جلال عبده

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جلال عبده
دکتر جلال عبده
وزیر امور خارجهٔ ایران
مشغول به کار
۲۲ خرداد ۱۳۳۸ – ۱۱ مرداد ۱۳۳۸
پادشاه محمدرضا شاه پهلوی
پس از علی‌اصغر حکمت
پیش از عباس آرام
نمایندهٔ دائم ایران در سازمان ملل متحد
مشغول به کار
۱۳۳۴ – ۱۳۳۸
پس از علیقلی اردلان
پیش از مهدی وکیل
سفیر ایران در ایتالیا
مشغول به کار
۱۳۴۷ – ۱۳۵۰
پس از محمدعلی مسعود انصاری
پیش از علینقی سعید انصاری
سفیر ایران در هند
پس از فریدون آدمیت
پیش از محمدرضا امیرتیمور
اطلاعات شخصی
تولد بروجرد
ملیت State Flag of Iran (1964-1980).svg ایران
پیشه سیاستمدار
تخصص مدیر عامل کانون بانک‌ها
دین اسلام


دکترجَلال عَبدُه، (زاده بروجرد) فرزند شیخ محمد عبده [۱] و برادر علی عبده، دارای مدرک دکترای حقوق از سویس، از سیاست‌مداران دوران پهلوی بوده‌است. پدرش شیخ محمد عبده بروجردی، سالها رئیس دادگاه انتظامی قضات و مدرس حقوق در مدرسه معقول و منقول بود و درتدوین قانون مدنی ایران نقش داشت.[۲]

او از جمله رجال سیاسی بود که در مجامع بین‌المللی بیش از داخل ایران شهرت داشت. عمده شهرت وی به زمانی باز می‌گردد که در مقام دادستان دیوان کیفر در سالهای ابتدایی سلطنت محمدرضا پهلوی، گروهی از مقامات ارشد سیاسی در دوران رضاشاه، همچون پزشک احمدی و سرپاس مختاری را به جرم قتل آیت‌الله مدرس، محمد فرخی‌یزدی و نصرت‌الدوله فیروزمیرزا محاکمه و محکوم نمود.[۳][۴]

عبده در ادوار چهاردهم و پانزدهم، به نمایندگی مجلس شورای ملی از سوی مردم تهران رسید. مدتی بعد از وزارت دادگستری به وزارت امورخارجه منتقل شد و کرسی سفارت ایران در هند را ازآن خود کرد. مدتی نماینده ایران در سازمان ملل متحد بود و در این کسوت، به کشورهای کامرون و گینه نو رسید. عبده مدت کوتاهی مقام وزارت امورخارجه را بدست آورد، ولی به دلیل دخالت شاه استعفا داد.[۵]

دکتر جلال عبده که با مقام سفیری به جای علیقلی اردلان سمت نمایندگی دائم ایران را در سازمان ملل را داشت در کنفرانس باندونگ به عنوان رئیس هیئت ایرانی شرکت کرد.[۶]

جلال عبده در سالهای پایانی عمر، مدیرعامل کانون بانک‌ها و رئیس جمعیت ایرانی طرفدار ملل متحد بود.[۷] او خاطرات سیاسی خود را در کتابی با عنوان «چهل سال در صحنه قضایی، سیاسی، دیپلماسی ایران و جهان» به رشته تحریر درآورده‌است که توسط موسسه خدمات فرهنگی رسا منتشر شده‌است.[۸]

جایگاه‌های سیاسی[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • سالنامه دنیا - سال ۱۳۵۴ - ص ۲۷۳
  • دولتهای ایران از میرزا نصرالله خان مشیرالدوله تا میرحسین موسوی. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی. تهران: سازمان چاپ و انتشارات، ۱۳۷۸. ISBN 964-422-147-8. 
  1. حزین بروجردی، حسین. تذکره حزین: دورنمایی از شهرستان بروجرد. (بی جا): مجمع متوسلین به آل محمد (ص)، 1380.ص 492
  2. «بازخوانی نقش ایران در سازمان ملل»(فارسی)‎. روزنامه ایران، ۲۱ مهر ۸۴. یوسف ناصری. بازبینی‌شده در ۲۱ شهریور ۸۸. 
  3. محمود طلوعی. «کتابها و یادها». در چهره‌ها و یادها. چاپ اول ۱۳۸۱. نشر علم. ۶۶۴ تا ۶۶۶. ISBN ۹۶۴-۴۰۵-۱۵۴-۸. 
  4. «بازخوانی نقش ایران در سازمان ملل»(فارسی)‎. روزنامه ایران، ۲۱ مهر ۸۴. یوسف ناصری. بازبینی‌شده در ۲۱ شهریور ۸۸. 
  5. محمود طلوعی. «کتابها و یادها». در چهره‌ها و یادها. چاپ اول ۱۳۸۱. نشر علم. ۶۶۴ تا ۶۶۶. ISBN ۹۶۴-۴۰۵-۱۵۴-۸. 
  6. دبیری، محمدرضا: دیپلماسی ایرانی: وزیر خارجه‌ای که پایش را در وزارت خارجه نگذاشت!، بازدید: سپتامبر ۲۰۱۱.
  7. محمود طلوعی. «کتابها و یادها». در چهره‌ها و یادها. چاپ اول ۱۳۸۱. نشر علم. ۶۶۴ تا ۶۶۶. ISBN ۹۶۴-۴۰۵-۱۵۴-۸. 
  8. محمود طلوعی. «فصل دوم. مقدمات انقلاب». در داستان انقلاب. چاپ ششم. ۱۳۸۴. تهران: نشر علم، ۱۳۷۰. ۱۲۵. ISBN 964-405-198-X.