وودی آلن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
وودی آلن
Woody Allen portrait 2009.jpg
وودی آلن در سال ۲۰۰۶
نام اصلی آلن استوارت کونیگزبرگ
Allen Stewart Konigsberg
تولد ۱ دسامبر ۱۹۳۵(۱۹۳۵-12-0۱) ‏(۷۹ سال)
بروکلین , نیویورک
ملیت آمریکایی
پیشه کمدین، بازیگر، کارگردان، نویسنده و موسیقیدان
سال‌های فعالیت تاکنون-۱۹۵۰
وب‌گاه رسمی www.woodyallen.com
صفحه در وب‌گاه IMDb

وودی آلن (به انگلیسی: Woody Allen) ‏(۱ دسامبر ۱۹۳۵کمدین، بازیگر، کارگردان، نویسنده و موسیقی‌دان یهودی آمریکایی است. آلن فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان یک نویسنده کتابهای طنز و سپس یک کمدین روی صحنه آغاز کرد و سپس در دههٔ ۶۰ میلادی فعالیت فیلم سازی خود را آغاز کرد. آنی هال (۱۹۷۷)، منهتن (۱۹۷۹) و نیمه شب در پاریس (۲۰۱۱) از مشهورترین فیلم‌های وودی آلن اند.

وی ۲۴ بار نامزد اسکار و چهار بار برنده آن شده است که این جوایز شامل یک اسکار بهترین کارگردانی و سه جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شده است.

زندگی[ویرایش]

وودی آلن با نام اصلی Allen Stewart Konigsberg اول دسامبر سال ۱۹۳۵ در بروکلین- نیویورک در یک خانوادهٔ یهودی ثروتمند متولد شد. او هشت سال از دوران کودکی اش را در مدرسه یهودیان سپری کرد، پس از آن در دبیرستانی به نام Midwood به تحصیلاتش ادامه داد. در آن زمان موهای قرمز رنگ او باعث شده بود تا در بین دوستان و هم کلاسی‌هایش به «قرمز» معروف شود. آلن با هدف کسب درآمد، به نوشتن قطعات طنز و فروش آنها همت گمارد، این فطعات در ستون‌های طنز روزنامه‌ها به چاپ می‌رسید.

پس از آن در سال ۱۹۵۳ در دانشگاه سینمایی نیویورک ثبت نام نمود و بلافاصله در دوره‌ای به نام «تولیدات سینمایی» مردود شده مجبور به ترک دانشگاه شد. از آن پس به مدت دو سال با دستمزدی معادل هفته‌ای ۲۰ دلار، به نویسندگی برای کمدینی به نام دیوید آلبر (David Alber) مشغول بود. سپس وارد تلویزیون شد و به نوشتن متون برنامه‌های تلویزیونی پرداخت. آلن از نوجوانی نواختن کلارینت را آغاز کرد، با ورود به برنامه‌های تلویزیونی، او اسم کوچک وودی هرمن نوازنده مشهور کلارینت را بر خود نهاد.

آلن به مدت پنج سال در تلویزیون به فعالیت پرداخت و در نهایت تصمیم گرفت استعدادش را در زمینه بازیگری نیز امتحان کند. اولین حضور او در مقام بازیگر در سال ۱۹۶۰ در کلوپی در منهتن بود. شخصیت کمدی متفاوت و خلاق او به سرعت نگاه‌ها را به سوی او معطوف کرد. در سال ۱۹۶۳ او به عنوان مهمان در اغلب برنامه‌های گفتگوی تلویزیونی ظاهر می‌شد.

از میان آلبوم‌هایش می‌توان به Nightclub Years ۱۹۶۴–۱۹۶۸ و Stand-Up Comic: ۱۹۶۴–۱۹۶۸ اشاره کرد. در آلبوم Stand-Up Comic وودی آلن یکی از بهترین کارهایش را ارائه کرده‌است، او تجربه پنج سال کار در تلویزیون را با فعالیت هاش در برنامه‌های طنز به هم آمیخت و در یک محصول گرد آورد. توازن و اعتماد موجود در صدایش به زیبایی با شنونده ارتباط برقرار می‌کند. این آلبوم چکیده فعالیت‌های او بین سالهای ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۹ است. عصبی بودن به عنوان مشخصه دائمی این شخصیت در جای جای سخنانش قابل لمس است.

نخسیتین فیلم‌نامه او تازه چه خبر، پیشی بود. نخستین فیلمی که کارگردانی کرد چه خبرها، سوسن پلنگی بود، که در اصل فیلمی ژاپنی بود که فقط آن را با گفتار خنده‌آوری دوبله کرد.

نخستین فیلمی که به معنای رایج کارگردانی کرد پولو بردار و در رو بود. بعد در فیلم دوباره بزنش، سام بازی کرد.

در ۱۹۷۷ با تولید و بازی در آنی هال دوره تازه و مهمی در کار خود را آغاز کرد.

نوازندگی کلارینت[ویرایش]

همان‌گونه که از موسیقی فیلم‌هایش مشهود است، آلن از دوست‌داران جدی موسیقی جاز است. خود او از نوجوانی کلارینت می‌زد. او کلارینتی با سیستم انگشت‌گذاری قدیمی معروف به سیستم آلبرت به کار می‌برد. سال‌ها است که او همراه با گروهی از دوستانش هر دوشنبه شب در هتلی در نیویورک جاز دیکسی‌لند می‌نوازند. وودی آلن حتی برای گرفتن جایزه اسکار فیلم آنی هال به هالیوود نرفت، چرا که مراسم اسکار با برنامه نوازندگی دوشنبه‌شب‌های او هم‌زمان بود.

زندگی خصوصی[ویرایش]

در سال، ۱۹۵۴ وودی آلن که نوزده سالش بود با هارلین روزن شانزده ساله ازدواج کرد. این دو در سال ۱۹۵۹ از یکدیگر جدا شدند. چندی بعد، روزن از آلن بابت تصویر نادرستی که از او در مصاحبه‌های تلویزیونی اش داده بود شکایت کرد. همسر دوم آلن، لوئیز لسر بود که در سال ۱۹۶۶ با یکدیگر ازدواج و در سال ۱۹۶۹ از یکدیگر جدا شدند.

در سال ۱۹۷۰ آلن وارد رابطه عاشقانه‌ای با دایان کیتون شد. این رابطه بعد از یک سال به پایان رسید، اما کیتون در تعدادی از فیلم‌های آلن از جمله آنی هال بازی کرد و به خاطر این فیلم موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین هنرپیشه زن شد. گفته می‌شود فیلم نامه این فیلم مشخصاً برای دایان کیتون نوشته شده که نام واقعی او دایان هال است. مارشال مک لوهان نظریه‌پرداز دهکده جهانی هم در این فیلم یک نقش کوتاه و حاشیه‌ای بازی کرد.[۱] در سال ۲۰۰۴ دیلن فارو، دخترخوانده وودی آلن در نامه‌ای سرگشاده گفت که پدرخوانده‌اش هنگامی‌که وی فقط هفت سال داشت، اورا مورد تعرض جنسی قرار می‌داده‌است.[۲] وودی آلن در یک مصاحبه در سال ۲۰۰۸ خود را به عنوان یک «بی‌خدای مبارز فرویدی» توصیف می‌کند.[۳]

آثار[ویرایش]

فیلم[ویرایش]

در این جدول همه فیلم‌هایی که وودی آلن در آن‌ها نقشی داشته است فهرست شده است:

سال فیلم عنوان
کارگردان نویسنده بازیگر در نقش
۱۹۶۵ تازه چه خبر پوسی‌کت؟ آری آری ویکتور شاکاپوپولیس
۱۹۶۶ چه خبرها، سوسن ببری؟[I] آری آری آری گوینده
۱۹۶۷ کازینو رویال آری آری دکتر نوح/جیمی باند
۱۹۶۹ آب را نخورید[II] آری
پول را بردار و فرار کن آری آری آری ویرجیل استارک‌ول
۱۹۷۱ مردان بحران: سرگذشت هاروی والینجر آری آری آری هاروی والینجر
موزها آری آری آری فیلدینگ ملیش
۱۹۷۲ دوباره بزنش، سام[II] آری آری آلن فلیکس
آنچه همیشه می‌خواستید
دربارهٔ سکس بدانید*
(* ولی می‌ترسیدید بپرسید)
آری آری آری دلقک
فابریزیو
ویکتور شاکاپوپولیس
اسپرم شماره ۱
۱۹۷۳ در خواب فرو رفته آری آری آری مایلز مونرو
۱۹۷۵ عشق و مرگ آری آری آری بوریس گروشنکو
۱۹۷۶ جبهه آری هاوارد پرینس
۱۹۷۷ آنی هال آری آری آری الوی سینگر
۱۹۷۸ صحنه‌های داخلی آری آری
۱۹۷۹ منهتن آری آری آری آیزک دیویس
۱۹۸۰ خاطرات اکلیلی آری آری آری سندی بیتس
به وودی آلن، از اروپا با عشق آری خودش
۱۹۸۲ کمدی سکسی نیمه‌شب تابستانی آری آری آری اندرو
۱۹۸۳ زلیگ آری آری آری لئونارد زلیگ
۱۹۸۴ دنی رز برادوی آری آری آری دنی رز
۱۹۸۵ رز بنفش قاهره آری آری
۱۹۸۵ پنجاه سال فعالیت! آری خودش
هانا و خواهرانش آری آری آری میکی سکس
۱۹۸۷ روزگار رادیو آری آری آری گوینده
سپتامبر آری آری
شاه لیر آری آقای بیگانه
۱۹۸۸ زنی دیگر آری آری
هتل ترمینوس: کلاوس باربی، روز و روزگار او[I]
۱۹۸۹ داستان‌های نیویورکی آری آری آری شلدون
جرم‌ها و بزهکاری‌ها آری آری آری کلیف استرن
۱۹۹۰ آلیس آری آری
۱۹۹۱ صحنه‌هایی از مرکز خرید آری نیک فایفر
۱۹۹۲ سایه‌ها و مه آری آری آری کلاینمن
شوهران و زنان آری آری آری گیب رات
۱۹۹۳ معمای قتل در منهتن آری آری آری لری لیپتون
۱۹۹۴ گلوله‌ها بر فراز برادوی آری آری
آب را نخورید[II] آری آری آری والتر هولاندر
۱۹۹۵ پسران آفتاب آری ال لوییس
آفرودیت توان‌مند آری آری آری لنی
۱۹۹۶ همه می‌گویند دوستت دارم آری آری آری جو برلین
۱۹۹۷ تقدیم به رم آری آری آری هری بلاک
پیران آفتاب آری ال لوییس
بلور مرد وحشی آری خودش
۱۹۹۸ صد سال بنیاد فیلم آمریکا... صد فیلم آری خودش
چهره مشهور آری آری
نقش‌بازی‌کن‌ها آری مدیر گزینش
مورچه‌ها آری زد (صدا)
۱۹۹۹ شیرین و پست آری آری آری گوینده
۲۰۰۰ مرد شرکتی آری سفیر آمریکا
دزدهای خرده‌پا آری آری آری ری
نور همدم من‌است آری خودش
جمع‌کردن شکسته‌ها آری تکس کراولی
۲۰۰۱ نفرین عقرب یشمی آری آری آری سی. دبلیو. بریگز
صداها از شهری که دوست دارم آری آری
استنلی کوبریک: زندگی به روایت تصویر آری خودش
کنسرت برای نیویورک آری خودش
۲۰۰۲ وودی آلن: زندگی با فیلم آری خودش
جادوی فلینی آری خودش
پایان هالیوودی آری آری آری ول وکسمن
۲۰۰۳ ۱۰۰ سال امید و شوخ‌طبعی آری خودش
چیزی غیر از این آری آری آری دیوید دابل
چارلی: زندگی و هنر چارلی چاپلین آری خودش
۲۰۰۴ فرانسوا تروفو، یک زندگی‌نامه آری خودش
ملیندا و ملیندا آری آری
۲۰۰۵ بالاد گرینیچ ویلج آری خودش
غیر خودی آری خودش
امتیاز نهایی آری آری
۲۰۰۶ اسکوپ آری آری آری سید واترمن
خانه آری خودش
۲۰۰۷ رؤیای کاساندرا آری آری
۲۰۰۸ ویکی کریستینا بارسلونا آری آری
۲۰۰۹ هرچه نتیجه‌دار باشد آری آری
۲۰۱۰ غریبه‌ای دراز و سیاه را ملاقات خواهی کرد آری آری
۲۰۱۱ نیمه‌شب در پاریس آری آری
۲۰۱۲ پاریس منهتن آری خودش
تقدیم به رم با عشق آری آری آری جری
۲۰۱۳ جاسمین غمگین آری آری
۲۰۱۴ ژیگولوی تحلیل‌رفته آری مورای
۲۰۱۴ جادو در مهتاب آری آری
۲۰۱۵ مرد بی‌منطق آری آری

^  I به عنوان تهیه‌کننده.
^  II نویسنده نمایشنامه‌ای به همین نام، که فیلم بر پایه آن ساخته شده است.

کتاب[ویرایش]

  • بی حساب (۱۹۷۱)
  • بی بال و پر (۱۹۷۵)
  • عوارض جانبی (۱۹۸۰)

جوایز[ویرایش]

فیلم‌های محبوب آلن[ویرایش]

وودی آلن در سال ۲۰۱۲ در نظرسنجی نشریه بریتانیایی «سایت اند ساند» ۱۰ فیلم برتر عمر خود را انتخاب کرد.[۴]

۱۰ فیلم عمر وودی آلن:

۱. «دزد دوچرخه» ساخته ویتوریو دسیکا، ۱۹۴۸.

۲. «مهر هفتم» ساخته اینگمار برگمان، ۱۹۵۷.

۳. «همشهری کین» ساخته اورسن ولز، ۱۹۴۱.

۴. «آمارکورد» ساخته فدریکو فلینی، ۱۹۷۳.

۵. «هشت و نیم» ساخته فدریکو فلینی، ۱۹۶۳.

۶. «۴۰۰ ضربه» ساخته فرانسوا تروفو، ۱۹۵۹.

۷. «راشومون» ساخته آکی‌را کوروساوا، ۱۹۵۰.

۸. «توهم بزرگ» ساخته ژان رنوار، ۱۹۳۷.

۹. «جذابیت پنهان بورژوازی» ساخته لوئیس بونوئل، ۱۹۷۲.

۱۰. «راه‌های افتخار» ساخته استنلی کوبریک، ۱۹۵۷.

اظهار نظر در مورد مناقشه بین فلسطین و اسرائیل[ویرایش]

وودی آلن درباره مناقشه بین اسرائیل و فلسطین گفته است که به عقیده من، منشاء این درگیری به بدرفتاری عرب‌ها با یهودی‌ها پس از جنگ جهانی دوم بر‌می‌گردد، احساس می‌کنم اعراب از ابتدا به هیچ عنوان با آنها خوب رفتار نکردند و این یک مشکل بزرگ بود. یهودیان جنگ وحشتناکی را پشت سر گذاشته بودند، میلیون‌ها نفر از آنها قتل و عام شده بودند و در سراسر اروپا مورد آزار و اذیت قرار گرفته بودند و تنها این تکه بسیار بسیار کوچک از کره زمین در میان بیابان به آنها رسیده بود، اگر تنها اعراب می‌گفتند، ما می‌دانیم که شما چه کشیده‌اید و این تکه کوچک از زمین برای شما و ما دوستان شما باقی خواهیم ماند و به شما کمک خواهیم کرد، یهودیان نیز از در صلح در می‌آمدند ولی متاسفانه اعراب اینکار را نکردند. آنها راه حل مناسب را انتخاب نکردند و این همه مشکلات به وجود آمد. اتفاقات اخیر وحشتناک است. از زمانی که می‌توانم به خاطر آوردم، زمانی‌که 21 ساله بودم، آنها به من می‌گفتند که صلح میان اعراب و اسرائیل نزدیک است، این در نسل بعد اتفاق می‌افتد. ولی اکنون اوضاع بدتر شده، این ادامه می‌یابد و ادامه می‌یابد ولی در نهایت هیچ چیز تغییر نخواهد کرد. لااقل به این زودی‌ها هیچ صلحی میان اسرائیل و مردم فلسطین روی نخواهد داد. اگر چه امیدوارم که این اتفاق بیافتد ولی فکر می‌کنم که نه هر دو طرف چندان خواهان این مسئله‌اند و نه اینکه توانایی رسیدن به چنین چیز را دارند.[۵]

منابع[ویرایش]

  1. احسان شاه قاسمی (1391). فلسفه رسانه از نگاه اینیس و مک لوهان. وب سایت مرکز آموزش‌های رسانه‌ای همشهری. http://www.hamshahritraining.ir/news-3660.aspx
  2. «دیلن: پدرخوانده‌ام وودی آلن مرا مورد تعرض جنسی قرار می‌داد». یورونیوز، ۲۰۱۴. 
  3. http://www.youtube.com/watch?v=JvF1HspfnN8l
  4. وودی آلن، فرانسیس فورد کوپولا، مارتین اسکورسیزی و... بهترین فیلم‌های عمرشان را انتخاب کردند، خبرگزاری (khabaronline)
  5. HAARETZ / Woody Allen: Israeli-Palestinian Conflict Won’t Be Resolved Anytime Soon http://www.haaretz.com/news/israel/.premium-1.606245
  • The Unruly Life of Woody Allen: A Biography by Marion Meade, Cooper Square Press, 2001
  • The Films of Woody Allen: Critical Essays by Charles L.P. Silet, The Scarecrow Press, Inc. ، ۲۰۰۶

پیوند به بیرون[ویرایش]