استودان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
تصویر چند دخمه (جایی که زرتشتیان درگذشتگان خود را در آن می‌گذاشتند) در کوه خواجه در سیستان و بلوچستان.

اَستودان یا ستودان که از دو بخش اَستو- (هسته :استخوان) و -دان (جایگاه) تشکیل شده‌است به معنی «جایگاه نگهداری استخوان» است. این جایگاه‌ها که در دین مزدیسنا بخشی از آیین مردگان شمرده می‌شده حفره‌هایی است که به صورت‌های منتظم و چهارگوش یا نامنتظم و ساده در درون سنگ کوه از پیش ایجاد می‌شده‌اند و استخوان مردگان را پس از پوسیدن یا خورده شدن اجزاء غیر استخوانی لاشه توسط لاشخورها در «دخمه» بدانجا انتقال داده و در آن‌ها نگه می‌داشته‌اند. بعضی از استودان‌های عهد ساسانی مشتمل بر نوشته‌های مذهبی و نام، در گذشته بوده‌است.[۱] گوردخمه نیز روشی مشابه برای مردگان است.

بازمانده‌استودان‌های کهن را می‌توان در شوشتر، نقش رستم، شهر ری و استان کرمان،یزد، ایران مشاهده کرد.

پانویس[ویرایش]

  1. دانشنامهٔ مزدیسنا، ص ۱۰۶

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

اوشیدری، جهانگیر. دانشنامهٔ مزدیسنا، واژه نامهٔ توضیحی آیین زرتشت. تهران: نشر مرکز، ۱۳۷۱، شابک ‎۹۶۴−۳۰۵−۳۰۷−۵