محمد ساعد
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 |
||
| شناسنامه | ||
|---|---|---|
| نام کامل | مُحَمَّد سآعِد مَرآغِهای | |
| معروف به | ساعدالوزاره | |
| زادروز | ۱۲۶۴ ه.ش | |
| زادگاه | تفلیس ، گرجستان | |
| تاریخ مرگ | ۱۰ آذر ۱۳۵۲ | |
| محل مرگ | ||
| نام همسر | ||
| فرزندان | ||
| دین | اسلام | |
| فارغ التحصیل از | روسیه و سوئیس دز رشته حقوق و سیاست |
|
| نخست وزیر ایران | ||
| تاریخ ریاست | از ۸ فروردین ۱۳۲۳ تا آبان ۱۳۲۳ | |
| قبل از | مرتضی قلی بیات | |
| بعد از | علی سهیلی | |
| تاریخ ریاست | از ۱۷ آذر ۱۳۲۷ تا ۲ فروردین ۱۳۲۹ | |
| قبل از | علی منصور | |
| بعد از | عبد الحسین هژیر | |
| جناح سیاسی | ||
| پست های دیگر | وزیر امور خارجخ کابینه قوام وزیر امور خارجخ کابینه سهیلی سفیر ایران در ایتالیا سفیر ایران در شوروی سفیر ایران در ترکیه سفیر ایران در واتیکان |
|
محمد ساعد مراغهای (ساعدالوزاره) (متولد سال ۱۲۶۴ ه.ش در تفلیس)، سیاستمدار و چند دوره نخست وزیر ایران در دوره محمدرضا پهلوی بود.
پدرش از روحانیان مراغه بود که به تفلیس مهاجرت کرده بود. او تحصیلات خود را در رشته حقوق و سیاست در روسیه و سوئیس بهپایان رساند و وارد خدمت وزارت امور خارجه ایران شد.
در جوانی چندی معلم خانگی یکی از فرزندان پرنس ارفع بود. بعدها به منشیگری پرنس ارفع در استانبول ارتقا یافت. [۱]
در ۱۳۲۱ سهیلی او را که سفیر ایران در مسکو بود به تهران فراخواند و به وزارت امورخارجه منصوب کرد. [۲]در اسفند ۱۳۲۲ نخستوزیر ایران شد.
در تاریخ سیاسی ایران ساعد نخستین کسی بود که (به فرمان محمدرضاشاه پهلوی) دست به برقراری رابطه سیاسی با اسراییل زد. این اقدام او با واکنش شدید رهبران عرب از جمله ناصر روبرو شد. ساعد بعدها اعلام کرد هدف او از این کار این بودهاست که به کمک مهندسان و متخصصان ژنتیک و کشاورزی اسراییل که در جهان بی نظیرند بتواند دو سوم ناحیه کویری ایران را به زمینهای مرغوب کشاورزی تبدیل کند و از این طریق ایران را برای هممیشه از نظر مواد غذایی و محصولات کشاورزی به خودکفایی برساند.
علیرغم حضور ساعد در شوروی به عنوان سفیر و آشنایی وی با دستگاه دیپلماسی روسها وی در دوران نخست وزیریش نتوانست از این مزیت سود ببرد و در نهایت با فشار روسها و پشتیبانی حزب توده ایران در ۱۸ آبان ۱۳۲۳ مجبور به استعفا شد. گفته میشد که دلیل مخالفت روسها و حزب توده با ساعد مقاومت وی در برابر اعطای امتیاز نفت شمال ایران به شوروی بود[نیازمند منبع].
[ویرایش] منبع
- سالنامه دنیا - سال ۱۳۵۴
- ↑ خاطرات پرنس ارفع. علی دهباشی. شهاب ثاقب (ISBN 964-91918-9-5) تهران
- ↑ مجله خواندنیها. مصاحبه با ساعد ۷ مرداد ۱۳۵۱
|
|||||||
