آنی ژیراردو
آنی ژیراردو | |
|---|---|
 | |
| نام هنگام تولد | آن سوزان ژیراردو |
| زادهٔ | ۲۵ اکتبر ۱۹۳۱ |
| درگذشت | ۲۸ فوریهٔ ۲۰۱۱ (۷۹ سال) |
| ملیت |  فرانسوی |
| سالهای فعالیت | ۱۹۵۴–۲۰۰۸ |
| همسر | رناتو سالواتوری (۱۹۸۸–۱۹۶۲) |
| فرزندان | جولیو |
| جوایز | بهترین بازیگر نقش مکمل زن ۲۰۰۲ آموزگار پیانو |
آنی ژیراردو (به فرانسوی: Annie Girardot) (زادهٔ ۲۵ اکتبر ۱۹۳۱ – درگذشتهٔ ۲۸ فوریه ۲۰۱۱) بازیگر فرانسوی برندهٔ سه جایزه سزار بود. از فیلمهائی با نقشآفرینی او میتوان روکو و برادرانش، دیلینجر مردهاست و سه اتاق در منهتن را نام برد.
زندگینامه
[ویرایش]او در سال ۱۹۳۱ در پاریس زاده شد. تحصیلاتش را در کنسرواتوار در پاریس زیر نظر هانری کولان به پایان برد. کارش را با صحنه آغاز کرد و طی سالهای ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۷ عضو کمدی فرانسز بود. در سالهای میانی دهه ۱۹۵۰ وارد سینما شد.
خیلی زود در عرصه سینمای ایتالیا و فرانسه به شهرت رسید. او با بسیاری از بزرگان فرانسوی (مارک آلگره، ژآن دلانوآ، آندره کایات و …) و ایتالیایی (لوکینو ویسکونتی، ماریو مونیچلی، مارکو فرری و …) همکاری داشتهاست.
با این که ابتدا صرفاً برای کمدی مناسب به نظر میرسید در ایفای نقش زنان قربانی تلخ و اغلب از نظر اخلاقی نا مطمئن نیز قابلیت خود را نشان داد.
به یاد ماندنیترین نقشهایش را اغلب برای ویسکونتی (مثلاً نادیا محبوبه مشترک رناتو سالواتوری و آلن دلون در روکو و برادرانش) کایات (مثلاً نقش معلم میانسالی که دلباخته یکی از شاگردانش میشود در از عشق مردن) و لولوش (مثلاً نقش همسری اغفال شده اما با گذشت در فیلم زیستن برای زندگی) بازی کردهاست.
گرما، سرزندگی و صراحتی که به نقشهایش میبخشید از او بازیگری معتبر در سطح بینالمللی ساخت. جایزه بهترین بازیگر جشنواره ونیز را برای سه اتاق در منهتن و سزار را برای دکتر فرانسوگیان برنده شدهاست.
فیلمشناسی
[ویرایش]| سال | نام فیلم | نقش | کارگردان | نکته |
|---|---|---|---|---|
| ۱۹۶۰ | عشق و زن فرانسوی | ژان دولانوا | ||
| ۱۹۶۰ | روکو و برادرانش | لوکینو ویسکونتی | ||
| ۱۹۶۱ | عشقهای مشهور | میشل بوارون | ||
| ۱۹۶۳ | کوتاهترین روز | سرجو کوربوچی | ||
| ۱۹۶۳ | برگزارکننده | ماریو مونیچلی | ||
| ۱۹۶۳ | یاغیان ازدواج | والنتینو اورسینی | ||
| ۱۹۶۴ | همراه مرد | فیلیپ د بروکا | ||
| ۱۹۶۵ | بازی کثیف | کریستین-ژاک | ||
| ۱۹۶۵ | سه اتاق در منهتن | مارسل کارنه | ||
| ۱۹۶۷ | ساحرهها | مائورو بولونینی | ||
| ۱۹۶۷ | برای زندگی، زندگی کن | کلود للوش | ||
| ۱۹۶۹ | مردی که دوستش دارم | کلود لولوش | ||
| ۱۹۶۹ | دیلینجر مرده است | مارکو فرری | ||
| ۱۹۷۲ | پیردختر | ژان-پیر بلان | ||
| ۱۹۷۳ | معالجه با شوک | آلن ژوسوا | ||
| ۱۹۷۴ | سیلی | کلود پینوتو | ||
| ۱۹۷۵ | مظنون | فرانچسکو ماسلی | ||
| ۱۹۷۵ | کولی | ژوزه جووانی | ||
| ۱۹۸۱ | تمام طول شب | ژان کلود ترامونت | ||
| ۱۹۹۵ | بینوایان | کلود للوش | ||
| ۲۰۰۱ | معلم پیانو | میشائل هانکه | ||
| ۲۰۰۵ | پنهان | میشائل هانکه | ||
| ۲۰۰۷ | جعبهها | جین برکین |
منابع
[ویرایش]پیوند به بیرون
[ویرایش]
| عمومی | |
|---|---|
| کتابخانههای ملی | |
| واژهنامههای زندگینامهای | |
| پایگاههای دادهٔ علمی | |
| سایر |
|
- اهالی پاریس
- بازیگران تئاتر زن اهل فرانسه
- بازیگران زن اهل پاریس
- بازیگران زن تلویزیونی اهل فرانسه
- بازیگران زن سده ۲۰ (میلادی) اهل فرانسه
- بازیگران زن سده ۲۱ (میلادی) اهل فرانسه
- بازیگران زن فیلم اهل فرانسه
- برندگان بهترین بازیگر زن جام ولپی
- برندگان جام ولپی
- برندگان جایزه دیوید دی دوناتلو
- برندگان جایزه سزار
- برندگان جایزه سزار بهترین بازیگر زن
- برندگان جایزه سزار بهترین بازیگر نقش مکمل زن
- دانشآموختگان دانشکده ملی هنرهای دراماتیک
- درگذشتگان ۲۰۱۱ (میلادی)
- درگذشتگان به علت بیماری آلزایمر
- زادگان ۱۹۳۱ (میلادی)
- مدفونان در پر-لاشز
- درگذشتگان به علت بیماری در فرانسه