آذرباد مهراسپندان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

آذرباد مَهرَاسپندان (آتورپات مَهرَسپندان، آتورپات مارسپندان، آتورپات امهرسپنت، آذر باد مار سپندان) دانشمند و موبد موبدان دورهٔ شاپور دوم بود. نام وی از واژهٔ «سپنته» مشتق است.[۱] گفته‌اند برای اثبات حقانیت دین زردشت در مقابل مبلغان مسیحی که کنستانتین پادشاه روم به مرزهای ایران فرستاده بود حاضر شد که ۹ من روی گداخته، بر سینهٔ وی ریزند. ..چنین کردند و بدو رنجی نرسید.

کلمات قصار و پندهایی به زبان پهلوی بدو منسوب است، به نام اندرزنامهٔ آذرباد مهراسپندان که جزء متون پهلوی در بمبئی به چاپ رسیده و آن نیز به نظم و نثر توسط محمدتقی بهار ترجمه شده‌است.

نامبرده در حدود سال ۳۵۰ میلادی می زیسته و طبق آنچه در جلد پنجم معجم البلدان کتاب یاقوت حمودی ذکر شده است اهل شهر جور یا شهر گور یا فیروزآباد فعلی بوده است. پسرش زردشت مار سپندان و نوه او آذر باد بوده است. نوادگان ایشان تا ۴٫۵ قرن بعد از او موبد موبدان زردشت بوده اند. طبق آنچه یاقوت حمودی در کتاب معجم البلدان ذکر نموده است اهالی منطقه جبل انارویه از توابع شهرستان فیروزآباد از نوادگان این موبد زردشتی هستند.

خرده‌اوستا که قسمتی از مجموعهٔ اوستاست و شامل دعاها و سرودهای کوتاه آیینی زرتشتیان می‌شود را نیز آذرباد مهراسپندان تدوین کرده‌است.[۲]

پانویس[ویرایش]

این مقاله شامل بخش‌هایی به قلم محمد معین (درگذشته در ۲۱ تیر ۱۳۵۰) است. حقوق معنوی آن بخش‌ها برای محمد معین محفوظ است.

  1. آذرگشسب، فیروز (۱۳۲۷). «اسفند». پشوتن. ۱ (۱۲).
  2. تفضلی، تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام، ص ۴۲

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ فارسی دکتر معین
  • تفضلی، احمد (۱۳۸۳تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام، تهران: انتشارات سخن