل و اوت ۲۰۰۷ به عنوان ذخیره در وظیفهٔ فعال در عراق به کار گرفته شد و در زمینه امور بازداشت شدگان و حکومت قانون فعالیت کرد.[۱۸] او همچنین در دوره تعطیلی سنا در سال ۲۰۰۹ در افغانستان فعالیت کرد.[۱۹]

به همراه سناتور سابق هیلاری کلینتون

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. “Senators of the 113th Congress”. U.S. Senate. Retrieved 6 July 2013. 
  2. Stephen F. Hayes (October 13, 2014). "The Return of the GOP Hawks". The Weekly Standard. Retrieved October 9, 2014. 
  3. Jonathan Martin (May 9, 2013). "Lindsey Graham faces down primary challenge". Politico. Retrieved October 8, 2014. 
  4. James Podgers (August 5, 2012). "Sen. Lindsey Graham: Qualifications of Judicial Nominees Should Count More Than Politics". ABA Journal. Retrieved October 8, 2014. 
  5. Harold Maass (May 9, 2013). "Is Lindsey Graham going to get primaried?". The Week. Retrieved October 8, 2014. 
  6. Linda Killian (June 10, 2014). "Lindsey Graham vs. the Tea Party". The Wall Street Journal. Retrieved October 11, 2014. 
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ Patrik Jonsson (June 11, 2014). "The un-Cantor: Sen. Lindsey Graham wins by poking eye of tea party (+video)". The Christian Science Monitor. Retrieved October 11, 2014. 
  8. Alex Altman (November 5, 2013). "Lindsey Graham: The Bipartisan Dealmaker Finds Issues to Please GOP Base". Time magazine. Retrieved October 11, 2014. 
  9. Keith Wagstaff (August 26, 2013). "Can Lindsey Graham survive the Tea Party's wrath?". The Week. Retrieved October 8, 2014. 
  10. Manu Raju (April 23, 2014). "How Lindsey Graham outmaneuvered the tea party". Politico. Retrieved April 24, 2014. 
  11. Robert Draper (July 1, 2010). "Lindsey Graham, This Year’s Maverick". The New York Times. Retrieved October 9, 2014. 
  12. Molly Ball (June 10, 2014). "How Lindsey Graham Stomped the Tea Party". The Atlantic. Retrieved October 9, 2014. 
  13. Patricia Murphy (June 10, 2014). "Lindsey Graham’s Tea Party Teflon". The Daily Beast. Retrieved October 11, 2014. 
  14. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام president وارد نشده‌است.
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ Lloyd Grove (October 7, 1998). "Lindsey Graham, a Twang of Moderation". The Washington Post. Retrieved October 9, 2014. 
  16. [۱]
  17. "United States Senator Lindsey Graham, South Carolina: About Senator Graham". lgraham.senate.gov. Retrieved October 12, 2014. 
  18. After Tour of Duty in Iraq, Graham Backs 'Surge' – washingtonpost.com
  19. Day, Thomas L. (September 6, 2009). "Military Notebook: Robins to hold birthday bash for Air Force". The Sun News. Retrieved September 7, 2009.