راماکریشنا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
راماکریشنا
زادروز ۱۸ فوریه ۱۸۳۶
غرب بنگال، هندوستان
درگذشت ۱۶ آگوست ۱۸۸۶
خانه‌ای باغی در کوسیپور
ملیت هندی
پیشه عرفان. تعلیم و تربیت.

راماکریشنا شاید بتوان گفت او سر سلسله بسیاری از مکاتب معنوی هند امروز به شمار می‌رود. راما کریشنا برای اغلب کسانی که در درک تنگاتنگی با وی قرار داشتند فردی اسرار آمیز بود. در یک خانواده فقیر برهمنی در منطقه‌ای روستایی در بنگال هندوستان متولد گردید. او راهب معبدی شد که به الهه کالی اختصاص داشت و تحت تاثیر یک رشته سنتهای اصیل بنگالی بود. راماکریشنا ادیان دیگر، به ویژه اسلام و مسیحیت را تجربه کرد و گفت که همه آنها منجر به همان خدا است. سامادی یا تجربه یگانگی با هستی

تولد و دوران کودکی[ویرایش]

خانه کوچک در Kamarpukur که راماکریشنا در آن زندگی می‌کرد (مرکز). حرم خانواده در چپ، معبد زادگاه در سمت راست است

راماکریشنا در ۱۸ فوریه سال ۱۸۳۶ میلادی در روستای کامارپوکار درغرب بنگال به دنیا آمد. او خانواده‌ای فقیر اما مومن ارتودوکس برهمن داشت. محل تولد وی در کامارپوکار دور از راه آهن و زرق و برق‌های امروزی و پر از شالیزارهای برنج و مزارع و نخل‌های بلند قامت و همچنین چند دریاچه بود. پیروان راماکریشنا تجربه‌ای فرا طبیعی را به نقل از پدر وی درباره تولد او بیان می‌کنند. پدر او نقل می‌کند که در یک رویا در گایا[۱] دیده که در آن خداوند ویشنو گفت: به عنوان پسر وی بدنیا خواهد آمد. خودریام (Khudriam) پدر راما کریشنا در یک خانواده با ایمان و دیندار به دنیا آمد. او مردی درست، شجاع و فداکار بود به عبادت خدا می‌پرداخت و خود را کاملاً تسلیم ارادهٔ الهی نموده بود همسرش چاندرا دوی (Chandara Devi) نیز زنی ساده و با ایمان بود. در ۱۸ فوریه ۱۸۳۶ از چاندرا دوی پسری متولد شد که او را گادادهار (Ghadadhar) نامیدند همان که بعدها به نام فرزند کالی یا شری راما کریشنا شهرت یافت. راما کریشنا طبیعی به دنیا آمده و طبیعی رشد کرد. هیچ گزارش خاصی از بیماری در زمان کودکی وی وجود ندارد. رفتار او دلیر و بی باک، و درستکار بود. هر کس چه زن و چه مرد در آن روستای کوچک نسبت به او احساس محبت می‌کرد و به گونه یی از مشارکت در کارها با او استقبال می‌کردند. هنگامی که اعضاء خانواده به انجام فرایض دینی، مراقبه و یا خواندن آوازهای روحانی می‌پرداختند، بطور خاصی از خود بیخود می‌شد. در طی این دوران رویاهای مختلفی برای وی به وقوع پیوست با این وجود به یک رفتار و خلق و خوی طبیعی همراه با شادابی، سر زندگی و فرمانبری ادامه می‌داد رفته رفته او توانست بر حالات معنوی خود تسلط بیشتری یابد گادادهار پسر ی باهوش بود اما از مطالعهٔ کتاب و خصوصاً آموختن ریاضی بیزار و در عوض کفایت خود را در آموختن زبان، موسیقی و خواندن آواز نشان می‌داد. در مقابل مرگ رفتاری طبیعی داشت حتی هنگامی که پدر خود را در کودکی از دست داد. راماکریشنا به مدت ۱۲ سال مشغول تحصیل در مدرسه عادی در روستا بود و بعد ازتحصیلات سنتی گفت که به این نوع آموزش و پرورش علاقه ندارد و آنرا رها کرد.[۲]

تجربهٔ سامادی در کودکی[ویرایش]

در هفت سالگی، یک روز هنگام عبور از یک مزرعه شلتوک، غرق در تماشای صحنهٔ زیبای پرواز دسته یی از لک لکهای سفید و متحدالشکل در فضای میان ابرهای سیاه و خاکستری رنگ و تضاد رنگی ناشی از آن بود. این صحنه آن چنان وی را مجذوب خود ساخته بود که آگاهی بیرونی خود را از دست داد و بی هوش گردید. وی را با همان وضعیت به خانه منتقل کردند. رفته رفته به طور طبیعی آگاهی خود را بدست آورد. یک بار دیگر نیز در ۸ سالگی هنگام رفتن به سوی معبد ویسالاکشمی در آنور، همانند دفعهٔ قبل آگاهی خود را از دست داد. در آستانهٔ جوانی هیچ نشانی از بیماری فیزیکی و ذهنی در وی نبود بلکه بر عکس بسیار با استعداد و از حافظهٔ خوبی برخوردار بود به گونه یی که می‌توانست با ترکیب موسیقی و کلام به خواندن و نواختن آنچه که فقط یک بار شنیده بود بپردازد. با گذشت زمان خواسته‌های درونی او شکل محکم تری به خود گرفت و بر این عقیده که در پس شکل ظاهری زندگی معنای عمیق تری نهفته‌است تأکید داشت او می‌گفت تنها شناخت خدا هدف این زندگی است و جمع آوری پول و خوشگذرانی تنها تلف نمودن وقت است. خلوت گزینی، تفکر در طبیعت و میل شدید به شناخت مراتب عالی از ویژگی‌های او بود. در ۱۸۵۲ اوضاع مالی خانواده بسیار بد شده بود و برادر بزرگتر راما کریشنا همراه با او برای انجام کار که خدمت در معبد کالی واقع در داکنیشوا بود به آنجا رفتند. راما کریشنا عبادت خدا را در آن معبد آغاز نموده و هر روز بر شدت و عمق آن می‌افزود. او عبادت خود را برای یافتن تجربیات دینی بیشتر ادامه می‌داد و می‌خواست بداند حقیقت دیگر ادیان چیست؟ از این زمان به طور غریبی معلمینی از ادیان مختلف با آموزش‌های خود در سر راه وی قرار می‌گرفتند. راما کریشنا در این سال‌ها علاوه بر هندوئیزم به تجربه مسیحیت و اسلام نیز پرداخت. تجربهٔ او در اسلام به گونه یی بود که علاوه بر انجام ذکر الله، خواندن نماز و پوشیدن لباس‌های مسلمانان به خوردن غذاهای مسلمانان که شامل گوشت نیز بود می‌پرداخت.[۳]

دوران راهبی در معبد کالی[ویرایش]

Dakshineswar Kāli Temple, جاییکه راماکریشنا بخش اعظم زندگی بزرگسالی خود را آنجا گذراند.

در سال ۱۸۵۵ به عنوان کشیش معبد کالی منصوب شد. کالی معبد ساخته شده توسط رانی که یک زن ثروتمند اهل کلکته‌است که متعلق به جامعه kaivarta می‌باشد.

ازدواج[ویرایش]

Sarada دوی (۱۸۵۳-۱۹۲۰)، همسر و همتای معنوی راماکریشنا

مادر و برادر بزرگتر راماکریشنا تصمیم گرفتند که او ازدواج کند بلکه تحت تاثیر آن مجبور شود مسئولیت امور عادی را بپذیرد و دست از تمرینات و دیدگاه‌های معنوی بکشد. در حالی که راماکریشنا ۳۲ سال داشت دختری ۱۴ ساله بنام سادرا را به همسری او درآوردند. البته اختلاف سنی زیاد در قرن نوزدهم در بنگال امری عادی شمرده می‌شد. راما کریشنا در سال ۱۸۵۹ با سارادا دوی (Sarada Devi) که بعداً در ردهٔ قدرتمندترین مریدانش قرار گرفت ازدواج نمود. راما کریشنا به هر موجود زنده یی عشق می‌ورزید و هنگام مواجهه با سختی و مشکلات دیگران گویی آن مشکل و سختی برای خود وی پیش آمده‌است. یک روز هنگامی که در کنار رود گنگ ایستاده بود و در حال تماشای رود و قایقهای روی آن بود، در این هنگام او دو مرد ماهی گیر را دید که در حال مشاجره بر سر موضوعی بودند مشاجره بالا گرفت، مرد قوی تر به طرف فرد ضعیف تر هجوم برد و با شلاقی که در دست داشت چند ضربه محکم به پشت وی فرود آورد، همزمان با این اتفاق راما کریشنا فریاد بلندی ناشی از درد کشید و بر روی زمین خم شد. مریدان راما کریشنا که در آن نزدیکی‌ها پراکنده بودنده به سرعت گرداگرد استاد خود جمع شدند و با مشاهدهٔ زخم‌های کمرش از وی خواستند کسی که جرأت کرده و به استاد آنها حمله کرد را نشان دهد. اودر پاسخ آنها توضیح داد هر ضربه‌ای که آن مرد قوی تر بر بدن مرد دیگر فرود می‌آورد گویی بر پشت من فرود می‌آمد و با همهٔ وجود درد او را حس می‌کردم.[۴]

عشق به خدا از نگاه راما کریشنا[ویرایش]

راما کریشنا عقیده داشت هیچ عشق و علاقه‌ای منجر به آرامش نخواهد شد مگر عشق به خدا و مهر به خدا. کسی می‌تواند مهر به خدا را بفهمد که خداوند را دیده باشد و یکی از راه‌های این دیدن حس کردن این مهر و محبت در انسان‌ها و دیگر مخلوقات خدا می‌باشد. راما کریشنا به گیریش (Girish) که یکی از مریدانش می‌باشد می گوید: شخصی که بخواهد به دیدار خداوند برود می‌بایست تمام توجه اش به خدا باشد یعنی آنکه همهٔ امورش را به خاطر خدا انجام دهد چون در غیر این صورت عبادتش هم رنگ دنیایی به خود می‌گیرد این گونه‌است که مانند برگی که با وزش باد به هر جهت می‌رود او هم تحت تأثیر جریان الهی به هر جهت که خواست خدا باشد برده خواهد شد. در اواخر عمر هنگامی که در کنار اقیانوس به مراقبه می‌پرداخت و بدن سست و ضعیفش در آتش عشق و اشتیاق می‌سوخت، همواره افرادی به دیدن او می‌آمدند و چون در ضعف زیادی بود همواره شکایت داشت که چرا نمی‌تواند به امور آنها بپردازد. وی همیشه آماده کمک به دیگران بود و اعتقاد داشت آماده‌است سال‌های بسیاری زندگی کند تا بتواند به مردم کمک کند، قسمت عمدهٔ زندگی راما کریشنا در تربیت شاگردان و مریدانش سپری شد. او به آنها آموخت که خدا از طریق ادیان مختلف قابل شناخت است و این برای وی یک تجربهٔ شخصی بود. برجسته ترین شاگرد وی سوامی ویویکاناندا (Swami Vivekananda) بود همان که بعد از مرگ استادش در غرب کنگره ی مذاهب را تشکیل داد. از دیگر شاگردان او می توان از سوامی برهماناندا (Swami Brahmanananda)، سوامی شیواناندا (Swami Shivananda) و سوامی ساراداناندا (Swami Saradananda) نام برد. در اولین روزهای ماه اوت ۱۸۸۶ به یکی ار مریدان خود گفت تا از روی تقویمی که حاوی دعاهای روزانه بود با صدای بلند برایش بخواند، هنگامی که وی به دعای روز پانزدهم اوت رسید از او خواست تا سکوت کند و دیگر ادامه ندهد. و سرانجام در پانزدهم ماه اوت سال ۱۸۸۶ پس از قرار گرفتن در مهاسامادی سفر خود به جهان دیگر را آغاز نمود.[۵]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Ramakrishna»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۳ ژوئن ۲۰۱۲).

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ راماکریشنا موجود است.