ژان ژورس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
ژان ژورس
۲۲۵
عضو Parliament
از تارن
دوره مسئولیت
۸ ژانویه ۱۸۹۵ – ۱ ژوئن ۱۸۹۸
پس ازJérôme Ludovic de Solages
پیش ازJérôme Ludovic de Solages
اطلاعات شخصی
زاده۳ سپتامبر ۱۸۵۹
درگذشته۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۱۴ (۵۴ سال)
آرامگاهپانتئون
ملیتفرانسه
حزب سیاسیFrench Socialist Party
همسر(ان)Louise Bois
فرزندانMadeleine Jaurès, Louis Paul Jaurès
محل تحصیلاکول نرمال سوپریور
پیشهسیاست‌مدار، استاد، و خبرنگار
تخصصاستاد، خبرنگار
دینبی‌خدایی

آگوست ماری ژوزف ژان لئون ژورس (فرانسوی: Jean Jaurès‎؛ زاده ۳ سپتامبر ۱۸۵۹ درگذشته ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۱۴) یک سیاست‌مدار سوسیالیست فرانسوی بود. او که در ابتدا یک جمهوری خواه میانه رو بود، بعداً یکی از اولین سوسیال دموکرات ها و رهبر حزب سوسیالیست فرانسه در سال 1902 شد که با حزب انقلابی سوسیالیست فرانسه ژول گسد مخالفت کرد. این دو حزب در سال 1905 در بخش فرانسوی بین‌المللی کارگران (French Section of the Workers' International) ادغام شدند. ژورس که یک انترناسیونالیست بود در آغاز جنگ جهانی اول ترور شد و یکی از شخصیت های تاریخی اصلی چپ فرانسه باقی مانده است. ژورس یک مارکسیست هترودکس بود: او دیکتاتوری پرولتاریا را رد کرد و سعی کرد ایده آلیسم و ​​ماتریالیسم، فردگرایی و جمع گرایی، دموکراسی و مبارزه طبقاتی، میهن پرستی و انترناسیونالیسم را با هم آشتی دهد[۱].

وی همچنین استاد فلسفه، مبارز، منتقد ادبی، و خبرنگار اهل فرانسه بود. او از بنیانگذاران حزب سوسیالیست فرانسه و نیز پایه‌گذار روزنامهٔ اومانیته بود که اکنون ارگان حزب کمونیست فرانسه است. ژورس همچنین از واضعان قانون جدایی دولت از کلیسا در سال ۱۹۰۵ میلادی بود، و از مخالفان برجستهٔ درگرفتن جنگ جهانی اول به شمار می‌رفت. وی که صلح‌طلب بود و انترناسیونالیست، روز قبل از آغاز جنگ بزرگ به دست یک ناسیونالیست فرانسوی ترور و کشته شد. ژان ژورس همچنین در جریان ماجرای دریفوس از مدافعان این افسر یهودی فرانسوی بود که به اتهام واهی جاسوسی و خیانت به وطن محکوم گشته بود.

در آغاز کار[ویرایش]

او پسر یک تاجر و کشاورز ناموفق بود. ژان ژورس در کستر، تارن، در یک خانواده متوسط ​​و بورژوازی استانی فرانسوی به دنیا آمد. برادر کوچکترش، لوئیس، دریاسالار و معاون جمهوری خواه-سوسیالیست شد.

ژورس که دانش آموزی زبردست بود در لیسه سنت باربه پاریس تحصیل کرد و در سال 1878 قبل از هانری برگسون در École normale supérieure در رشته فلسفه پذیرفته شد. او در سال 1881 در امتحان فلسفه با رتبه سوم پذیرفته شد و سپس قبل از تدریس در دانشگاه تولوز به مدت دو سال در لیسه آلبی به تدریس فلسفه پرداخت. او در سال 1885 به عنوان معاون جمهوری خواه بخش تارن انتخاب شد و در کنار جمهوری خواهان میانه رو اپورتونیست، مخالف رادیکال های ژرژ کلمانسو و سوسیالیست ها قرار گرفت. او سپس از ژول فری و لئون گامبتا حمایت کرد.

تاریخ شناس[ویرایش]

در سال 1889، پس از رقابت ناموفق برای کرسی کستر، این بار تحت لوای سوسیالیسم، به وظایف حرفه ای خود در تولوز بازگشت و در آنجا به امور شهرداری علاقه مند شد و به تأسیس دانشکده پزشکی دانشگاه کمک کرد. او همچنین دو پایان نامه برای دکترای خود در فلسفه تهیه کرد.

ژورس یک مورخ بسیار تأثیرگذار انقلاب فرانسه شد. تحقیق در آرشیو در کتاب خانه ملی فرانسه در پاریس او را به تدوین تفسیر نظری مارکسیستی از رویدادها سوق داد. کتاب تاریخ سوسیالیست او (1900-1903) تفسیری را از آلبرت ماتیز (1874-1932)، آلبرت سوبول (1914-1982) و ژرژ لوفور (1874-1959) شکل داد که تا دهه 1980 بر تحلیل تدریس در ترم های کلاسی تسلط یافت. ژورس بر نقش محوری طبقه متوسط ​​در کودتای 18 برومر و همچنین ظهور طبقه کارگر "sans-culottes" که طرفدار یک دیدگاه سیاسی و فلسفه اجتماعی بود که بر جنبش های انقلابی در چپ مسلط شد، تأکید کرد[۲][۳].

منابع[ویرایش]

  1. Sévillia, Jean, Histoire Passionnée de la France, Perrin, 2013, p. 376.
  2. James Friguglietti and Barry Rothaus, "A new view of Jean Jaures' Histoire Socialiste." Consortium on Revolutionary Europe 1750–1850: Selected Papers (1994), pp 254-261.
  3. James Friguglietti, "Albert Mathiez, an Historian at War." French Historical Studies (1972): 570–586 in JSTOR.

پیوند به بیرون[ویرایش]