پرش به محتوا

پاتریشا آرکت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پاتریشا آرکت
آرکت در ۲۰۲۳
زادهٔ۸ آوریل ۱۹۶۸ ‏(۵۷ سال)
شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده
پیشهبازیگر
سال‌های فعالیت۱۹۸۱–اکنون
همسران
فرزندان۲
پدرلوئیس آرکت
خویشاوندان

پاتریشا آرکت (انگلیسی: Patricia Arquette؛ زاده ۸ آوریل ۱۹۶۸) بازیگر آمریکایی است. او که به خاطر نقش‌هایش در سینما و تلویزیون شناخته شده، برنده جوایز متعددی از جمله یک جایزه اسکار، یک جایزه بفتا، دو جایزه امی پرایم‌تایم و سه جایزه گلدن گلوب شده است.

نخستین نقش بلند آرکت در فیلم فانتزی-ترسناک کابوس در خیابان الم ۳: جنگجویان رؤیا (۱۹۸۷) بود. پس از آن، نقش‌های اصلی در چندین فیلم مورد تحسین منتقدان ایفا کرد، از جمله داستان عاشقانه واقعی (۱۹۹۳)، اد وود (۱۹۹۴)، لاس زدن با فاجعه (۱۹۹۶)، بزرگراه گمشده (۱۹۹۷)، سرزمین ناهموار (۱۹۹۸)، احیای مردگان (۱۹۹۹) و گودال‌ها (۲۰۰۳). برای بازی در نقش مادری تنها در فیلم پسرانگی (۲۰۱۴)، که فیلمبرداری آن از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۴ طول کشید، آرکت برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.

در تلویزیون، او نقشی را در سریال درام ماوراءطبیعی متوسط (۲۰۰۵–۲۰۱۱) بازی کرد و در سال ۲۰۰۵ جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر نقش اول زن در مجموعه تلویزیونی درام را دریافت کرد. برای نقش خود به عنوان کارمند زندان در مینی‌سریال فرار از دانمورا (۲۰۱۸) و نقش دی‌دی بلانچارد در مینی‌سریال تظاهر (۲۰۱۹)، جوایز گلدن گلوب و همچنین جایزه امی پرایم‌تایم بهترین بازیگر نقش مکمل زن را برای سریال تظاهر دریافت کرد. او همچنین در سریال هیجان‌انگیز جداسازی (۲۰۲۲–اکنون) نقش‌آفرینی کرده است.

اوایل زندگی

[ویرایش]

آرکت در سال ۱۹۶۸ در شیکاگو، ایالت ایلینوی، به دنیا آمد. پدرش، لوئیس آرکت، بازیگر و عروسک‌گردان بود و مادرش، برندا اولیویا «ماردی» (با نام خانوادگی قبل از ازدواج نوواک)، در زمینه هنر فعالیت داشت و به عنوان درمانگر کار می‌کرد.[۱][۲] او از طریق پدرش با کاوشگر مری‌وثر لوئیس نسبت خانوادگی دوری دارد.[۳][۴][۵] پدر آرکت که پیش‌تر کاتولیک بود، به اسلام گرویده بود.[۳][۶][۷] مادر او یهودی بود و اجدادش از لهستان و روسیه مهاجرت کرده بودند.[۸][۵][۹][۱۰][۱۱][۱۲][۱۳] نام خانوادگی اصلی خانواده پدری او «آرکوئه» بود و آنها اصالت فرانسوی-کانادایی داشتند.[۱۴] پدربزرگ پدری‌اش، کلیف آرکت، کمدین بود. خواهر و برادرانش یعنی رزانا، ریچموند، آلکسیس و دیوید نیز بازیگر شدند.

زمانی که آرکت کودک بود، والدینش پیشنهاد کردند دندان‌هایش را با براکت ارتودنسی اصلاح کند،[۱۵] اما او قبول نکرد و گفت نمی‌خواهد ظاهر کاملی داشته باشد و «احساس می‌کرد این با آنچه در درونش بود، همخوانی ندارد.»[۱۶]

برای مدتی خانواده‌اش در یک کمون در بنتونویل، ویرجینیا زندگی کردند. او گفته است هر چه بیشتر آنجا زندگی کردند، فقیرتر شدند و معتقد است این تجربه باعث شد که همدلی‌اش بیشتر شود.[۱۴] پدرش الکلی بود و مادرش رفتاری خشونت‌آمیز داشت.[۱۷] وقتی هفت ساله بود، خانواده به شیکاگو نقل مکان کردند و بعدها در لس آنجلس، کالیفرنیا ساکن شدند.[۱۷]

او در مدرسه کاتولیک تحصیل کرد و گفته در نوجوانی می‌خواسته راهبه شود.[۱۸] در ۱۴ سالگی، وقتی فهمید پدرش رابطه نامشروع دارد، از خانه فرار کرد و در لس آنجلس پیش خواهرش روزانا زندگی کرد.[۱۹] او پدرش را بازیگری معرفی کرده که در فیلم‌های صنعتی، تبلیغات و دوبله کار می‌کرد و بیشتر به خاطر نقش جی.دی. پیکت در سریال تلویزیونی خانواده والتون شناخته شده بود.[۱۴] قبل از اینکه به حرفه بازیگری روی بیاورد، آرکت قصد داشت ماما شود.[۲۰][۱۸]

زندگی شخصی

[ویرایش]

در ۲۰ سالگی، آرکت رابطه‌ای با پل روسی، موسیقی‌دان، داشت. آن‌ها یک پسر به نام انزو روسی داشتند که در ۳ ژانویه ۱۹۸۹ به دنیا آمد.[۲۱][۲۲] در آوریل ۱۹۹۵، آرکت با نیکلاس کیج ازدواج کرد (که بعدها در فیلم احیای مردگان در سال ۱۹۹۹ با هم هم‌بازی شدند). آن‌ها بعد از نه ماه از هم جدا شدند، اما تا زمانی که کیج در فوریه ۲۰۰۰ درخواست طلاق داد، همچنان به عنوان یک زوج در ملاء عام ظاهر می‌شدند.[۲۳]

آرکت و بازیگر توماس جین در سال ۲۰۰۲ نامزد شدند. دخترشان، هارلو اولیویا کالیوپ جین، در ۲۰ فوریه ۲۰۰۳ به دنیا آمد. آرکت و جین در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۶ در پالازو کونتارینی در ونیز، ایتالیا، ازدواج کردند.[۲۴] در ژانویه ۲۰۰۹، آرکت درخواست طلاق از جین را به دلیل اختلافات غیرقابل حل مطرح کرد،[۲۵] اما آنها به زودی آشتی کردند و آرکت در ۹ ژوئیه ۲۰۰۹ درخواست طلاق را پس گرفت.[۲۶] با این حال، در ۱۳ اوت ۲۰۱۰، نماینده جین اعلام کرد که آرکت و جین به دلیل «اختلافات غیرقابل حل» تصمیم به ادامه روند طلاق گرفته‌اند. طلاق در ۱ ژوئیه ۲۰۱۱ نهایی شد و آن‌ها به حضانت مشترک فرزندشان توافق کردند.[۲۷]

آرکت تا سال ۲۰۱۴ رابطه‌ای با نقاش اریک وایت داشت.[۲۸][۲۹] در ژانویه ۲۰۲۵، آرکت اعلام کرد که تقریباً دو سال است که مجرد است.[۳۰]

انتقاد از دونالد ترامپ

[ویرایش]

آرکت در تظاهرات سال ۲۰۱۷ زنان علیه رئیس‌جمهور دونالد ترامپ شرکت کرد.[۳۱] وی که در سال ۲۰۲۰ برنده جایزه بازیگر زن نقش مکمل در تلویزیون گلدن گلوب شده بود در سخنرانی خود بعد از دریافت جایزه، از تهدید ترامپ علیه ایران انتقاد کرد.[۳۲]

فیلم‌شناسی

[ویرایش]

سینمایی

[ویرایش]
سال عنوان نقش توضیحات
۱۹۸۷ کابوس در خیابان الم ۳: جنگجویان رؤیا کریستن پارکر
باهوش زیبا زیرو
۱۹۸۸ تایم اوت لوسی
شمال دور جیلی
۱۹۸۹ عمو باک صداهای اضافی
۱۹۹۰ دعا برای رولربویز کیسی
۱۹۹۱ دونده هندی دوروتی
۱۹۹۲ درون مانکی زترلند گریس
۱۹۹۳ مشکل محدودیت کیت کالیفانو
اتان فروم متی سیلور
داستان عاشقانه واقعی آلباما ویتمن
۱۹۹۴ ازدواج مقدس هاوانا
اد وود کتی اوهارا
۱۹۹۵ فراسوی رانگون لائورا بائومن
۱۹۹۶ لاس زدن با فاجعه نانسی کوپلین
بی‌نهایت آرلین گرینبائوم
مأمور مخفی وینی
۱۹۹۷ بزرگراه گمشده رنی مدیسون / آلیس ویکفیلد
نگهبان شب کاترین
۱۹۹۸ خداحافظ عاشق سارا دانمور
سرزمین ناهموار مونا بیرک
۱۹۹۹ استیگماتا فرانکی پیج
احیای مردگان مری بروک
۲۰۰۰ نیکی کوچک والری وران
۲۰۰۱ ذات آدمی Lila Jute
بانو و ولگرد ۲: ماجراجویی اسکمپ بیور (صدا)
۲۰۰۲ نشان اسکارلت
۲۰۰۳ عمیق‌تر از عمیق لیندا لاولیس
حفره‌ها خانم کاترین "کیسین کیت" بارلو
کوتاهی پا مشکلی نیست لویس
۲۰۰۶ ملت غذای آماده سیندی
۲۰۰۸ یک زن مجرد راوی
۲۰۱۲ دختر در حال پیشرفت خانم آرمسترانگ
نگاهی به درون ذهن چارلز سوان سوم ایزی
۲۰۱۳ ویجی و من جولیا
سرسره برقی تینا
۲۰۱۴ پسرانگی اولیویا ایوانز
۲۰۱۵ جنون رز
۲۰۱۶ برابر یعنی برابر مدیر اجرایی تولید[۳۳]
۲۰۱۷ دائمی جین دیکسون
۲۰۱۹ داستان اسباب‌بازی ۴ مادر هارمونی (صدا)
غیرتی بودن جیلین لیبرمن تهیه‌کننده اجرایی[۳۴]

تلویزیونی

[ویرایش]
سال عنوان نقش توضیحات
۱۹۸۷ ددی استیسی تله‌فیلم
۱۹۸۹ دی اج زن قربانی تجاوز تله‌فیلم
۱۹۹۰ سی بی اس تعطیلات مدرسه ویژه دانا مک کالیستر قسمت: "دختری با برادر دیوانه"
سی و یک چیز استفانی قسمت: "سکس خوب، مقداری سکس، چی سکس، بدون سکس"
بیگانگان (مجموعه تلویزیونی آمریکایی) روندا سو قسمت: "کلاب لک لک"
قصه‌هایی از سردابه مری جو قسمت: "مثلث چهار ضلعی"
۱۹۹۱ دیلینجر پولی همیلتون تله‌فیلم
گل وحشی آلیس گاتری تله‌فیلم
۱۹۹۴ عشق به وسیله خیانت دیانا تله‌فیلم
۲۰۰۵–۲۰۱۱ متوسط آلیسون دوبوا ۱۳۰ قسمت. کارگردان: "یک شخص مورد علاقه" (۵٫۰۳), "اولین نیش عمیق‌ترین است
۲۰۱۲ نظم و قانون: واحد قربانیان ویژه جینی کرنز قسمت: "رویاها به تعویق افتاد"
۲۰۱۳–۲۰۱۴ امپراتوری بوردواک سالی ویت ۱۰ قسمت
۲۰۱۴ سی‌اس‌آی مأمور ویژه / معاون مدیر

آوری رایان

قسمت: "کیتی"
قسمت: "پارادوکس دوگانه"
۲۰۱۵–۲۰۱۶ سی اس آی: سایبر ۳۱ قسمت
۲۰۱۵ خودمانی با ایمی شومر خودش قسمت: "آخرین روز لعنتی"
۲۰۱۷ امواج برای آب خودش مستند
۲۰۱۸ فرار به دانمورا جویس "تیلی" میچل ۷ قسمت
۲۰۱۹ تظاهر دی دی بلانچارد ۸ قسمت
۲۰۲۲–اکنون جداسازی هارمونی کوبل / خانم سلویگ ۱۴ قسمت

نماهنگ‌ها

[ویرایش]
سال عنوان هنرمند نقش منبع
۱۹۸۷ «جنگجویان رؤیایی» داکن کریستن پارکر

جوایز و نامزدی‌ها

[ویرایش]
سال جایزه رده تولید نتیجه منبع
۱۹۹۳ جایزه کیبل‌ای‌سی‌ئی هنریپشه زن - در مینی‌سریال یا فیلم گل وحشی برنده [۳۵]
۱۹۹۴ جایزه ساترن بهترین هنرپیشه زن رمانس حقیقی نامزدشده
جایزه سینمایی و تلویزیونی ام‌تی‌وی بهترین بوسه رمانس حقیقی نامزدشده
۱۹۹۹ جایزه میراث غربی فیلم سینمایی تئاتر کشور هی-لو برنده
۲۰۰۰ جوایز بلاک باستر اینترتیمنت هنرپیشه زن موردعلاقه - ترسناک استیگماتا نامزدشده
۲۰۰۱ جایزه تمشک طلایی بدترین هنرپیشه مکمل زن نیکی کوچولو نامزدشده
۲۰۰۵ جایزه امی ساعات پربیننده هنرپیشه اصلی زن در یک مجموعه درام متوسط برنده
جایزه ستلایت هنرپیشه زن در یک مجموعه، درام متوسط نامزدشده
۲۰۰۶ جایزه ساترن بهترین هنرپیشه زن تلویزیونی متوسط نامزدشده
جایزه گلدن گلوب بهترین اجرا توسط یک بازیگر زن در یک مجموعه تلویزیونی - درام متوسط نامزدشده
جایزه انجمن بازیگران فیلم اجرا توسط یک هنرپیشه زن در یک مجموعه درام متوسط نامزدشده
۲۰۰۷ جایزه ساترن بهترین هنرپیشه زن در یک برنامه تلویزیونی متوسط نامزدشده
جایزه انجمن بازیگران فیلم اجرا توسط یک هنرپیشه زن در یک مجموعه درام متوسط نامزدشده
جایزه امی ساعات پربیننده هنرپیشه اصلی زن در یک مجموعه درام متوسط نامزدشده
جوایز آیگور خودش برنده
جایزه گلدن گلوب بهترین اجرا توسط یک بازیگر زن در یک مجموعه تلویزیونی - درام متوسط نامزدشده
۲۰۰۸ جوایز تی وی لند شخصیت مورد علاقه از "سوی دیگر" متوسط نامزدشده
جایزه گلدن گلوب بهترین اجرا توسط یک بازیگر زن در یک مجموعه تلویزیونی - درام متوسط نامزدشده
۲۰۱۰ جایزه انجمن بازیگران فیلم اجرا توسط یک هنرپیشه زن در یک مجموعه درام متوسط نامزدشده
۲۰۱۴ جایزه انجمن بازیگران فیلم اجرا توسط یک گروه در یک مجموعه درام امپراتوری بورد واک نامزدشده
۲۰۱۵ جایزه انجمن بازیگران فیلم جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن پسرانگی برنده
جایزه گلدن گلوب بهترین هنرپیشه مکمل زن - فیلم سینمایی پسرانگی برنده
جوایز فیلم بفتا جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل زن پسرانگی برنده
جایزه اسکار جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن پسرانگی برنده
۲۰۱۹ هفتاد و ششمین مراسم گلدن گلوب جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش زن برای سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی فرار به دانمورا برنده
جایزه تلویزیونی به انتخاب منتقدان بهترین هنرپیشه زن در یک مینی‌سریال یا فیلم تلویزیونی فرار به دانمورا برنده
جوایز انجمن بازیگران فیلم جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش زن برای سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی فرار به دانمورا برنده
سی و پنجمین دوره جوایز تی‌سی‌ای دستاورد انفرادی در درام فرار به دانمورا نامزدشده
هفتاد و یکمین جوایز امی ساعات پربیننده جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر زن در مجموعه تلویزیونی کوتاه یا فیلم تلویزیونی فرار به دانمورا نامزدشده
بهترین هنرپیشه مکمل زن در یک مجموعه تلویزیونی کوتاه یا فیلم تلویزیونی تظاهر برنده
۲۰۲۰ هفتاد و هفتمین مراسم گلدن گلوب بهترین هنرپیشه مکمل زن – در یک مجموعه تلویزیونی کوتاه یا فیلم تلویزیونی تظاهر برنده
جایزه تلویزیونی به انتخاب منتقدان بهترین هنرپیشه مکمل زن در یک مجموعه تلویزیونی کوتاه یا فیلم تلویزیونی تظاهر نامزدشده
جوایز انجمن بازیگران فیلم جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر نقش زن برای سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی تظاهر نامزدشده
جایزه ستلایت بهترین هنریپشه مکمل زن - سریال، مینی‌سریال یا فیلم تلویزیونی تظاهر نامزدشده

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. Baum, Gary (2012-07-11). "David Arquette Celebrates Late Mother's Burlesque Past at His New Nightspot". The Hollywood Reporter (به انگلیسی). Retrieved 2024-02-21.
  2. Sumner, Jane (October 10, 2015). "Arquette prepares a passionate plea for equality at Austin event". Austin American-Statesman. Archived from the original on June 22, 2018. Retrieved June 23, 2018.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ "Lewis Arquette Obituary", Los Angeles Times
  4. Elkin, Michael (اکتبر 6, 2005). "'Medium' Cool … and Trailing Sparks". jewishexponent.com. Archived from the original on May 24, 2013. Retrieved April 1, 2013.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ Hoggard, Liz (August 18, 2006). "Patricia Arquette: The not-so-dippy hippie". The Independent. Archived from the original on May 25, 2022. Retrieved May 23, 2018.
  6. "Patricia Arquette's Early Life on a Virginia Commune". The Wall Street Journal. December 12, 2017. Retrieved May 23, 2018. my father, who was raised a Catholic, converted to Islam. My mom was Jewish, but my dad's conversion was never a source of friction.
  7. Smith, Dinitia (August 20, 1995). "None of That Sultry Innocence For a Change". The New York Times. Retrieved May 24, 2018.
  8. Bussmann, Kate (February 9, 2015). "Patricia Arquette interview: on Boyhood, Nicolas Cage and growing up". The Daily Telegraph. Archived from the original on January 11, 2022. Retrieved May 23, 2018.
  9. Pfefferman, Naomi (February 17, 2010). "David Arquette: The Females of My Life". The Jewish Journal of Greater Los Angeles. Retrieved May 23, 2018.
  10. Pfefferman, Naomi (October 17, 2002). "Arquette Reconnects". The Jewish Journal of Greater Los Angeles. Retrieved May 24, 2018.
  11. Vallance, Tom (February 16, 2001). "Lewis Arquette – Obituaries". The Independent. London. Archived from the original on October 26, 2010. Retrieved April 1, 2013.
  12. "Patricia Arquette – Cranky Critic® StarTalk – Movie Star Interviews". Crankycritic.com. Archived from the original on September 27, 2011. Retrieved October 11, 2011.
  13. "Arquettes". Archived from the original on June 29, 2012. Retrieved February 25, 2015.
  14. ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ ۱۴٫۲ Finding Your Roots, February 9, 2016, PBS
  15. "Patricia Arquette calls her 12 year Boyhood experience an anti-movie". HitFix. Archived from the original on July 10, 2014. Retrieved February 25, 2015.
  16. Rice, Lynette (March 4, 2015). "You Won't Believe Why Someone Told Patricia Arquette to Fix Her Teeth". Archived from the original on March 6, 2015. Retrieved February 25, 2024.
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ "Patricia and Rosanna Arquette's Childhood Memories". Oprah.com. Retrieved August 4, 2015.
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ WTF with Marc Maron Podcast, Episode 651, http://www.wtfpod.com/podcast/episodes/episode_651_-_patricia_arquette
  19. "Thursday Interview: Patricia Arquette". Independent.co.uk. November 16, 2000. Archived from the original on May 25, 2022. Retrieved July 30, 2017.
  20. Patricia Arquette interview on Charlie Rose (1999). PBS and Charlie Rose Inc. 1999. Archived from the original on 2019-09-14.
  21. Harmetz, Aljean (September 19, 1993). "Up and Coming - Patricia Arquette - She's the Embodiment Of the Spacey Flower Child". The New York Times. Retrieved February 25, 2015.
  22. "Actress Patricia Arquette weds in Italy". USA Today. Associated Press. June 27, 2006. Retrieved April 1, 2013.
  23. Wolk, Josh (February 25, 2000). "Reality Bites". Entertainment Weekly.
  24. Greenblatt, Leah (July 7, 2006). "Celebrity news for the week of July 14, 2006". Entertainment Weekly. Retrieved April 1, 2013.
  25. "Arquette's Romance No Longer True". TMZ.com. May 1, 2005. Retrieved October 11, 2010.
  26. "Patricia Arquette and Thomas Jane Are Canceling Their Divorce". Stars Journal. Archived from the original on October 8, 2011. Retrieved October 11, 2011.
  27. "Patricia Arquette, Thomas Jane – Divorce Final". TMZ.com. July 7, 2011. Retrieved October 11, 2010.
  28. Jones, Isabel. "TBT: Patricia Arquette and Nicolas Cage's Relationship Was an Interesting One". InStyle (به انگلیسی). Retrieved 2024-12-08.
  29. Zinko, Carolyne (2015-09-19). "Eric White stars at opening, not girlfriend Patricia Arquette". SFGate (به انگلیسی). Retrieved 2024-12-08.
  30. Patricia Arquette Wants Wikipedia To Fix Her Relationship Status (The Kelly Clarkson Show, 21 Jan 2025) | https://www.youtube.com/watch?v=IE2mxXW9nJU
  31. "Patricia Arquette on why she marched vs. Trump". CNN. January 22, 2017.
  32. «انتقاد بازیگر آمریکایی از تهدید ایران به وسیله دونالد ترامپ». بی‌بی‌سی فارسی. دریافت‌شده در ۶ ژانویه ۲۰۲۰.
  33. "Equal Means Equal". The Film Collaborative. 2016. Retrieved 21 February 2020.
  34. Howard, Courtney (August 1, 2019). "Film Review: 'Otherhood'". ورایتی. Retrieved 21 February 2020.
  35. "Patricia Arquette - Awards - IMDb". IMDb. Retrieved January 7, 2019.

پیوند به بیرون

[ویرایش]