شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب
نوع نفت و گاز
بنا نهاده ۱۹۷۱
(مسجدسلیمان)
دفتر مرکزی ایران اهواز، ایران
محدودهٔ فعالیت جنوب غرب ایران
افراد کلیدی بیژن عالی پور
(مدیر عامل اجرایی)
محصولات نفت خام
گاز طبیعی
گاز مایع
نفتا
درآمد ۹۳٫۵ $ میلیارد دلار (۲۰۱۲)
دارندگان شرکت ملی نفت ایران
کارکنان ۳۰٫۰۰۰ نفر (۲۰۱۱)
شرکت‌های وابسته شرکت نفت و گاز کارون
شرکت نفت و گاز مارون
شرکت نفت و گاز گچساران
شرکت نفت و گاز آغاجاری
شرکت نفت و گاز مسجدسلیمان
شرکت پیراحفاری ایران
وب‌گاه www.NISOC.ir

شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب، (به‌اختصار: NISOC) بزرگترین شرکت نفت و گاز ایران است، که دفتر مرکزی آن، در شهر اهواز مستقر می‌باشد. این شرکت در سال ۱۹۷۱ در شهر مسجدسلیمان، استان خوزستان تاسیس شد.

شرکت مناطق نفت‌خیز جنوب هم‌اکنون بیش از ۸۵٪ درصد از نفت و ۱۶٪ درصد گاز ایران را تولید می‌کند؛ به طوری که روزانه بالغ بر ۳ میلیون بشکه نفت خام، ۸۰۰ میلیون فوت مکعب گاز طبیعی و ۱۵۰ هزار بشکه میعانات گازی استخراج می‌نماید. این شرکت زیرمجموعه‌ای از شرکت ملی نفت ایران بشمار می‌آید. شرکت مناطق نفتخیز مسئولیت برنامه‌ریزی تولید و مدیریت بیش از ۷۰ مخزن نفتی و گازی با مجموع بیش از ۳۳۰ میلیارد بشکه نفت درجا و بیش از ۴۲۰ تریلیون فوت مکعب گاز درجا را عهده‌دار است.

هم‌اکنون بیژن عالی پور مدیریت این شرکت را برعهده دارد. از شرکت‌های تابعه مناطق نفتخیز می‌توان به شرکت نفت و گاز کارون، شرکت نفت و گاز مارون، شرکت نفت و گاز گچساران، شرکت نفت و گاز آغاجاری، شرکت نفت و گاز مسجدسلیمان و شرکت پیراحفاری ایران اشاره نمود.

تاریخچه[ویرایش]

چاه شماره یک نفتون مسجدسلیمان، اولین چاه خاورمیانه

پس از کشف نفت در شهر مسجدسلیمان، در سال ۱۲۸۷ خورشیدی، مرکز مدیریت فعالیت‌های نفتی ایران، با مدیریت کارشناسان بریتانیایی در شهر مسجدسلیمان تاسیس شد. در آغاز دهه ۱۳۵۰ خورشیدی، به دلیل شتاب گرفتن روند فعالیت‌های تولید نفت و گاز و عملیات اکتشاف و حفاری، «شرکت خاص خدمات نفت ایران» (اسکو) به عنوان شرکت پیمانکار طرف قرارداد شرکت ملی نفت ایران، تشکیل و انجام تمامی فعالیت‌های اکتشافی، برنامه‌ریزی و اجرای عملیات حفاری، نصب و راه‌اندازی تاسیسات و خطوط لوله، مطالعه میدان‌ها و تهیه طرح پیشنهادی برنامه‌های توسعه و ازدیاد ظرفیت برداشت و نیز برآورد بودجه‌های ارزی و ریالی را به عهده گرفت.

دفتر مرکز اسکو در شهر آبادان قرار داشت. در کنار اسکو، «شرکت عملیات غیرصنعتی» نیز تمامی فعالیت‌های غیرصنعتی را که از وظایف اصلی تولیدی در مراحل مختلف تفکیک می‌باشد، عهده‌دار شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران و آغاز جنگ ایران و عراق، وظایف شرکت‌های فوق به شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب واگذار شد و دفتر اصلی شرکت نیز، از شهر آبادان به اهواز منتقل گردید.

مدیریت‌ها و بخش‌های ستادی[ویرایش]

این شرکت از دو شاخه اصلی تشکیل شده است:

  • مدیریت‌ها و بخش‌های ستادی
  • شرکت‌های تابعه

مدیریت‌ها و بخش‌های ستادی شامل شرکت‌های زیر است:

  • مدیریت تولید
  • مدیریت امور فنی
  • مدیریت مهندسی و ساختمان

مدیریت تولید[ویرایش]

مدیریت تولید، به مدیریت رامین حاتمی به منظور بهره‌برداری صحیح از منابع نفت و گاز تحت کنترل مناطق نفتخیز جنوب، فعالیت می‌کند. مدیریت تولید از بخش‌های زیر تشکیل شذده است:

  • معاونت بهره‌برداری (سعید کوتی)
  • معاونت گاز گازمایع (عبدالرضا دبیری)
  • معاونت تقویت فشار و تزریق گاز (غلامرضا اخوان صباغ)
  • معاونت نگهداری و تعمیرات (محمدحسین خندان)
  • بهینه‌سازی مصرف انرژی

عمده وظایف مدیریت تولید عبارتند از:

  • آموزش کارکنان در کلیه سطوح سازمانی.
  • رعایت قوانین بهینه‌سازی تأسیسات فرآورشی متناسب با نیازهای برنامه شده.
  • نظارت و کنترل کلیه فعالیت‌های نگهداری و تعمیرات در کارخانجات و تأسیسات فرآورشی.
  • پیگیری مقابله با آلودگی‌های زیست محیطی، کاهش حوادث و کنترل عوامل زیان‌آور در محیط کار.
  • بهبود مستمر عملکرد سازمان مبتنی بر نظام مدیریت یکپارچه.

مدیریت امور فنی[ویرایش]

مدیریت امور فنی مسئول برنامه‌ریزی جهت تولید و توسعه بهینه و صیانتی مخازن نفت و گاز با بخش‌های ذیل می‌باشد.

  • معاونت مهندسی نفت (محمود محسن پوریان)
  • معاونت زمین‌شناسی (فرخ کریموند)
  • معاونت حفاری (محمد زارعی)
  • بازرسی فنی و خوردگی فلزات (ناصر تقوی)
  • شیمیائی نفت و آزمایشگاه‌های مرکزی (عبدالله عذاری اهوازی)

بطور کلی راهبردهای کلان مدیریت امور فنی عبارتند از:

  • برنامه ریزی برای کسب اطلاعات مهندسی
  • تدوین برنامه‌های مطالعات زمین‌شناسی و مخازن
  • ارائه برنامه توسعه بهینه مخازن
  • ارائه برنامه‌های تولید نفت و گاز و تزریق گاز
  • ارائه برنامه‌های اصلاح و ازدیاد برداشت
  • برنامه ریزی جمع‌آوری کلیه گازهای همراه تولیدی

مدیریت مهندسی و ساختمان[ویرایش]

Oljepumpe cuba.jpg

مدیریت مهندسی و ساختمان، به مدیریت حمید راکی از ارکان متشکله شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب است که سالانه در حدود ۸۵٪ بودجه شرکت ملی نفت ایران را به خود اختصاص می‌دهد، به عنوان سازمان طراحی، مهندسی، اجرائی طرح‌های سرمایه‌ای و در بعضی از موارد پرو‍‍ژه‌های تعمیراتی این صنعت می‌باشد، که با جمعی حدود پنج هزار نفر نیروی انسانی، مسئولیت انجام و یا نظارت بر تبدیل طرح‌ها و پروژه‌های صنعتی و عمرانی را از قوه به فعل با بخش‌های ذیل بر عهده دارد:

  • معاونت طرح‌های نفت و گاز (شاپور حاتم پور)
  • معاونت طرح‌های راه و ساختمان (نظر خانی)
  • طرح‌های عمده (مجریان متعدد)

طبیعت کار و طیف اجرایی عملیات در این حوزه مدیریت، مستلزم سازمانی تخصصی و وسیع در کلیه رشته‌های فنی است. اهم وظایف مدیریت مهندسی و ساختمان شرکت مناطق نفتخیز جنوب، شامل انجام یا نظارت بر امر طراحی و اجرایی طرح‌ها و پروژه‌های صنعتی و عمرانی این شرکت، می‌باشد.

این وظایف، شامل مراحل زیر است:

۱. مهندسی مقدماتی
۲. مهندسی تفصیلی
۳. عملیات اجرایی طرح‌ها و پروژه‌ها
۴. بازسازی و بهینه‌سازی تأسیسات

مدیریت منابع انسانی[ویرایش]

اهداف مدیریت منابع انسانی، به مدیریت محمد گذاری در فراهم آوردن زمینه‌های رضایت شغلی بیشتر در میان کارکنان، ساده‌سازی فرایندها و کوتاه کردن زمان ارائه خدمات، افزایش مهارت‌های کارکنان، بالا بردن سطح کیفیت خدمات رفاهی برای کارکنان و توسعه ورزش در شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب خلاصه است.

شرکت‌های تابعه[ویرایش]

شرکت‌های تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب عبارتند از:

شرکت نفت و گاز کارون[ویرایش]

نوشتار اصلی: شرکت بهره‌برداری نفت و گاز کارون


شرکت نفت و گاز کارون، به عنوان بزرگترین شرکت فرعی تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب با توان تولیدی بیش از یک میلیون و چهل هزار بشکه نفت در روز از حدود ۴۷۵ حلقه چاه از میدان نفتی اهواز، میدان نفتی منصوری، میدان نفتی آب تیمور و میدان نفتی رامین، نقشی حیاتی را در مجموعه تولید نفت و گاز کشور به عهده دارد.

در میان شش حوزه نفتی تحت مسئولیت این شرکت، میدان نفتی اهواز، با تولید ۷۳۰ هزار بشکه نفت در روز بیشترین و مخزن رامین با تولید ۳۰۰۰ بشکه در روز کمترین سهم تولید نفت این شرکت را عهده دار می‌باشند.

گازهای همراه مراحل اول میدان نفتی اهواز، به میزان ۷۰۰ میلیون فوت مکعب در روز به کارخانه گاز و گاز مایع شماره ۶۰۰ منتقل شده و پس از فرآورش، به شرکت ملی گاز ایران تحویل داده می‌شود.

گازهای همراه سایر مراحل تفکیک نیز به میزان ۱۳۸ میلیون فوت مکعب در روز، پس از ارسال به ایستگاه‌های تقویت فشار و فشار افزایی به کارخانه‌های گاز و گاز مایع شماره ۷۰۰ و ۸۰۰ تحویل گردیده و پس از مایع گیری و تبدیل به گاز خشک و استحصال حدود ۳۰ هزار بشکه مایعات گازی در روز نهایتاً به شرکت ملی گاز ایران تحویل داده می‌شود.

شرکت نفت و گاز مارون[ویرایش]

شرکت نفت و گاز مارون، به عنوان یکی از شرکت‌های تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، راهبری عملیات تولید، فرآورش و انتقال نفت و گاز و همچنین نگهداری و بهینه‌سازی تأسیسات مربوط به میدان نفتی مارون، میدان نفتی کوپال و میدان نفتی شادگان را به عهده دارد.

این شرکت با تولید روزانه بیش از ۶۰۰ هزار بشکه نفت خام، ۴۰۰ میلیون فوت مکعب گاز و ۵/۲۴ هزار بشکه گاز مایع و همچنین تزریق روزانه حدود ۱۰۰۰ میلیون فوت مکعب گاز در مخازن آسماری مارون و کوپال، دارای ۶ واحد بهره‌برداری، ۵ واحد نمکزدایی، ۶ واحد تقویت فشار گاز، ۲ واحد گاز و گاز مایع، ۲ ایستگاه تزریق گاز، ۲ مجتمع تفکیک، یک واحد لخته گیر و یک واحد تلمبه خانه آب خام می‌باشد.

شرکت نفت و گاز گچساران[ویرایش]

نوشتار اصلی: شرکت بهره‌برداری نفت و گاز گچساران


شرکت نفت و گاز گچساران، بر اساس سیاست‌ها و برنامه‌های وزارت نفت مبنی بر ایجاد کیفیت و تحول در نحوه اداره فعالیت‌های مبتنی بر سیاست شکل گیری بنگاه‌های اقتصادی و بمنظور کارائی و اثر بخشی سازمان‌ها و همچنین ایجاد بهره جوئی از فناوری و آماده‌سازی بستر لازم برای مدیریت در جهت ارتقای سطح کیفی و کمی صنعت نفت، بعنوان یکی از شرکت‌های تابعه شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب، در سال ۱۳۷۸ تشکیل گردید.

این شرکت به لحاظ موقعیت ممتاز جغرافیائی و گستردگی آن در استان‌های کهگیلویه و بویراحمد، فارس، بوشهر، خوزستان و اصفهان از ویژگی خاصی برخوردار است و در حال حاضر، دارای توانائی تولید بیش از ۷۵۰ هزار بشکه در روز، از میادین فعال گچساران، بی بی حکمیه، رگ سفید-۲، پازنان-۲، بینک، گلخاری، نرگسی، چلینگر، گرنگان، سیاهمکان و سولابدر می‌باشد و همچنین مسئولیت توسعه و تولید از میادین نفتی تحت برنامه خویز، کیلورکریم، زاغه، رودک و چهاربیشه با ظرفیت مجاز تولید ۱۷ هزار بشکه در روز را نیز بر عهده دارد.

به طور کلی شرکت نفت و گاز گچساران مسئولیت تولید از ۱۶ میدان نفتی با استفاده از ۵۸۸ حلقه چاه، ۱۰ واحد بهره‌برداری، ۳ کارخانه نمکزدائی، ۱۰ ایستگاه تقویت فشار و تزریق گاز، ۳ کارخانه گاز و گاز مایع، سیستم تولید و تزریق گاز پازنان، سیستم گاز آغار و دالان، ۵ آزمایشگاه شیمیایی و ۵ واحد آبرسانی را بر عهده دارد. مشخصات کلی، ابعاد کاری و تعداد و نوع چاههای تولیدی نفت و گاز این شرکت در جدول شماره-۰۱ و ۲ مندرج است.

بزرگترین میدان نفتی این شرکت، میدان گچساران می‌باشد که با ۷۰ کیلومتر طول و ۶ تا ۱۵ کیلومتر عرض، یکی از بزرگترین مخازن کربناتی ایران می‌باشد. این مخزن طی سال‌های ۱۳۰۲ و ۱۳۰۳ هجری شمسی مورد مطالعه قرار گرفت و پس از حفاری تعدادی چاه در سال ۱۳۱۶ با تولید از چاه شماره-۳ به میزان ۲۶ هزار بشکه در روز فعالیت خود را آغاز نمود. بر اساس مطالعات انجام شده بمنظور تثبیت فشار مبنای نفت بر روی ۱۴۳ بار تزریق گاز در این مخزن، با هدف رعایت نسبت تزریق ۱۶۰۰ فوت مکعب به ازای هر بشکه نفت تولیدی، از سال ۱۳۶۵ آغاز و هم اکنون به دلیل پائین بودن فشار مبنای نفت، تزریق گاز در ۱۶ حلقه چاه با نسبت حدود ۲۰۰۰ فوت مکعب گاز به ازای هر بشکه نفت تولیدی، ادامه دارد.

شرکت نفت و گاز آغاجاری[ویرایش]

نوشتار اصلی: شرکت بهره‌برداری نفت و گاز آغاجاری


شرکت نفت و گاز آغاجاری، با تولید میانگین ۷۸۳ هزار بشکه در روز نفت سبک و سنگین از هفت میدان نفتی جهت تامین خوراک پالایشگاه‌های داخلی و صادرات، همچنین ۳۰۸۷۰ بشکه مایعات گازی در روز، از جمله شرکت‌های تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب به شمار می‌رود.

شرکت نفت و گاز مسجد سلیمان[ویرایش]

نوشتار اصلی: شرکت بهره‌برداری نفت و گاز مسجدسلیمان


شرکت نفت و گاز مسجد سلیمان، در دی ماه ۱۳۷۷ باالحاق چهار ناحیه نفتی لب سفید، قلعه نار، هفتکل و نفت سفید به نواحی عنبر، زیلائی، پرسیاه و بخش مرکزی، به عنوان یکی از شرکت‌های فرعی شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب تاسیس گردید.

این شرکت که فعالیت‌های خود را از سال ۱۳۷۸ شروع نموده، از قسمت غرب تا ۷۵ کیلومتری پلدختر و از قسمت شرق تا ۲۵ کیلومتری ایذه را شامل می‌شود. در حال حاضر شرکت بهره‌برداری نفت و گاز مسجدسلیمان دارای ۴۹۲ حلقه چاه فعال و غیر فعال، ۱۱ واحد بهره‌برداری، ۲ واحد نمکزدائی و ۴ ایستگاه تقویت و تزریق گاز و در محدوده‌ای به طول ۳۴۰ کیلومتر فعالیت می‌نماید.

شرکت خدمات مهندسی توربین جنوب[ویرایش]

شرکت خدمات مهندسی توربین جنوب، از بدو شروع فعالیت‌های صنعت نفت در جنوب ایران، در کنار نیروهای تولیدکننده نفت، با عناوین مختلفی فعالیت داشته‌است. شرکت خدمات مهندسی و تجهیزات صنعتی توربین جنوب به لحاظ نام و تشکیلات، جدید است، که بنا به مصالح اداری وزارت نفت و برای استفاده بهینه از دانش‌فنی، تجربیات و تجهیزات و نیز امکانات کارگاهی در سایر سازمان‌های دولتی و خصوصی دیگر و در قالب یک بنگاه اقتصادی تغییر نام یافته و طبعاً" متناسب با مأموریت واگذاری، تجدید سازمان شده است.

این شرکت با کادر ثابت مدیریتی، فنی و مهندسی، عملیاتی، بازرسی فنی و کنترل کیفیت، امور مالی، اداری، امور حقوقی و قراردادها و سایر واحدهای تابعه، به تعداد بیش از ۶۰۰ نفر و استفاده از نیروهای کمکی پیمانکاری، علاوه بر خدمات‌رسانی به شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب که اولویت اول مأموریت آن می‌باشد، با ارائه خدمات مهندسی و تعمیراتی برای تعمیرات اساسی واحدهای فرایندی نفت و گاز، اعم از تجهیزات ثابت شامل مخازن ذخیره نفت، ظروف تحت فشار فرایندی، مبدل‌های حرارتی، کوره‌های فر آیندی، پیش‌گرمکن‌ها، برج‌های جداکننده/تثبیت‌کننده فرایندی، رادیاتورهای عظیم صنعتی گاز و روغن و شیرآلات فرایندی از قبیل توربین‌های احتراق داخلی، کمپرسورهای گاز، پمپ‌های نفت/مایعات گازی و آب‌آتش‌نشانی، موتورهای دیزلی، ژنراتورها/موتورهای الکتریکی و همچنین با در اختیار داشتن کارگاه‌های عظیم ماشین‌سازی (برای خدمات پشتیبانی) و کارگاه آزمایش کارکردی توربین رولزرویس قادر است به سازمانهای متقاضی، خدمات مشابه ارائه دهد. برای کسب اطلاعات بیشتر لطفاً با روابط عمومی تماس حاصل فر مایید.

به دلیل گسترش کمی و کیفی تاسیسات نفت و گاز و گاز مایع در اواخر سال ۸۲، بر اساس تصمیمات اخذ شده وزارت نفت شرکت توربین جنوب در قالب یک شرکت دولتی و در راستای بنگاه داری اقتصادی اعلام موجودیت کرد. این شرکت از اوایل سال ۱۳۸۳ فعالیت خود را برای ارایه خدمات به تاسیسات نفت و گاز مناطق نفتخیز جنوب و نیز سایر شرکت‌های تابعه وزارت نفت از دارایی‌ها و نیروی انسانی موجود در مناطق نفتخیز را آغاز کرده است.

شرکت پیراحفاری ایران[ویرایش]

نوشتار اصلی: شرکت پیراحفاری ایران


شرکت پیراحفاری ایران، یکی از شرکت‌های تخصصی و تابع شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب است، که از ابتدای سال ۱۳۸۳ فعالیت خود را آغاز کرد. این شرکت در قالب بنگاه داری اقتصادی، از دو قسمت عمده تشکیل شده‌است، که عبارتند از:

  • مدیریت امور فنی و مهندسی
  • مدیریت عملیات

شرکت خدمات ترابری و پشتیبانی نفت[ویرایش]

شرکت خدمات ترابری و پشتیبانی نفت، با دراختیار داشتن وسایل نقلیه سبک، سنگین، اتوبوس و مینی‌بوس و ماشین‌آلات سیار و ساختمانی و عملیات ویژه خطوط لوله، از شرکت‌های منحصربفردی است، که در زمینه‌های گوناگون و متنوعی فعالیت دارد و این ویژگی یکی از بارزترین شاخص‌های این شرکت می‌باشد.

شرکت خدمات رفاهی نفت[ویرایش]

شرکت خدمات رفاهی نفت، بنا به جایگاه خاص خدماتی، از اواخر سال ۱۳۸۲، هدایت و راهبری کلیه فعالیت‌های واحدهای متبوع را با هدف پشتیبانی عملیات تولید و صادرات نفت و گاز جنوب بعهده گرفت.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]