نستور ماخنو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نستور ماخنو
Nestor Makhno
1921. Нестор Махно в лагере для перемещенных лиц в Румынии.jpg
نستور ماخنو در سال ۱۹۲۱
Military Leader of the Free Territory نستور ماخنو
مشغول به کار
۵ژانویه ۱۹۱۹ – ۲۸اوت ۱۹۲۱
اطلاعات شخص
زاده Nestor Ivanovych Makhno
۲۶ اکتبر (گاهشماری میلادی)، ۷ نوامبر ۱۸۸۸
هولیایپوله، Yekaterinoslav Governorate، امپراتوری روسیه
درگذشت ۶ ژوئیه ۱۹۳۴ (۴۵ سال)
پاریس، جمهوری سوم فرانسه
حزب سیاسی None (Anarchist communism)
همسر(ان) Agafya "Halyna" Andreyevna Kuzmenko
فرزندان Yelena
شغل آنارشیسم انقلابی، جنگ چریکی، نویسنده، خرده‌دهقان‌پیشه، نقاش، کارگردان پشت صحنه، زارع
شناخته نزد Creation of the Free Territory, leading the Ukrainian Revolution
مذهب خداناباوری، پیش‌تر مسیحی ارتدکس

نستور ماخنو (انگلیسی: Nestor Makhno؛ ۲۶ اکتبر۱۸۸۸–۶ ژوئیه ۱۹۳۴) یک انقلابی آنارشیست اوکراینی و از شخصیت‌های تاریخ انقلاب‌های آنارشیستی است.

در پی انقلاب اکتبر در امپراتوری روسیه دهقانان اوکراینی به ویژه در جنوب، با خودداری از پذیرش شرایط پیمان برست ـ لیتووسک (Brest-Litovsk منعقده در مارس ۱۹۱۸) که طی آن مقامات جوان بلشویک اوکراین را به امپراتوری اتریش-آلمان واگذار کردند، در قالب یک ارتش پارتیزانی گرد هم آمدند و ماخنو را از میان خودشان به فرماندهی ارتش برگزیدند.

نستور ماخنو توانست نظام تقسیم اراضی و قانون اساسی شوراها را به اجرا بگذارد. در این قانون، شوراها از جایگاه مجامع آزاد فدرال برخوردار بودند. به همین دلیل، پس از پیمان صلح ۱۱ نوامبر، ۱۹۱۸ او با نیروهای ملی‌گرای سیمون پتلیورا (Simon Petlioura) و سپس با روس‌های سفید به فرماندهی آنتون دنیکین (Anton Denikine) که تحت حمایت نیروهای متفق فرانسوی و بریتانیایی قرار داشت به جنگ پرداخت؛ نیروهای متفق درصدد بودند که به هر قیمتی شده از گسترش جنبش انقلابی به سوی اروپای شرقی جلوگیری کنند.

ارتش پارتیزانی ماخنو ضمن حفظ استقلال خود پیمانی با ارتش سرخ در مقابل این دشمن مشترک به امضا رساند، اما بعدها به این ارتش پارتیزانی خیانت شد و جنبش از هم فروپاشید. از نظر تروتسکی، این ارتش فقط «شورشی با عناوین پوششی بود که تلاش می‌کرد حکومتی بورژوازی را به نفع کولاکها به قدرت برساند.» اما در واقع، مدافعین حکومت تک‌حزبی بلشویکی نمی‌توانستند تحقق عملی شعارهای استقلال و دموکراسی مستقیم را تحمل نمایند. ماخنو که تحت تعقیب قرار گرفته بود مجبور شد در اوت ۱۹۲۱ میدان نبرد را ترک کند و به کشور رومانی پناهنده شود. او سرانجام در سال ۱۹۲۵ به پاریس رسید، مدتی در شرکت رنو مشغول به کار شد و سرانجام در حالی که تقریباً از سوی همه به فراموشی سپرده شده بود در ژوئیه ۱۹۳۴ در اثر بیماری سل در گذشت.

پیوند به بیرون[ویرایش]

وب‌گاه نستور ماخنو

منابع[ویرایش]

http://cnt-ait.info/article.php3?id_article=957

(وضعیت حق تکثیر: Site developpé avec SPIP, un programme Open Source écrit en PHP sous licence GNU/GPL)