پرش به محتوا

الیزابت تیلور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
دِیم
الیزابت تیلور
DBE
تیلور در حدود ۱۹۵۵
نام هنگام تولدالیزابت رزموند تیلور
زادهٔ۲۷ فوریهٔ ۱۹۳۲
لندن، انگلستان
درگذشت۲۳ مارس ۲۰۱۱ (۷۹ سال)
لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده
آرامگاهآرامگاه فارست لان مموریال پارک
شهروندی
  • بریتانیا
  • ایالات متحده
پیشهبازیگر
سال‌های فعالیت۱۹۴۱–۲۰۰۷
آثارفهرست کامل
همسران
فرزندان۴
والدینفرانسیس لن تیلور (پدر)
سارا ساترن (مادر)
جوایزفهرست کامل
وبگاه

دِیم الیزابت رزموند تیلور (انگلیسی: Elizabeth Rosemond Taylor؛ ۲۷ فوریهٔ ۱۹۳۲ – ۲۳ مارس ۲۰۱۱) بازیگر بریتانیایی-آمریکایی بود. او فعالیت خود را به عنوان بازیگر از زمان کودکی در اوایل دهه ۱۹۴۰ آغاز کرد و یکی از محبوب‌ترین ستاره‌های سینمای کلاسیک هالیوود در دهه ۱۹۵۰ بود. او سپس در دهه ۱۹۶۰ به پردرآمدترین ستاره سینمای جهان تبدیل شد و تا پایان عمرش همچنان چهرهٔ شناخته‌شده‌ای بود. در سال ۱۹۹۹، انستیتوی فیلم آمریکا او را به عنوان هفتمین زن افسانه بزرگ پرده سینما نامگذاری کرد.

تیلور که در لندن و از والدینی آمریکایی متولد شده بود، در سال ۱۹۳۹ به همراه خانواده‌اش به لس آنجلس نقل مکان کرد. او اولین بازیگری خود را در نقش ناچیزی در فیلم هر دقیقه یک نفر به دنیا می‌آید (۱۹۴۲) اثر یونیورسال پیکچرز انجام داد. اما استودیو بعد از یک سال قراردادش را به پایان رساند. با وی سپس قراردادی توسط مترو گلدوین میر امضا رسید و پس از حضور در ولوت ملی (۱۹۴۴) به یک ستاره محبوب نوجوان تبدیل شد. او در دهه ۱۹۵۰ نقش‌های بزرگسالان را به عهده گرفت، هنگامی که در کمدی پدر عروس (۱۹۵۰) بازی کرد و تحسین منتقدان را برای اجرای خود در درام مکانی در آفتاب (۱۹۵۱) جلب کرد. او در فیلم حماسی ماجراجویانه تاریخی آیوانهو (۱۹۵۲) بازی کرد. تیلور با وجود اینکه یکی از پرسودترین ستاره‌های ام‌جی‌ام بود، در اوایل دهه ۱۹۵۰ آرزو داشت به حرفه خود پایان دهد. او از سلطهٔ استودیو رنجیده‌خاطر بود و بسیاری از فیلم‌هایی را که به او محول شده بود، دوست نداشت.

تیلور در اواسط دهه ۱۹۵۰ در درام حماسی غول (۱۹۵۶) نقش بازی کرد و پس از این فیلم در اقتباس نمایشنامه‌های تنسی ویلیامز: گربه روی شیروانی داغ (۱۹۵۸) و ناگهان تابستان گذشته (۱۹۵۹) حضور یافت که برای اقتباس دومی برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن شد. اگرچه او از نقش خود به عنوان یک دختر تلفنی در باترفیلد ۸ (۱۹۶۰)، آخرین فیلمش برای ام‌جی‌ام، خوشش نمی‌آمد، اما برایش جایزه اسکار بهترین بازیگر زن را به‌دست‌آورد. در طول تولید فیلم کلئوپاترا در سال ۱۹۶۱، تیلور و هم‌بازی‌اش ریچارد برتون یک رابطه بیرون از چارچوب ازدواج را آغاز کردند که باعث رسوایی شد. با وجود ناخشنودی عموم، او و برتون روابط خود را ادامه دادند و در سال ۱۹۶۴ ازدواج کردند. آن‌ها با نام «لیز و دیک» توسط رسانه‌ها، در ۱۱ فیلم با هم بازی کردند، از جمله آدم‌های خیلی مهم (۱۹۶۳)، مرغ دریایی (۱۹۶۵)، رام کردن زن سرکش (۱۹۶۷) و چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟ (۱۹۶۶). تیلور بهترین نقد و بررسی‌های مربوط به حرفه خود را برای بازی در چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟ دریافت کرد و برنده دومین جایزه اسکارش شد. او و برتون در ۱۹۷۴ طلاق گرفتند، اما خیلی زود با هم آشتی کردند و در سال ۱۹۷۵ دوباره ازدواج کردند. ازدواج دومشان با طلاق در سال ۱۹۷۶ به پایان رسید.

فعالیت بازیگری تیلور در اواخر دهه ۱۹۶۰ رو به زوال گذاشت، اگرچه او تا اواسط دهه ۱۹۷۰ بازیگری را در فیلم‌ها ادامه داد، و پس از آن روی حمایت از حرفه شوهر ششم خود، سناتور ایالات متحده، جان وارنر، متمرکز شد. در دهه ۱۹۸۰، او در اولین نقش‌های مهم تئاتر خود و در چندین فیلم و سریال تلویزیونی بازی کرد. او پس از سوفیا لورن، دومین سلبریتی بود که یک برند عطر راه‌اندازی کرد. تیلور یکی از نخستین افراد مشهوری بود که در فعالیت‌های مربوط به اچ‌آی‌وی/ایدز شرکت کرد. او در سال ۱۹۸۵ بنیاد آمریکایی تحقیقات ایدز و در سال ۱۹۹۱ بنیاد ایدز الیزابت تیلور را تأسیس کرد. از اوایل دهه ۱۹۹۰ تا زمان مرگش، او وقت خود را به امور خیریه اختصاص داد و به همین دلیل جوایز متعددی از جمله مدال شهروندان ریاست‌جمهوری در سال ۲۰۰۱ را دریافت کرد.

در طول دوران حرفه‌ای‌اش، زندگی شخصی تیلور دائماً مورد توجه رسانه‌ها بود. او هشت بار با هفت مرد ازدواج کرد، چهار فرزند داشت، به یهودیت گروید، چندین بیماری جدی را تحمل کرد و سبک زندگی مجللی داشت، از جمله جمع‌آوری یکی از گران‌ترین مجموعه‌های خصوصی جواهرات در جهان. تیلور پس از سال‌ها بیماری، در سال ۲۰۱۱ در سن ۷۹ سالگی بر اثر نارسایی احتقانی قلب درگذشت.[۱]

آغاز زندگی

[ویرایش]
تیلور دو ساله، مادرش سارا ساترن و برادرش هاوارد، در سال ۱۹۳۴

الیزابت رزموند تیلور در ۲۷ فوریه ۱۹۳۲، در خانه خانوادگی‌شان به نام هیت‌وود واقع در شماره ۸ خیابان وایلدوود رود در حومه همستد گاردن، واقع در شمال غرب لندن، انگلستان به دنیا آمد.[۲] او از بدو تولد دارای تابعیت دوگانه بریتانیایی–آمریکایی بود، زیرا والدینش، فرانسیس لن تیلور (۱۸۹۷–۱۹۶۸)، دلال آثار هنری، و سارا ساترن (۱۸۹۵–۱۹۹۴)، بازیگر صحنه، هر دو شهروند ایالات متحده و اصالتاً اهل آرکانزاس سیتی، کانزاس بودند.[۲][الف]

آن‌ها در سال ۱۹۲۹ به لندن مهاجرت کرده و گالری هنری در خیابان باند افتتاح کرده بودند؛ نخستین فرزندشان، پسری به نام هوارد (درگذشته در ۲۰۲۰)، در همان سال به دنیا آمد.[۶] خانواده در دوران کودکی تیلور در لندن زندگی می‌کردند. حلقه اجتماعی آن‌ها شامل هنرمندانی چون آگوستوس جان و لورا نایت و سیاستمدارانی مانند سرهنگ ویکتور کازالت بود.[۶] کازالت پدرخوانده غیررسمی تیلور بود و تأثیر مهمی در سال‌های اولیه زندگی او داشت.[۶] تیلور در مدرسه بایران هاوس، یک مدرسه مونته‌سوری، در هایگیت ثبت‌نام کرد و بر اساس آموزه‌های علم مسیحی، دین مادرش و کازالت، بزرگ شد.[۷]

در اوایل سال ۱۹۳۹، خانواده تیلور به دلیل نگرانی از جنگ قریب‌الوقوع در اروپا تصمیم به بازگشت به ایالات متحده گرفتند.[۸] جوزف کندی سینیر، سفیر ایالات متحده، با پدر تیلور تماس گرفت و او را ترغیب کرد که همراه خانواده‌اش به آمریکا بازگردد. سارا و کودکان ابتدا در آوریل ۱۹۳۹ سوار کشتی اقیانوس‌پیمای اس‌اس منهتن شدند و به خانه پدربزرگ مادری تیلور در پاسادنا، کالیفرنیا رفتند.[۹][۱۰] فرانسیس برای بستن گالری لندن ماند و در دسامبر به آن‌ها پیوست.[۹] در اوایل سال ۱۹۴۰، او گالری جدیدی در لس آنجلس افتتاح کرد. پس از اقامت کوتاهی در پسیفیک پلسیدس لس آنجلس همراه خانواده چاپمن، خانواده تیلور در بورلی هیلز، کالیفرنیا ساکن شدند و دو فرزند در مدرسه هاوثورن ثبت‌نام کردند.[۱۱]

حرفه

[ویرایش]

تیلور بازیگری را از ۹ سالگی آغاز کرد.

وی در بسیاری از ماندگارترین فیلم‌های کلاسیک سینمای آمریکا که به «دوران طلایی هالیوود» مشهور شد به ایفای نقش پرداخت.[۱۲]

او به عنوان یکی از زیباترین بازیگران دنیا شناخته می‌شد.[۱] سال‌های ۵۰ و ۶۰ میلادی دوران طلایی بازیگری او بود و توانست دو بار در سال‌های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۷ برای فیلم‌های باترفیلد ۸ و چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد برنده جایزه اسکار شود و سه بار دیگر نامزد دریافت این جایزه شد.[۱۳]

زندگی خصوصی

[ویرایش]

الیزابت تیلور ۸ بار ازدواج کرده است. معروفترین و جنجالی‌ترین ماجرای عشقی او باوجود داشتن همسر ارتباط او با ریچارد برتون بود که واکنش واتیکان را هم سبب شد. آن‌ها در سال ۱۹۶۲ در جریان فیلمبرداری کلئوپاترا رابطه‌ای عاشقانه را شروع کردند.

الیزابت تیلور بسیاری از ماندگارترین نقش‌هایش را در کنار ریچارد برتون ایفا کرده بود و این دو که از مشهورترین زوج‌های هنری در هالیوود بودند در ۱۲ فیلم در کنار هم بازی کردند. او پس از جدایی از همسر، در سال ۱۹۶۴ با ریچارد برتون ازدواج کرد ماجراهای زندگی مشترک پر فراز و نشیب آن دو که حدود یازده سال دوام داشت، همواره در خبرهای حاشیه‌ای جهان سینما به چشم می‌خورد؛ و این رابطه فقط ده سال دوام داشت؛ پس از طلاق دوباره در سال ۱۹۷۵ باهم مجدداً ازدواج کردند، ولی این بار ۹ ماه بیشتر دوام نداشت.

تیلور دربارهٔ این رابطه گفته بود:

«ما پس از ملاقات در رم دیوانه‌وار عاشق هم شدیم. از آن پس اوقات زیادی با هم گذراندیم، اما متأسفانه نه به اندازه کافی.»

تیلور در سال ۱۹۹۶ از آخرین همسر خود طلاق گرفت.[۱۴]

مراسم افتتاح نخستین خط پروازی مستقیم تهران - نیویورک - الیزابت تیلور در کنار اردشیر زاهدی سفیر وقت ایران در آمریکا، در هواپیمای بوئینگ ۷۴۷ تازه خریداری‌شده از سرویس شرکت ملی هواپیمایی ایران

تیلور در ۱۹۷۶ به دعوت اردشیر زاهدی به ایران نیز سفر کرد.[۱][۱۵][۱۶][۱۷][۱۸]

تیلور با مایکل جکسون، موسیقی‌دان آمریکایی، رابطهٔ دوستانهٔ نزدیک و عمیقی داشتند. در تاریخ ۶ اکتبر ۱۹۹۱ الیزابت با لری فورتنسکی در مزرعهٔ نِوِرلَند مایکل جکسون مراسم ازدواجشان را برگزار کردند. مایکل در سال ۱۹۹۷ به مناسبت ۶۹اُمین سالروز تولد الیزابت، ترانهٔ «الیزابت، دوستت دارم» را اجرا کرد.[۱۹] در سال ۲۰۰۵ و در هنگام دادگاه کودک‌آزاری مایکل جکسون، الیزابت یکی از حامیان سرسخت بی‌گناهی مایکل بود. مایکل سرانجام بی‌گناه شناخته شد. الیزابت در طول مدت این اتهامات، مایکل را تشویق می‌کرد تا از دستبند قرمز کابالا استفاده کند تا از «چشم بـَد» در امان باشد. الیزابت تیلور در مراسم خاکسپاری خصوصی مایکل که در ۳ سپتامبر ۲۰۰۹ برگزار شد نیز شرکت کرد.

سال‌های درد و رنج

[ویرایش]

الیزابت تیلور بیشتر سال‌های عمرش را با ناراحتی‌های جسمانی گوناگونی گذراند. او در در جریان فیلمبرداری فیلم ولوت ملی که او را در ۱۲ سالگی به شهرت رساند، افتاد و دچار کمر دردی شد که هیچگاه رهایش نکرد. در سال ۱۹۶۱ با ابتلاء به یک بیماری نادر ریوی تقریباً تا آستانه مرگ رفت و همچنین سال‌ها به الکل و داروهای مسکن معتاد بود. تیلور در سال‌های ۱۹۹۰ دو بار جراحی لگن کرد، یک بار به دلیل بیماری ریوی و از جراحی که برای برداشتن توموری که در مغز داشت، جان سالم به در برد. او در سال ۲۰۰۴ اعلام کرد که به دلیل نارسایی قلبی دچار نفس تنگی و خستگی مفرط و همچنین انحراف ستون فقرات است. او در بنیاد خیریه‌ای که برای کمک به بیماران مبتلا به ایدز تأسیس کرده بود، فعالیت‌های بشردوستانه داشت. او این بنیاد خیریه را در سال ۱۹۹۱ پس از درگذشت دوستش، راک هادسن، به دلیل ابتلاء به ایدز، تأسیس کرد.

گرانترین جواهرات

[ویرایش]

گردن بند لا پرگرینا پیرل گرانترین جواهر متعلق به الیزابت تیلور است. لا پرگرینا از ترکیب هنرمندانه مروارید، الماس و یاقوت پدید آمده است. یکی از مرواریدهایی که در ساخت این گردنبند بکار رفته است متعلق به اواسط قرن شانزدهم میلادی است که در میان هشت پادشاه اسپانیا نسل به نسل چرخیده است. ریچارد برتون این مروارید را به‌عنوان کادوی روز ولنتاین به الیزابت هدیه داد و بعدها الیزابت ساخت گردنبندی کامل با استفاده از این مروارید را به کمپانی کارتیه سفارش داد. این گردنبند در مجموع از ۶۰ مروارید، الماس و یاقوت تشکیل شده است و قیمت آن ۱۱٫۸ میلیون دلار است.[۲۰]

درگذشت

[ویرایش]

تیلور در ۲۳ مارس ۲۰۱۱ در سن ۷۹ سالگی در بیمارستان سیدار سینای شهر لس آنجلس درگذشت. او مدت زیادی بیمار بود و بارها به دلیل ناراحتی قلبی تحت درمان قرار گرفته بود.

میراث

[ویرایش]

بیش از هر فرد دیگری که به ذهنم می‌رسد، الیزابت تیلور تجسم کامل پدیدهٔ سینماست؛ آنچه فیلم‌ها به‌عنوان یک هنر و یک صنعت هستند، و آنچه برای ما — که عمرمان را در تاریکی سالن‌ها با تماشای آن‌ها گذرانده‌ایم — معنا داشته‌اند. همان‌گونه که خودِ سینما با ما رشد کرده، او نیز همراه ما بزرگ شده است. او کسی است که تمام زندگی‌اش در مجموعه‌ای از صحنه‌ها سپری شده که در آن‌ها دیوار چهارم برای همیشه وجود نداشته است. الیزابت تیلور مهم‌ترین نقشی است که در تمام عمرش ایفا کرده است.

—وینسنت کانبی از نیویورک تایمز در سال ۱۹۸۶[۲۱]

تیلور یکی از آخرین ستارگان سینمای کلاسیک هالیوود بود[۲۲][۲۳] و یکی از نخستین سلبریتی‌های عصر مدرن به‌شمار می‌رود.[۲۴] در دوران سیستم استودیویی، او نمونه‌ای کلاسیک از ستاره سینما بود. او به عنوان نمونه‌ای متفاوت از «مردم عادی» به تصویر کشیده می‌شد و تصویر عمومی‌اش به دقت توسط مترو-گلدوین-مایر ساخته و کنترل می‌شد.[۲۵] هنگامی که دوران سینمای کلاسیک هالیوود در دهه ۱۹۶۰ به پایان رسید و عکاسی پاپاراتزی به ویژگی عادی فرهنگ رسانه‌ای تبدیل شد، تیلور به تعریف نوع جدیدی از سلبریتی کمک کرد که در آن، زندگی خصوصی واقعی فرد کانون توجه عمومی قرار می‌گیرد.[۲۶][۲۷][۲۸] آدام برنشتاین از روزنامه واشینگتن پست نوشت: «بیش از هر نقش سینمایی، او به خاطر معروف بودن مشهور شد و الگویی رسانه‌ای برای نسل‌های بعدی هنرپیشگان سرگرمی، مدل‌ها و همه انواع افراد نیمه‌مشهور ایجاد کرد.»[۲۹]

تیلور به عنوان گی آیکان شناخته می‌شود و برای فعالیت‌هایش در زمینه ایدز/اچ‌آی‌وی مورد توجه گسترده قرار گرفت.[۲۹][۳۰][۳۱][۳۲] پس از مرگش، سازمان گلاد بیانیه‌ای صادر کرد و گفت که او «نه تنها در هالیوود، بلکه در جامعه ال‌جی‌بی‌تی نمادی بود که برای اطمینان از برخورد با احترام و کرامتی که همه شایسته آن هستیم، تلاش کرد»،[۳۰] و سر نیک پارتریج از خیریه تراست ترنس هیگینز او را «نخستین ستاره بزرگ که علناً با ترس و تعصب نسبت به ایدز مبارزه کرد» نامید.[۳۳] به گفته پل فلین از روزنامه گاردین، او «نوع جدیدی از نماد همجنس‌گرایان بود؛ نمادی که جایگاهش نه بر پایه تراژدی، بلکه بر اساس کارهایش برای جامعه ال‌جی‌بی‌تی‌کیو بنا شده بود.»[۳۴] بیل کلینتون، رئیس‌جمهور پیشین ایالات متحده، در زمان مرگ تیلور در مورد کارهای خیریه‌اش گفت: «میراث الیزابت در وجود بسیاری از مردم سراسر جهان ادامه خواهد یافت؛ کسانی که زندگی‌شان به‌سبب تلاش‌های او و کوشش‌های مداوم کسانی که الهام‌بخششان بوده، طولانی‌تر و بهتر خواهد شد.»[۳۵]

قطعه دوم آلبوم استودیویی دوازدهم تیلور سوئیفت، خواننده-ترانه‌سرای آمریکایی یعنی زندگی یک شوگرل (۲۰۲۵)، برگرفته از نام تیلور است.[۳۶] سوئیفت پس از تماشای ویدیویی آنلاین که در آن، پسر تیلور گفته بود اگر بخواهد کسی را برای مقایسه مادرش از نظر محبوبیت و «آشوب» انتخاب کند، آن شخص سوئیفت خواهد بود تصمیم به نوشتن آهنگی الهام‌گرفته از تیلور گرفت.[۳۷] سوئیفت پیش‌تر نیز به رابطه تیلور با ریچارد برتون در تک‌آهنگ «…آماده‌ای؟» از آلبوم اعتبار (۲۰۱۷) اشاره کرده بود.[۳۸]

فیلم‌شناسی

[ویرایش]
فهرست جوایز الیزابت تایلور

الیزابت تایلور

جایزه برنده نامزد
جایزه اسکار
 ۲ ۵
جایزه بفتا
 ۱ ۳
جایزه گلدن گلوب
 ۲ ۴
دیوید دی دوناتلو
 ۳ ۳
خرس نقره‌ای
 ۱ ۱

نگارخانه

[ویرایش]

یادداشت‌ها

[ویرایش]
  1. ↑ In October 1965, as her then-husband Richard Burton was British, she signed an oath of renunciation at the US Embassy in Paris, but with the phrase "abjure all allegiance and fidelity to the United States" struck out. US State Department officials declared that her renunciation was invalid due to the alteration, and Taylor signed another oath, this time without alteration, in October 1966.[۳] She applied for restoration of US citizenship in 1977, during then-husband John Warner's Senate campaign, stating she planned to remain in America for the rest of her life.[۴][۵]

منابع

[ویرایش]
  1. 1 2 3 الیزابت تیلور درگذشت، سایت (BBC)
  2. 1 2 Walker 1990, pp. 3–10.
  3. ↑ Boyce, Richard H. (April 14, 1967). "Liz Taylor Renounces U.S. Citizenship". The Pittsburgh Press. Retrieved December 1, 2018.
  4. ↑ "Liz Taylor Applies To Be U.S. Citizen". Toledo Blade. February 19, 1978. Retrieved December 1, 2018.
  5. ↑ Wilson, Earl (June 15, 1977). "Will Liz Taylor be our First Lady?". St. Joseph Gazette. Retrieved December 1, 2018.
  6. 1 2 3 Walker 1990, pp. 11–19.
  7. ↑ Walker 1990, pp. 3٬11–19٬20–23.
  8. ↑ Walker 1990, pp. 22–26.
  9. 1 2 Walker 1990, pp. 22–28.
  10. ↑ Heymann 1995, p. 27.
  11. ↑ Walker 1990, pp. 27–34.
  12. ↑ ELIZ: The Pictorial Biography of Elizabeth Taylor by Larissa Branin, Courage Books, 2000
  13. ↑ Elizabeth Taylor (Movie Icons) by James Ursini, Paul Duncan, and Kobal Collection, Taschen press, 2008
  14. ↑ «نامه‌های عاشقانه ریچارد برتن به الیزابت تیلور منتشر می‌شود». BBC News فارسی. ۱۳۸۹-۰۳-۱۲. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۷-۲۶.
  15. ↑ Ellis Cashmore (25 February 2016). Elizabeth Taylor: A Private Life for Public Consumption. Bloomsbury Publishing. p. 194. ISBN 978-1-62892-067-3.
  16. ↑ Clare Crawford and Parviz Raein (1976-06-14). "The Charming Zahedi Ponders: Can Liz Taylor Be a Diplomatic Incident?". PEOPLE.com (به انگلیسی). Retrieved 2019-07-26.
  17. ↑ Nast, Condé (2016-02-16). "A Dazzling New Memoir Reveals Elizabeth Taylor's Intimate Side". Vanity Fair (به انگلیسی). Retrieved 2019-07-26.
  18. ↑ Zhong, Fan (2016-03-18). ""My Elizabeth": An Intimate Photo Memoir of Elizabeth Taylor". W Magazine (به انگلیسی). Retrieved 2019-07-26.
  19. ↑ "Intimate secrets of Elizabeth Taylor and Michael Jackson revealed". Mail Online (به انگلیسی). 2016-08-09. Retrieved 2019-07-26.
  20. ↑ گرانترین جواهرات الیزابت تیلور، لوکس تهران
  21. ↑ Canby, Vincent (May 4, 1986). "Film View; Elizabeth Taylor – Her Life Is The Stuff Of Movies". The New York Times. p. 1. Retrieved December 1, 2018.
  22. ↑ Ebert, Roger (March 23, 2011). "Elizabeth Taylor, a star in a category of her own, dies at 79". Retrieved December 1, 2018.
  23. ↑ Seymour, Gene (March 23, 2011). "Elizabeth Taylor: The 'Last Star'". CNN. Retrieved December 1, 2018.
  24. ↑ Gabler, Neal (March 25, 2011). "Taylor's celebrity: her lasting legacy". CNN. Archived from the original on November 23, 2015. Retrieved December 1, 2018.; Kuntz, Jonathan (March 23, 2011). "Elizabeth Taylor Was the Original Modern Celebrity". The New York Times. Retrieved December 1, 2018.; Frankel, Susannah (October 26, 2011). "Elizabeth Taylor: A life less ordinary". The Independent. Archived from the original on December 2, 2018. Retrieved December 1, 2018.; JohnJoseph, La (March 24, 2011). "Elizabeth Taylor: the icon's icon". The Guardian. Retrieved December 1, 2018.; Vaidyanathan, Rajini (March 23, 2011). "How Elizabeth Taylor redefined celebrity". BBC News. Retrieved December 1, 2018.
  25. ↑ Rojek 2012, p. 177.
  26. ↑ Cashmore 2006, p. 75.
  27. ↑ Gabler, Neal (March 25, 2011). "Taylor's celebrity: her lasting legacy". CNN. Archived from the original on November 23, 2015. Retrieved December 1, 2018.
  28. ↑ Sweeney, Tanya (June 8, 2014). "Cult of celebrity spreads: The velvet rope revolution". Irish Independent. Retrieved December 1, 2018.
  29. 1 2 Bernstein, Adam (March 27, 2011). "Screen legend Elizabeth Taylor dies at 79". The Washington Post. Retrieved December 1, 2018.
  30. 1 2 Kane, Matt (March 24, 2011). "Dame Elizabeth Taylor: Remembering a Trailblazing HIV/AIDS Advocate". GLAAD. Archived from the original on December 2, 2018. Retrieved December 1, 2018.
  31. ↑ Green, Jessica (March 23, 2011). "Elizabeth Taylor remembered as 'extraordinary' gay rights ally". PinkNews. Retrieved December 1, 2018.
  32. ↑ Stein, Joel (April 9, 2011). "Is It Possible To Become A Gay Icon?". Time. Archived from the original on November 3, 2019. Retrieved December 1, 2018.
  33. ↑ "Factbox – Reactions to death of Elizabeth Taylor". Reuters. March 23, 2011. Archived from the original on June 26, 2018. Retrieved December 1, 2018.
  34. ↑ Flynn, Paul (March 23, 2011). "Elizabeth Taylor: gay icon". The Guardian. Retrieved December 1, 2018.
  35. ↑ "'Great legend' Elizabeth Taylor remembered". BBC News. March 24, 2011. Retrieved December 1, 2018.
  36. ↑ Dailey, Hannah (August 13, 2025). "Taylor Swift reveals 'Life of a Showgirl' release date, album cover, & track list featuring Sabrina Carpenter". Billboard. Retrieved August 13, 2025.
  37. ↑ "Taylor Swift Finally Spilled on the Inspo for Her Song "Elizabeth Taylor"". Cosmopolitan (به انگلیسی). 2025-10-08. Retrieved 2026-01-05.
  38. ↑ Russian, Ale (2017-09-22). "'Burton to This Taylor': Inside the Epic Hollywood Love Story Taylor Swift References in 'Ready For It?'". People. Retrieved 2025-10-14.

پیوند به بیرون

[ویرایش]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=الیزابت_تیلور&oldid=43280811»