اینگرید برگمن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اینگرید برگمان
IngridBergmanportrait.jpg
زمینه فعالیت سینما
تولد ۲۹ اوت ۱۹۱۵(۱۹۱۵-08-۲۹)
استکهلم، سوئد
مرگ ۲۹ اوت ۱۹۸۲ میلادی (۶۷ سال)
لندن، بریتانیا
ملیت سوئدی
پیشه بازیگر
سال‌های فعالیت ۱۹۸۲-۱۹۳۵
همسر(ها)
روبرتو روسلینی
لارس اشمیت
فرزندان پیا لیندستروم
روبرتینو روسلینی
ایزابلا
ایسوتا اینگرید روسلینی
صفحه در وب‌گاه IMDb

اینگرید برگمان (به سوئدی: Ingrid Bergman) (زاده ۲۹ آگوست ۱۹۱۵ - درگذشته ۲۹ آگوست ۱۹۸۲) بازیگر سرشناس سینما و برنده سه جایزه اسکار سوئدی بود.

ابتدای زندگی[ویرایش]

بازیگر سوئدی‌تبار و فوق ستاره دهه چهل هالیوود در ۲۹ آگوست ۱۹۱۵ از پدری سوئدی و مادری آلمانی به دنیا آمد. در کودکی مادرش را از دست داد.

پس از تحصیل در آکادمی هنرهای دراماتیک استکهلم بازی در فیلم‌های سوئدی را آغاز کرد و در عرض یکسال به ستاره اول سینمای سوئد تبدیل شد.

آخرین فیلم او اینترمتسو[۱] (میان‌پرده) مورد توجه دیوید او سلزنیک فیلم ساز معروف هالیوود (سازنده فیلم بر باد رفته) قرار گرفت و از او برای بازسازی دوباره این فیلم در آمریکا دعوت کرد. موفقیت دوباره این فیلم در آمریکا زمینه آغاز حضور برگمان در آمریکا بود. پس از ورود به هالیوود تیپ منحصربه‌فرد او که با تمام بازیگران زن آن زمان متفاوت بود به خصوص ویژگی طبیعی بودن (به دلیل عدم نیاز به چهره‌پردازی) و بازی‌های هنرمندانه او مورد توجه و استقبال بسیار قرار گرفت به طوری که روزنامه‌ها در وصف او نوشتند «خانم برگمان نه تنها بازیگری واقعاً هنرمند است بلکه این قدر زیباست که خود نیز یک شاهکار هنری به شمار می‌آید».

دوران بازیگری[ویرایش]

اینگرید برگمان در ۱۴ سالگی

استعدادی که او در فیلم‌هایش به نمایش گذاشت باعث شد که در عرض سه سال به ستاره زن اول سینمای آمریکا مبدل شود. پس از بازی درخشان در فیلم دکتر جکیل و آقای هاید برای ایفای نقش مقابل هامفری بوگارت در فیلم کازابلانکا انتخاب شد که امروزه از آن به عنوان محبوب‌ترین فیلم تاریخ سینمای آمریکا نام می‌برند. سپس در فیلم معروف زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آید در مقابل گری کوپر بازی کرد تا اینکه بازی عالی او در فیلم چراغ گاز به کارگردانی کیوکر اولین جایزه اسکار را برایش به ارمغان آورد. یک سال بعد فیلم طلسم شده[۲] را با کارگردانی آلفرد هیچکاک و بازی گریگوری پک بازی کرد که موفقیت زیاد فیلم باعث شد که سلزنیک بلافاصله فیلم معروف بدنام[۳] را پیشنهاد بدهد. این بار هم بازی او دربرابر کری گرانت و کارگردانی آلفرد هیچکاک فیلم قابل توجهی آفرید. محبوبیت روزافزون او با بازی در فیلم ناقوس‌های سنت ماری به نقش یک راهبه پر جنب و جوش و فروش عالی فیلم افزایش یافت و عموم مردم آمریکا نه تنها او را بازیگر محبوب خود بلکه الگویی از یک زن نجیب و نیمه مقدس می‌دانستند. این الگوی مقدس با بازی او در فیلم ژاندارک به کارگردانی ویکتور فلمینگ (کارگردان بر باد رفته) به اوج رسید. طی سه سال پیاپی او قهرمان مسابقات محبوبیت در آمریکا شده بود، چیزی که قبل از آن سابقه نداشت.

اینگرید برگمان و کری گرانت در فیلم بدنام ساخته آلفرد هیچکاک

پس از بازی در فیلم در برج جدی آلفرد هیچکاک و طاق نصرت، تصمیم گرفت شروع به بازی در فیلم‌های هنری از نوعی متفاوت کند؛ چیزی که از آن به عنوان طغیان او علیه سیستم استودیویی آن زمان هالیوود و سیستم ستاره‌سازی مرسوم آن تعبیر می‌شد. بدین ترتیب برگمان پس از مشاهده فیلم رم شهر بی دفاع (روبرتو روسلینی ایتالیایی) طی نامه‌ای پیشنهاد همکاری با روسلینی را داد و برای بازی در فیلم استرومبولی به ایتالیا رفت. در جریان فیلم برداری بااینکه شوهر و دخترش در آمریکا بودند، عشق کارگردان و بازیگر به یکدیگر رسوایی عجیبی در آمریکا به پا کرد و مطبوعات آمریکا بر سر این جریان جنجال عجیبی به راه انداختند، چراکه او را فقط به عنوان یک بازیگر مقدس و الگویی نمونه برای مردم آمریکا می‌خواستند. حتی در مجلس سنای ایالات متحده او را تهدید کردند که حق ندارد دیگر به آمریکا بازگردد. علاوه بر این فیلم استرومبولی روسلینی هم بایکوت شد و از نظر تجاری شکست خورد. نتیجه این رابطه عاشقانه و رسوای این دو هم دختری بود که بعدها بازیگر شد: ایزابلا روسلینی. بدین ترتیب اینگرید برگمان هفت سال به دور از هالیوود به همراه روبرتو روسلینی (بنیان‌گذار سبک نئورئالیسم در سینما) شروع به ساخت یک سری فیلم‌های هنری کرد؛ فیلم‌هایی همچون اروپا ۵۱، سفری به ایتالیا که امروزه در نوع خود فیلم‌هایی باارزش و هنری به شمار می‌آیند.

افتخار همکاری[ویرایش]

در تاریخ سینما شاید کمتر بازیگر زنی را بتوان یافت که در طی حیات خود با چنین طیف وسیعی از معروفترین شخصیت‌های تاریخ سینما همکاری کرده باشد؛ افراد زیر در طول دوره فعالیت هنری اینگرید برگمان همکارانش بودند.

کارگردانانی همچون:

ویکتور فلمینگ، آلفرد هیچکاک، جرج کیوکر، مایکل کورتیز، ژان رنوار، آناتول لیتواک، سیدنی لومت، اینگمار برگمان، روبرتو روسلینی، دیوید سلزنیک

برگمان در فیلم استرومبولی ساخته روبرتو روسلینی

و بازیگرانی همچون:

لسلی هاوارد، هامفری بوگارت، کری گرانت، گری کوپر، جوزف کاتن، گریگوری پک، یول برینر، آنتونی پرکینز، آنتونی کوئین، لیو اولمان، عمر شریف، لورن باکال، ایو مونتان، شارل بوایه،

چهره برگمان در سینما[ویرایش]

چهره‌ای که اغلب برگمان در فیلم‌هایش بازی می‌کرد نشان دهنده زنی بود که انگار برای زجر کشیدن آفریده شده بود؛ زنی که تحمل بالایی داشت و به جای اینکه گلایه‌ای داشته باشد فقط با نگاه‌هایش حرف می‌زد. اغلب در جدال عشق دربرابر مرد موردعلاقه‌ای شکست می‌خورد و قربانی می‌شد. او اوج این بازی‌ها را در فیلم‌های کازابلانکا و بدنام به نمایش گذاشت که هر دو فیلم جزو باارزش ترین دارایی‌های عاشقانه تاریخ سینما به حساب می‌آیند.

در سال ۱۹۵۶ بالاخره ابرها کنار رفت و بازی درخشان برگمان در فیلم آناستازیا در برابر یول برینر باعث شد که هالیوود جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را به او بدهد و دوباره فرزند خاطی را بپذیرد.

پس از ورود مجدد به آمریکا او بیشتر در فیلم‌های خاصی که خود انتخاب می‌کرد و اکثراً هنری بودند بازی می‌کرد. بازی‌های درخشان او در فیلم‌هایی مانند مهمانخانه ششمین خوشبختی، و سونات پاییزی (به کارگردانی هموطن و هم نامش اینگمار برگمان) بارها نامزدی اسکار (هفت بار) را برایش رقم زد، تا اینکه برای بازی در فیلم قتل در قطار سریع‌السیر شرق سومین اسکارش را به دست آورد.

درگذشت[ویرایش]

Norra, Ingrid.JPG

اینگرید در سال ۱۹۸۲ در ۶۷ سالگی براثر بیماری سرطان پستان که هشت سال با آن در ستیز بود در همان سالروز تولدش (۲۹ اوت) در لندن درگذشت و در گورستان کهنسال گرین به خاک سپرده شد

جوایز[ویرایش]

جایزه اسکار[ویرایش]

برگمان پس از کاترین هپبورن (با چهار اسکار)، مشترکاً با مریل استریپ، جک نیکلسون، والتر برنان و دانیل دی-لوئیس (هرکدام با سه جایزه)، جزو رکوردداران بردن اسکار بازیگری است.

فیلم‌شناسی[ویرایش]

سال فیلم نقش
1932 ' Girl Waiting in Line
1935 The Count of the Monk's Bridge Elsa Edlund
۱۹۳۵ موج شکن Karin Ingman
۱۹۳۵ خانواده سوئدی Astrid
1935 Valborgsmässoafton Lena Bergström
۱۹۳۶ سمت آفتابی Eva Bergh
1936 میان پرده
(نسخه اولیه سوئدی)
Anita Hoffman
۱۹۳۸ دلار Denna Balzar
193 صورت یک زن Anna Holm, aka Anna Paulsson
193 چهار همدم Marianne
۱۹۳۹ تنها یک شب Eva Beckman
1939 میان پرده: یک قصه عشق
(نسخه آمریکایی)
Anita Hoffman
1940 شب ژوئن Kerstin Norbäc — aka Sara Nordanå
1941 آدام چهار پسر داشت Emilie Gallatin
1941 شب نشینی در بهشت Stella Bergen Monrell
۱۹۴۱ دکتر جکیل و آقای هاید Ivy Peterson
۱۹۴۲ کازابلانکا Ilsa Lund
۱۹۴۳ زنگ‌ها برای که به صدا در می‌آیند María
1943 سوئدی‌ها در آمریکا (موضوع کوتاه) بجای خودش
۱۹۴۴ چراغ گاز Paula Alquist Anton
1945 گذرگاه ساراتوگا Clio Dulaine
۱۹۴۵ طلسم‌شده Dr. Constance Petersen
۱۹۴۵ زنگ‌های کلیسای مریم مقدس Sister Mary Benedict
۱۹۴۶ American Creed (موضوع کوتاه) بجای حودش
۱۹۴۶ بدنام Alicia Huberman
1948 طاق نصرت Joan Madou
۱۹۴۸ ژاندارک ژان‌دارک
1949 در برج جدی Lady Henrietta Flusky
۱۹۵۰ استرومبولی Karin
1952 اروپا ۵۱ Irene Girard
1953 ما، زنان (segment: "Ingrid Bergman") بجای خودش
1954 ژاندارک بر صلیب Giovanna d'Arco (Joan of Arc)
۱۹۵۴ سفر در ایتالیا Katherine Joyce
۱۹۵۴ ترس Irene Wagner
۱۹۵۶ آناستازیا Anna Koreff/Anastasia
1956 النا و مردانش Elena Sokorowska
1958 بی ملاحظه Anna Kalman
1958 مهمانخانه ششمین خوشبختی Gladys Aylward
1961 دوباره خداحافظ؟ Paula Tessier
۱۹۶۱ کولکا، دوست من (Uncredited Cameo)
۱۹۶۴ ملاقات Karla Zachanassian
۱۹۶۴ رولز-رویس زرد Gerda Millett
1967 استیمولانتیا (اپیزود: گردنبند) Mathilde Hartman
۱۹۶۹ گل کاکتوس Stephanie Dickinson
1970 Henri Langlois (مستند) بجای خودش
1970 قدم زدن در باران بهاری Libby Meredith
1973 از پرونده‌های اشتباه خانم باسیل فرانکویلر Mrs. Frankweiler
۱۹۷۴ قتل در قطار سریع‌السیر شرق Greta Ohlsson
1976 موضوعی از زمان Countess Sanziani
۱۹۷۸ سونات پاییزی Charlotte Andergast

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Intermezzo
  2. Spellbound
  3. Notorious

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Ingrid Bergman»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۹ می ۲۰۱۱).