آذرباد مهراسپندان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

آذرباد مَهرَاسپندان (آتورپات مَهرَسپندان، آتورپات مارسپندان، آتورپات امهرسپنت) دانشمند و موبد موبدان دورهٔ شاپور دوم بود. نام وی از واژه «سپنته» مشتق است.[۱] گفته‌اند برای جلب اعتماد مردم حاضر شد که ۹ من روی گداخته، بر سینهٔ وی ریزند. چنین کردند و بدو رنجی نرسید.

کلمات قصار و پندهایی به زبان پهلوی بدو منسوب است، به نام اندرزنامهٔ آذرباد مهراسپندان که جزء متون پهلوی در بمبئی به چاپ رسیده و آن نیز به نظم و نثر توسط محمدتقی بهار ترجمه شده‌است.

خرده‌اوستا که قسمتی از مجموعهٔ اوستاست و شامل دعاها و سرودهای کوتاه آیینی زرتشتیان می‌شود را نیز آذرباد مهراسپندان تدوین کرده‌است.[۲]

پانویس[ویرایش]

این مقاله شامل بخش‌هایی به قلم محمد معین (درگذشته در ۲۱ تیر ۱۳۵۰) است. حقوق معنوی آن بخش‌ها برای محمد معین محفوظ است.

  1. آذرگشسب، فیروز (۱۳۲۷). «اسفند». پشوتن. ۱ (۱۲).
  2. تفضلی، تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام، ص ۴۲

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ فارسی دکتر معین
  • تفضلی، احمد (۱۳۸۳تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام، تهران: انتشارات سخن