استودان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تصویر چند دخمه (جایی که زرتشتیان اموات خود را در آن می‌گذاشتند.) در کوه خواجه در سیستان و بلوچستان.

اَستودان یا ستودان که از دو بخش اَستو- (هسته :استخوان) و -دان (جایگاه) تشکیل شده‌است به معنی "جایگاه نگهداری استخوان" است. این جایگاه ها که در دین مزدیسنا بخشی از آیین مردگان شمرده میشده حفره‌هایی است که به صورت‌های منتظم و چهارگوش یا نامنتظم و ساده در درون سنگ کوه از پیش ایجاد میشده اند و استخوان مردگان را پس از پوسیدن یا خورده شدن اجزاء غیر استخوانی لاشه توسط لاشخورها در "دخمه" بدانجا انتقال داده و در آنها نگه میداشته اند. بعضی از استودان‌های عهد ساسانی مشتمل بر نوشته‌های مذهبی و نام، در گذشته بوده‌است.[۱] گوردخمه نیز روشی مشابه برای مردگان است.

بازمانده استودان‌های کهن را می‌توان در شوشتر، نقش رستم، شهر ری و استان یزد، ایران مشاهده کرد.

پانویس[ویرایش]

  1. دانشنامهٔ مزدیسنا، ص ۱۰۶

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

اوشیدری، جهانگیر. دانشنامهٔ مزدیسنا، واژه نامهٔ توضیحی آیین زرتشت. تهران: نشر مرکز، ۱۳۷۱ ، شابک: ‎۹۶۴-۳۰۵-۳۰۷-۵