عربی خلیجی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
زبان عربی خلیجی
بومی برای کویت، عربستان سعودی، بحرین، قطر، امارات متحدهٔ عربی و عمان
الفبای عربی
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۳ afb

عربی خلیجی گویشی از عربی است که بیشینهٔ مردم سواحل جنوبیِ خلیج فارس به آن سخن می‌گویند. این نوع عربی، لهجهٔ بومیِ کشورهای امارات متحدهٔ عربی، کویت، قطر، عمدهٔ مناطق ساحلیِ خاوریِ عربستان سعودی، قسمت کوچکی از شمال عُمان، زبان محلی اهواز و تا حد کمی بحرین است. ویژگی اصلی این لهجه نسبت به سایر لهجه‌های شبه‎جزیرهٔ عربستان وجود وام‌واژه‌های فارسی و تلفظ «چ» به‌جای «ک»، و «گ» به‌جای «ق» است.

منابع[ویرایش]